End of an Era!

Aan alles komt een einde. Een einde van een tijdperk, daarbij zijn we nu aanbeland. Volgens de Maya's was dat al op 21-12-2012, maar voor mij begint het echte nieuwe tijdperk pas morgen of de dag erna.

Om mij heen staan de verhuis- en bananendozen vol spullen van mij. De kasten zijn gedemonteerd en een enkele ook gemolesteerd. Veel staat in de kleine slaapkamer van mijn appartement, enkele dingen ook nog in de woonkamer en kelder. Het is hier op een manier leeg, maar aan de andere kant zie ik alleen maar rotzooi. De poezels zijn van de wap af, ze springen en klimmen overal op. Ze weten niet waar ze het zoeken moeten. Fijn zo'n huis in puin.

Morgenvroeg, en dan bedoel ik echt heeeeel vroeg, ga ik de vrachtwagen ophalen om alle dozen en dergelijke in te zetten. Dan breekt het nieuwe tijdperk aan, als daar alle doosjes weer uit de wagen mogen en in het nieuwe huis gezet worden.

Mijn dagen in Helmond zijn geteld, mijn dagen in Nijmegen staan voor de deur. Vanaf morgen is mijn thuis niet meer in het mooie Brabant, maar in Gelderland. Niet langer in het oude en vertrouwde Helmond, maar het onbekende en vreemde Nijmegen. Het einde van op mezelf wonen en de start van het samenwonen.

Een laatste nacht heb ik nog in mijn eigen stekje voordat ik het ga verlaten. De laatste dingen moeten nog ingepakt worden en klaargezet worden. Alsof het toeval het wil, hoorde ik daarnet het liedje 'Brabant' van Guus Meeuwis door de luidsprekers schallen.
Het einde is nabij. Nog even....

Echte vrienden...

Dat het zo snel al zou gebeuren, wist ik niet. Dat het zou gebeuren, was te verwachten. Een ding is zeker, als je gaat verhuizen, merk je meteen wie je echte vrienden zijn.

Na meerdere weekenden en vrije dagen intensief werken aan het huisje, is wel te merken wie je echte vrienden zijn. De mensen die je ook daadwerkelijk komen helpen, al is het maar een uurtje. Zeggen dat je komt helpen, dat kan ik ook, maar daadwerkelijk de handen uit de mouwen steken is toch echt even iets anders.

Ik ben dan ook gezegend met twee super handige vrienden. We kletsen, lachen en werken wat af. Twee mensen waar je echt op kunt bouwen, die elke week weer mee gaan en altijd voor mij klaar staan. Helpen waar het kan, wanneer het kan. De verhuizing zal voorspoedig verlopen, aangezien zij ook weer van de partij zijn. Samen met hun en alle andere vrienden die komen helpen komen we er wel.

Superrrrrr bedankt!

Ruimwerkzaamheden

Ken je dat, op een gegeven moment ben je aan het opruimen om wat voor reden dan ook en dan kom je erachter dat je stiekem toch best wel heel veel spulletjes hebt, waar je nooit iets mee doet. Sommige dingen zijn onmisbaar, andere kunnen gemist worden als kiespijn.

Aangezien mij vriendelijk gevraagd werd of ik nog dingen voor een rommelmarkt heb, ben ik op zoek gegaan naar rommeltjes die ik niet mee wil nemen naar het nieuwe huisje. Inmiddels zijn dan ook de waaiers van de wand, mijn spiegel in de vorm van een hartje ook en al enkele spijkers uit de muur. Vanmorgen is de opzichter van de woningbouw geweest om mij te vertellen wat ik allemaal mag laten liggen en hangen en wat eruit moet. Ik ben dan ook maar vast begonnen.

Elk dingetje, hoe klein dan ook, heeft ooit een betekenis gehad voor mij. Het maakte mijn huisje af en heeft me in het beginsel geholpen met het maken van de eerste stappen naar zelfstandigheid. En nu doe ik langzaam, stukje bij beetje, afstand van dingen die niet meer in onze woning passen. Stiekem best eng, want ik ga die dingen dus nooit meer terug zien. De vrouwelijke touch gaat een beetje minder worden in de gezamenlijke woning en van de te girly dingetjes doe ik afstand.

Samenwonen is niet alleen wonen, het is ook consessies doen, compromissen sluiten en soms afstand doen van dingen die je lief zijn. Het is een stukje inleveren om er iets anders voor terug te krijgen, wat veel meer waarde heeft dan de spulletjes die aan de muur hingen in je vrijgezellenwoning.
Afscheid nemen it is!

Taaaa da ta daaa...

Vroeger, toen minuten nog uren leken en uren dagen, in de tijd dat ik een pubertje was en mijn beste vrienden nog naïef. Die tijd is al een tijdje voorbij en toch kan ik er niets aan doen, dat ik er soms toch nog aan terug moet denken...

Afgelopen week is één van de meiden getrouwd, waarmee ik vroeger op het schoolplein bij de paal bij de lerarenkamer in de buurt stond. Onze verzamelplek op het schoolplein, bij de lantaarnpaal. Het was ook bekend als 'onze paal' aangezien wij elke pauze, met weer en wind, op deze vaste plek stonden. De paal is niet meer en net zo min zijn onze idealen van die tijd.

De vriendin die afgelopen week getrouwd is, wilde nooit trouwen. Trouwen was voor losers. Mijn beste vriendin en ik waren destijds er heilig van overtuigd, dat wij als eerste in het huwelijksbootje zouden stappen en kids zouden krijgen. 11 jaar na dato blijkt niets minder waar. De huwelijks-verafschuwer was getrouwd en heeft twee kids. En wij? Ik ben gelukkig met mijn lieve vriend en mijn beste vriendin is zelfs nog single.

Zo zie je maar weer dat sommige dingen niet te voorspellen zijn. Het ene moment kan enorm verschillen van het andere moment. En weet je wat... Dat is maar goed ook. 
Als het leven precies zo zou gaan, zoals we in onze puberjaren hadden uitgekiend, waren we dan wel de mensen geweest die we nu zijn? Alles gebeurd op zijn tijd en alles heeft een reden. Iedereen neemt zijn eigen weg in het leven en dat maakt ons tot de mensen die wij zijn geworden.

Time heals...

Het is soms moeilijk om keuzes te maken. Moet je kiezen voor wat goed voor jou is of juist goed voor een ander? Ga je op je gevoel af of ben je liever rationeel. Welke weg je ook kiest, zo een keuze is altijd een moeilijke... 

Het zal je tranen laten vloeien en je hart verscheuren, het zal pijn doen, zelfs al sta je vol achter je besluit. De weerszijde is dat de opluchting nabij is. Na een korte periode van verdriet zal het plaats maken voor opluchting, een nieuw gevoel van vrijheid en je laten inzien dat het leven je zo veel te bieden heeft. Je gaat een nieuw leven tegemoet, je leert nieuwe mensen kennen, nieuwe dingen kruisen je pad en je hebt geen restricties meer om te doen wat je hart je ingeeft. Ook al doet het nu even pijn, vergeet niet dat je van elk moment hebt genoten en je ook je leer hebt kunnen trekken uit de tijd samen. Een nieuw leven staat voor de deur en vergeet niet te genieten van alles wat het leven je te bieden heeft.

Lieve meid, heel veel sterkte!

In verwachting...

Embryo, foetus, baby, zuigeling, peuter, kleuter.... Kinderen; niet alleen krijgen veel mensen ze, iedereen heeft het er ook over!

Gespreksonderwerp numero uno. De (aanstaande) ouders kunnen het over niets anders hebben dan over de kleine die in de buik groeit of hoe lief, klein, schattig de kleine is. Facebook wemelt van de babyfoto's en alsof alle ouders synchroon denken komen alle foto's van alle baby's op één en dezelfde avond op de site. Denken zij allemaal hetzelfde?

Wij gaan binnenkort verhuizen en we hebben een erg klein kamertje. Onze vrienden noemen het gewoon de 'babykamer' en denken ook werkelijk dat het niet lang zal duren voor die dan ook gevuld zal worden met een kleintje.

Mijn moeder kan absoluut niet wachten tot ze oma wordt, al sinds ik de leeftijd van 16 bereikt heb. Mijn zusje kan niet wachten om tante te worden, aangezien ze zelf geen kinderen wil. En dan hebben we daar nog mijn schoonouders. Mijn schoonmoeder spaart haar vrije dagen inmiddels al op, voor het geval we een kind krijgen. Mijn schoonvader kan niet wachten tot hij weer een klein hummeltje in mijn armen mag houden. Ze zeiden dan ook dat ze stiekem wel hopen dat het allemaal niet heel lang meer duurt.

Ik moet mijn (schoon)familie(leden) dan helaas teleurstellen, maar de eerstkomende tijd nog geen baby in mijn buik, noch in de 'babykamer' in ons huis. Er zijn nog dingen, die je wilt doen, voordat je de stap zet om papa en mama te worden. Wij willen eerst het hele huis in orde hebben. Alles moet af! Niet alleen de binnenkant, maar ook de buitenkant. Daarnaast willen we allebei nog iets van de wereld zien, voordat we het dubbele voor vakanties uit moeten gaan geven. Een goede financiële basis is ook een must, we willen onze kleintjes ook iets kunnen bieden, als we ze op de wereld zetten. En als het aan mij ligt, zullen we eerst nog een andere grote stap zetten voordat deze stap gezet wordt.

Eerst nog genieten van het leven zonder kids, zodra we daarna tijd hebben om te genieten van het leven met kids. Tot die tijd, nemen wij de tijd voor onszelf en alles wat ons dierbaar is.

Geef je leven kleur!

Een plek waar je je veilig voelt, een plek waar je een dak boven je hoofd hebt, letterlijk en figuurlijk. Je eigen plekje die eigenlijk 'ons eigen plekje' is.

Zoals (aanstaande) ouders niet uitgepraat raken over hun kinderen, raak ik gewoon niet uitgepraat over het huisje wat Niels en ik binnenkort gaan bewonen. Het is en blijft spannend, samenwonen. Inmiddels wen ik wel al langzaam aan het idee om samen met mijn schatje te gaan wonen, in een wildvreemde stad, waar ik bijna niets en ook bijna niemand ken.

De weg naar het ouderlijk huis van Niels weet ik te vinden en ook winkelcentrum Dukenburg, het huis van Nick en de Karwei zijn plekken waar ik zonder al te veel denkwerk de weg naartoe vind. En ons eigen huisje, maar dat is logisch. Elke keer leer ik weer meer nieuwe plekken kennen, nu alleen nog nieuwe mensen.

De werkzaamheden in het huisje waren dit weekend weer in volle gang. We hebben minder uren gedraaid en er waren ook minder hulpkrachten dan vorige week. Wel hebben we het een en ander gedaan. Zo is de badkamer zo goed als af, enkel het plafond moet nog gewit worden en er moet daarna ook eens een hele fles Antikal doorheen gehaald worden.

De slaapkamer is geschilderd en wel in de kleuren donkerpaars en grijs. We waren onder de indruk over de mooie combinatie die we samen hebben bedacht. De middelgrote kamer hebben we ook al voorzien van een lik verf. Eén muur is goud geworden en twee andere muren worden retro geel, waarvan één al klaar is en de andere nog gedaan moet worden. In de 'babykamer' zijn de muren wit met uitzondering van één muur, deze is metallic donkerblauw.

Vorige week waren verschillende vrienden op bezoek geweest. Een van hen kwam helpen en tijdens het kijken stopte hij bij de kleinste kamer. 'Dit wordt zeker de babykamer!' Die hadden we al zien aankomen. De dag erna vond een van de jongens het nodig om een soortgelijke opmerking te maken. 'Er zijn niet toevallig al ouders komen kijken hier, of wel? Die zeiden zeker "Dit wordt een mooie babykamer" hahaha.' En ondanks dat wij nog niet aan baby's gaan beginnen, hebben we kleinste slaapkamer maar omgedoopt tot babykamer, om het voor iedereen duidelijk te maken dat onze baby's daar zullen komen slapen. Tot die tijd mogen mijn surrogaat baby's gebruik maken van deze kamer, mijn lieve poezels.

Tot slot is ook de vloer in de woonkamer afgelopen weekend gelegd. Vanaf morgen mogen we erop lopen en moeten we even de vloer goed schoonmaken, net zoals de rest van het huis. De muren in de woonkamer moeten nog gebeuren, maar die zijn nog niet schilderklaar. Ook dat gaat helemaal goed komen, net als de vloeren die we op de bovenverdieping nog moeten leggen, met een beetje hulp!

Stukje bij beetje wordt het voor het gevoel ook echt ons stekkie. Elke kleur brengt meer leven in de tent en trekt je gevoel dichter bij het huis. Het wordt met elke streep op de muur en elke lat op de vloer net een beetje meer ons eigen werk en dus ook vertrouwder. Als we straks klaar zijn, zullen we ons waarschijnlijk helemaal thuis gaan voelen. Het begin is in ieder geval al gemaakt!

Puppet on a string!?

Vrijheid, vrijheid van meningsuiting, vrijheid van gedachten, vrij om te zeggen wat je denkt. We leven in een vrij land en hebben enorm veel vrijheden.

Soms tref je mensen die je tot dingen willen verplichten. Leraren bijvoorbeeld, op school kun je niet zomaar doen wat je zelf wilt, je zult moeten luisteren, of je nou wilt of niet. Soms gebeurd dat ook tussen andere mensen. Ze willen dat je iets doet en jij doet dat dan ook..... Of niet.

Helaas ben ik niet zo bewerkelijk. Ik trek mijn eigen plan en op welke manier sommige mensen het ook wenden of keren, ik heb mijn eigen gedachten en ik doe de dingen waar ik achter sta. Ik laat mij niet beïnvloeden door 'Puppet Masters' die je leven willen controleren. Het komt hen misschien beter uit, maar daar werk ik niet aan mee.

Ik denk dat menigeen dit al heeft ervaren, dat ze bij mij tegen een stalen wand aan rijden, als ze iets willen, wat ik niet wil. En heel eerlijk en vrij gesproken: Ik vind dat goed zo!

Huisje huisje...

De kluswerkzaamheden zijn begonnen. Na eindelijk de sleutel gekregen te hebben afgelopen maandag, heb ik afgelopen woensdag, zaterdag en zondag ook hard gewerkt aan ons nieuwe nestje. Het moet en zal een waar liefdesnestje worden en ik zal er alles aan doen, om het (vrijwel) perfect te krijgen.

Het begon allemaal met het uitzoeken van de kleuren voor aan de muur. De tegels voor de woonkamer liggen al klaar, dus was de volgende stap: verf! Na een half uur te staan betogen waarom we een kleur al dan niet goed vonden, kwam vriendje lief met het ideale idee: 'We pakken alle kleuren uit het rek, die wij zelf mooi vinden en leggen die daarna bij elkaar op tafel en dan gaan we kijken wat ons allebei aanspreekt.' Zo gezegd, zo gedaan! We kwamen eruit, vrij snel ook. Er zijn meerdere kleurencombo's ontstaan en nu is het afwachten hoe het eruit gaat zien zodra het daadwerkelijk op de muur zit.

De hel begon op woensdag. De laag behang bleek niet alleen uit één laag te bestaan, maar uit een laag met verf en daaronder de onderlaag behang. Stoommachine? Geen effect! Dan maar een behangvreter erop los laten, met resultaat. De stukken 'onderbehang' komen eraf zonder al te veel moeite

In het weekend ging het geklus gestaag verder. Niels' mannen gingen hard aan de slag met het verwijderen van het behang wat nog in de woonkamer te vinden was en het schilderen van plafonds en muren op de bovenverdieping. Mijn mannen gingen aan de gang met de badkamer. Inmiddels is het behang eraf, de verf op de bovenverdieping erop en is de badkamer zo goed als klaar, maar breek me beter de bek niet open over het verloop hiervan! ;-)

Er moet nog veel gebeuren, maar we zijn op de goede weg! Met de mankracht van afgelopen weekend, moet het binnen enkele weken geklaard zijn. Ik heb er vertrouwen in!
En heren... BEDANKT!!!

Levensveranderingen

De meesten van ons krijgen er gedurende ons leven mee te maken. Iets wat je bijna niet ontkomt, zeker niet in een vaste en serieuze relatie. Het is een van de normaalste dingen van het leven. Als je elkaar leuk vindt en lief hebt, dan wordt je stapje voor stapje een gezinnetje.

Samenwonen it is!
Maar samenwonen brengt heel wat veranderingen met zich mee. Hier enkele dingen waar je misschien niet over na hebt gedacht en anders zijn het dingen die mij ineens te binnen schoten.

- Altijd samen slapen
- Elke avond een kus voor het slapengaan
- Niet meer het hele tweepersoonsbed voor jezelf hebben
- Altijd iemand hebben om tegenaan te knuffelen
- Altijd iemand om je op te warmen
- Niet meer alleen op de bank
- Elkaar elke dag zien
- Geen verrassingsbezoekjes meer
- Altijd het huis moeten delen
- Niet meer een hele avond voor jezelf
- Samen de huishouding doen
- Samen de inrichting bepalen
- Niet meer alles in jouw eigen smaak hebben
- Geen zorgen meer hoeven maken over wanneer je wel/niet samen bent
- Samen de klusjes opknappen
- Zelf niet alleen meer de touwtjes in handen hebben
- Je moeten aanpassen aan elkaar
- Zijn rotzooi op moeten ruimen als ik bezoek krijg
- Samen het huisje opknappen
- Alle dozen inpakken en weer uitpakken
- Heel veel dingen regelen
- Samen de kosten delen
- Meer routine
- Minder verrassingen
- Alles samen moeten delen
- Een nieuw leven samen beginnen
- Een nieuwe omgeving moeten leren kennen
- Altijd iemand om je heen om bij uit te huilen
- Altijd iemand bij je waar je mee kunt lachen

Maar het allerbelangrijkste... Er is altijd iemand in huis om van te houden!

De stad van de 1000 zwerfkatten!

Na een vertraagde reis van wel drie uur, werd het tijd om kennis te nemen van de omgeving waar we sowieso onze nachten zouden doorbrengen. Onze slaapplek bereikten we met de taxi, waarna vriendlief tegen het glas aan liep, omdat hij dacht dat het de ingang was. De kamer was prima te doen, een bed van 180x200 en mochten we ruzie krijgen, stond er zelfs nog een stapelbed in de kamer. De badkamer met wc was minimaal, maar we hoefden niets te delen. Dat viel niet tegen na de irritatie van de vertraagde vlucht naar dit land toe.

De volgende ochtend was er geen tijd om rustig te blijven liggen tot de wekker af zou gaan, want om 10 voor 6 lokale tijd werden we al bruut gewekt door een hoop klanken die ontzettend op kattengejank leken zo in de vroegte van de morgen. Dit tafereel speelde zich dagelijks 5x af en was de oproep om naar de moskee te komen. Toen we er op uit trokken, na een warme-koude-warme-koude douche met een klein pisstraaltje, zagen we ook dat we om de hoek sliepen van de Blauwe Moskee. Daar tegenover de Hagia Sophia, die ook indrukwekkend groot was. We hebben een tijdje in het park gezeten wat grenst aan het plein met de Blauwe Moskee. Overal waar we gingen en stonden was één ding wat altijd aanwezig was, zwerfkatjes. Na een rustpauze in de hete 27 graden, zijn we erop uit getrokken om naar de Grande Bazaar te komen, waar we een miserabel hapje hebben genuttigd voor te veel geld. We zaten aan een tafel, waar allerlei straatverkopers het nodig vonden, om even te stoppen en te vragen of je iets van ze wilde kopen. Rustig een hapje eten, dat zat er niet in. Na een wandeling door de bazaar, die we voor de grap maar 'Big Bazar' hebben genoemd, naar die goedkope winkel in de Nederlandse steden, hadden we dat ook wel weer gezien. Zodra je langer als 2 seconden naar een etalage keek, spraken ze je al aan. Rustig kijken, ook dat zat er niet in. Dat hadden we dan ook snel weer gezien.

We hebben erg veel gezien, op elke straathoek een zwerfkatje. De Arasta bazaar, de big bazaar, de kruidenbazaar, de zuilen uit de oudheid, het Taksimplein, vele restaurantjes, bergen die we moesten beklimmen en dat in gemiddeld 27 tot 33 graden per dag. De katjes vond ik het ergste van allemaal. Ze kregen af en toe eten van de toeristen, maar wat gebeurde er met ze als de winter komt en er veel minder toerisme is? We werden knettergek van al die opdringerige verkooplui en mensen die je vanalles willen aansmeren. Je werd opgelicht waar je bij stond, betaalde 5 euro entree voor een 'mozaiek museum' wat echt 2 halletjes was en dan had je het weer gezien. Voor hetzelfde geld had je in Moskou een dik vet museum bezocht, waar je achteraf geen spijt van had. In Istanbul had ik spijt van elke cent die ik uitgaf. Je kreeg totaal geen waar voor je geld, de prijzen voor musea waren ontzettend hoog, enkel de Bosporus tocht en het eten waren die dingen, die waar voor je geld waren. De Bosporus tocht was echter zo lang, dat het gewoon weer saai was.

Het weer was super, lekker warm, de zon scheen, niet mis mee. Het enige gemis was, dat er geen zwembad te vinden was en in hotels betaal je omgerekend 30 euro om er één dag gebruik van te mogen maken. Dat was het ons niet waard.

In de winkel kocht ik dan nog kattenbrokjes en voerde ik de kleine magere katjes die daar rond liepen. Knuffelde met ze en gaf ze de helft van mijn hamburger die ik op een middag had gekocht. Ze aten zo snel, dat ik bang was dat ze later alles weer zouden uitkotsen, zo een honger hadden ze. Ze verslonden het regelrecht.

De vakantie is voorbij en we waren ontzettend blij om eindelijk weer het vliegtuig in te stappen.
Istanbul, never again!

Nimwèège

De -zichzelf uitgeroepen tot- oudste stad van Nederland, Nijmegen. Enkele dingetjes die ik altijd al van deze stad wilde weten, voor jullie hier op een rijtje.

- De oudste stad van Nederland (echter heeft de stad zichzelf zo uitgeroepen)
- De naam 'Nijmegen' komt van 'Noviomagus' wat zoveel betekend als 'nieuwe markt'
- Grenst aan Duitsland :-)))
- Ligt aan de Maas en Waal
- De voetbalclub heet N.E.C. (Nijmegen Eendracht Combinatie)
- Is een universiteitsstad
- Heeft drie ziekenhuizen
- Heeft 165.253 inwoners (waarvan de liefste schoonouders ter wereld en de liefste man ter wereld er 3 van zijn)
- Staat bekend als 'rode' stad (politiek gezien)
- Er valt veel te zien en te doen in de stad (denk aan het Kronenburger park, de Nijmeegse Vierdaagse en alle concerten op de verschillende podia)
- Heeft twee prijzen in de wacht gesleept (2005: schoonste stad van Nederland / 2008: meeste gevarieerd winkelgebied van Nederland)
- Enkele beroemde Nijmegenaren die wij vast wel kennen (evt. met schaamrood op onze kaken): Jeroen vd Boom, Daphne Deckers, Johan Derksen, Ron Link, Gers Pardoel en Sieneke
- Er zit een Starbucks op Centraal Station! :-)))

Mocht je nog meer willen weten, zal ik het vooral opzoeken. Mocht je iets belangrijks tegenkomen wat ik ben vergeten? Laat even een berichtje achter... Thanks!

WTF?

Kinderen, veel mensen krijgen ze in de loop der jaren. Er zijn ook  mensen die ze niet willen en mensen die geen kinderen kunnen krijgen, zij hebben enkele oplossingen, zoals adoptie. En tot slot zijn er personen die heel erg graag kinderen willen, maar geen partner hebben of willen. Er zijn talloze mogelijkheden.

Een optie vind ik echter niet kunnen, althans, niet als de iemand de beslissing neemt voor de ander. Zo zijn er dus mensen, die vrienden hebben, die graag kinderen willen, maar geen partner hebben en niet bij de donorbank terecht kunnen. Probleem! Als dan een persoon beslist, dat haar man maar even mijn cellen af moet geven voor die andere persoon, dan vind ik dat persoonlijk niet helemaal... hoe zeg je dat... goed in je hoofd?

Als ik erover nadenk, dan denk ik toch echt van, is er iets mis gegaan daar in die hersenpan? Je wilt toch niet, dat je eigen vent een kind verwekt bij een vriendin van je? Dat is toch raar? Of ligt dat aan mij? Ik zou het echt niet willen dat mijn vriend zijn X- en/of Y-chromosonen zou gaan delen met een vriendin van mij, dat zijn dat toch ook zijn kinderen. En die zie je dan om de zoveel tijd, omdat je ook bij elkaar op bezoek gaat als vrienden zijnde.

Gelukkig zijn ik en mijn vent het erover eens dat we het raar vinden en het allebei ook niet willen. Als die ander nou in een vroeg verleden eens een donatie heeft gedaan bij de bank, kun je er weinig aan doen, maar gewoon even regelen dat je kerel dat doet vind ik eigenlijk best wel luguber. Dit weten deze mensen ook, dat ik er zo over denk en zij zijn van andere mening, omdat ze er blijkbaar bij gebaat zijn om het wel zo te doen.

Het is ieder zijn ding, maar ik kan er met mijn verstand niet bij. Nu niet, nooit niet!

Overweight!

Daar zit je dan met je katjes op de bank te kijken naar de programma's die TV te bieden heeft op een eenzame maandagavond. Wat moet je anders?

Zoals gewoonlijk als het 'lonely girls night' is, staat mijn favoriete zender op: TLC. Tot mijn verbazing is het hele programma aangepast en zijn er ook nieuwe programma's op de zender, die ik nooit eerder gezien heb.

Momenteel op TLC: Obese and pregnant.
Het gaat over overgewichtige vrouwen die zwanger zijn. Voornamelijk dames boven een bepaald gewicht. Ik schrok nogal van de verhalen die de dames van zich geven. Ze zijn bijna blind geworden, hebben hoge bloeddruk, doktoren die ze niet willen behandelen tijdens de zwangerschap en suikerziekte.

Op zulke momenten ga ik altijd nadenken over mijn eigen gewicht, gezondheid en leven. Laatst heb ik een check-up gehad via mijn werk en was alles prima in orde. Mijn bloeddruk was goed, op mijn cholesterol was niets aan te merken en de bloedsuikerwaarden waren ook perfect. Het enige aandachtspunt was, zoals altijd, mijn gewicht. Ik krijg te weinig beweging en zou toch wel wat moeten afvallen.

Als ik aan afvallen denk, denk ik aan alle dames in mijn kennissenkring die onder het mes zijn gegaan voor een slanker silhouette. Er zijn twee wegen, een maagbandje en een gastric bypass. Het is tot op heden nog steeds niet in mij opgekomen om vrijwillig onder het mes te gaan om slanker te worden. Het is gewoon niet wat ik wil en als ik een steuntje in de rug heb, moet het ook zonder gevaarlijke ingrepen lukken. Momenteel lijkt de gastric bypass wel een hype te zijn, iedereen laat het doen, of ze nou 100, 130 of 200 kilo wegen. En natuurlijk zorgt het ervoor dat je slanker wordt, maar je zult nooit meer 'normaal' kunnen eten, enkel muizenhapjes passen dan nog in je maag en je bent voor de rest van je leven afhankelijk van vitamines. Bij een bypass kan het ook voorkomen, dat je te veel gaat eten en je maag gewoon weer uitrekt, waardoor je dus alsnog aan kunt komen. Ik zie tegenover het ene voordeel, slanker worden, eigenlijk alleen maar nadelen. Ik veroordeel niemand, absoluut niet, iedereen moet doen wat hij/zij wil, maar het zou voor mij geen optie zijn.

Ik denk erover na, ik heb iets of iemand nodig, die mij stimuleert om meer te bewegen, al is het maar een half uurtje wandelen 's avonds na het avondeten. En iets of iemand die ervoor zorgt dat ik niet te veel eten tot mij neem. Alleen kan ik het niet, het is gewoon moeilijk om af te vallen, aangezien is aangetoond dat het een soort verslaving is en een drugsverslaving is ook moeilijk om te overwinnen. En overal waar je komt, de supermarkt, het tankstation of waar dan ook staat de verleiding op je te wachten. Zwaar irritant als je je net hebt voorgenomen om op jezelf te letten en je levensstijl om te gooien. Een doel voor ogen hebben is vaak een extra stimulans om vol te houden.

Zodra ik verhuisd ben wordt het tijd om nieuwe vrienden te maken en mijn levensstijl aan te passen. Meer beweging en bewuster omgaan met eten. En af en toe zul je toch wel toegeven aan een lekker hapje, een stukje gebak of een lekkere cocktail, maar dat moet ook kunnen, zolang het niet elke week is.

Wat je uiteindelijk ook besluit, zorg ervoor dat je het goed overwogen hebt en zeker weet dat je er geen spijt van zult hebben als je ermee doorgaat. Good luck!

Houdoe Helmond!

Het is zover, we hebben het voor elkaar. Na maar eventjes zoeken hebben we het dan gevonden. Een nieuwe woning om een leuk begin te maken aan de rest van ons leven.
In andere woorden: We gaan samenwonen!

Het balletje is aan het rollen in de richting van een andere stad. Het is nog niet allemaal rond, aangezien je contracten moet tekenen en dingen moet regelen, maar in november is het dan echt zover. Ik verhuis naar Nijmegen.

Dat betekend wel dat ik afscheid moet gaan nemen van alles wat oud en vertrouwd is. Ik zet mijn voet in een andere stad en zal daar naar verwachting nog een hele tijd blijven wonen. De stap voor de toekomst is gezet. Het betekend helaas ook dat ik behoorlijk wat kilometers achter mij laat en daarmee ook mijn vrienden misschien wat minder vaak zal kunnen zien. Vaak zijn het namelijk spontane bezoekjes en dat gaat vanaf dan niet zomaar meer als je eerst 65 km moet rijden.

Vanaf november is het dan 'Houdoe Helmond' en 'Hallo Nijmegen'.

Verkiezing of verzieking?

Het was vandaag weer zover, na twee jaar mochten we weer de rode potlood erbij pakken en weer een rondje rood kleuren voor de Tweede Kamerverkiezingen.

Na stukken van debatten gezien te hebben, verschillende stemwijzers gedaan te hebben en partijprogramma's doorgenomen te hebben, konden we weer tot de conclusie komen, op welke partij we gingen stemmen...

Er zijn maar weinig mensen die het onder stoelen en banken schuiven waarop zij dit jaar zouden stemmen of zelfs gestemd hebben. Echter, wat een beetje jammer is, is dat ze iedereen van de eigen mening aan de ander wil opdringen. Iedereen heeft tenslotte andere idealen en standpunten en moet daarvoor een eigen mening kunnen vormen. De mijne heb ik gevormd en ik denk niet alleen aan vandaag of morgen, maar ook aan de toekomstige generaties en wat voor invloed het op hen zal hebben.

De prognose is veelbelovend.

Ik heb gekozen voor een Sterker & Socialer Nederland en sta daar achter!

It was a blast!

Het zit er nu dan echt op...

Gisteren de herziene versie van mijn self-study research opgestuurd naar mijn docent van de minor Engels en hij zou er vandaag gelijk naar kijken. Dus ik keek net of het nu wel was goedgekeurd of dat het nog eens herzien moest worden.

Guess what?!

Ik heb het gehaald! 

Het is een ruime voldoende en ik ben er echt dolgelukkig mee. Een half jaar geleden mee begonnen en nu dan ook afgesloten. Als we ergens vol voor gaan, dan kan ik het ook zeker halen, ook al heb ik soms mijn twijfels of het allemaal wel goed genoeg is.

Het laatste schooljaar zit eraan te komen. Veel nieuwe en spannende uitdagingen staan voor de deur en ik kan niet wachten op het moment dat ik EIN-DE-LIJK mijn diploma in mijn handen heb. De minor zit erop... Mijn laatste jaar gaat van start! We gaan ervoor!

A woman's world

Je kent het wel, mensen die vooroordelen hebben met betrekking op iemand zijn/haar geslacht of geaardheid. Vrouwen kunnen weten niks van auto's en mannen denken maar aan één ding. Deels zijn de stereotypes uiteraard waar, maar wat nou als dat niet zo is?

Ik merk heel erg dat ik wel eens wordt gezien als een vrouw, die niet bepaald veel kan. Met al die super-handige kerels om mij heen, ben ik natuurlijk niet bepaald een uitblinker als het gaat om techniek. Ik weet de schroeven en haakjes niet te vinden in de Doe-Het-Zelf zaak, terwijl ik er pal voor sta en er wordt vaker dan mij lief is gezegd, dat ze niet begrijpen waarom ik mijn rijbewijs in één keer heb gehaald. Ik kan niet bepaald goed fileparkeren en dat heb ik ook nooit werkelijk goed gekund. Verder rijdt ik wel eens te hard, zonder het in de gaten te hebben. Maar om daarom nou te zeggen dat ik mijn rijbewijs niet verdient heb?

Even om het tegendeel te bewijzen moet ik zeggen, dat ik vandaag zonder mannelijke hulp toch maar even mijn kledingkast weer in elkaar heb gezet. Enkele weken geleden is namelijk een haakje afgebroken en is de plank met alles wat erop lag uit de kast gedonderd. Vandaag heb ik dus schroeven gehaald en van die haakjes om de plank op te kunnen leggen. Gedurende de werkzaamheden heb ik dan ook nog de tweede plank gemold, die ik daarna ook nog even kon gaan maken. Echter zit alles nu in elkaar en dat dus zonder dat er een man aan te pas moest komen. Stiekem ben ik wel een beetje trots voor een a-technisch persoon. Overigens heb ik vaker dan mensen verwachten meer verstand van dingen, waar mannen verstand van zouden moeten hebben, waar mijn lieve vriend niets vanaf weet. Zo kan ik bijvoorbeeld kaartlezen, de weg vinden met een routeplanner (zonder navigatie) en weet ik hoe je een oliepijl van de auto meet en waar de ruitenvloeistof in moet. Oh en niet te vergeten dat ik ENORM goed ben in vrouwen-dingen. Zo ben ik een kei in wassen, koken, strijken. schoonmaken, shoppen en stylen. Lekker stereotyp! :-)

Ik moest mezelf even bewijzen....

Nee is niet ja

Accepteren, iets wat heel erg moeilijk lijkt voor vele mensen. Je moet in een leven vaker dan je denkt je bij dingen neer leggen, waar je het misschien niet mee eens bent, maar waar je weinig (of misschien wel niets) aan kunt veranderen.

De laatste tijd merk ik in mijn omgeving meerdere mensen die het moeilijk hebben met accepteren. Zo is bij mij het woord 'nee' gewoon heel simpel 'nee'. Als ik zeg dat ik ergens mee stop, dan stop ik er helemaal mee en dan zijn er geen uitzonderingen te maken, tenzij het misschien vriendelijk en netjes gevraagd wordt. Dan zou ik nog wel eens iets in overweging willen nemen. Maar door bot te reageren en domme opmerkingen te maken, daar bereik je bij mij niets mee. En dan heb je nog de andere personen, die je willen ompraten, terwijl ik al duidelijk was. En als ze hun zin niet krijgen, proberen ze je 'jaloers' te maken. Nergens voor nodig, want jaloers wordt ik niet. En de laatste mensen die blijven maar vragen en vragen. Geen nut, wekt allemaal alleen maar irritatie op. Vroeger was ik misschien beïnvloedbaar en zei ik wel vaker 'ja' terwijl ik eigenlijk liever 'nee' had gezegd, maar tijden veranderen.

Voor de duidelijkheid dus nog een keer. Als ik zeg 'nee', bedoel ik niet 'misschien' of 'ja' maar dan is het 'nee' en kun je mij niet ompraten. Probeer mij ook niet om te stemmen, want mijn keuze staat vast. Maak geen gemene of domme opmerkingen, want daarmee bereik je niet. Wil je iets met mij uitpraten, bel mij dan eventjes op, dan hebben we het erover.
En het belangrijkste: leer te accepteren!

Time to say goodbye...

Vandaag was het zo ver... tijd om afscheid te nemen, voor een hele lange tijd. De uitvaart van oma!

Sinds maandag is ze er al niet meer. De tijd gaat erg snel. De tijd tikt door en het leven gaat gewoon verder. Mijn vader is woensdagavond gearriveerd in Helmond. Donderdag was het besloten afscheid bij het uitvaartcentrum van de DELA in Eindhoven. Het was bijna eng, zo goed zag ze eruit in de kist. Het leek wel alsof ze weer ademde... Maar niets was zoals het leek. Toen ik haar hand vast pakte voelde deze koud, ijskoud. Haar gezicht voelde zelfs nog kouder, zo koud alsof ze net uit hartje winter Syberië was komen wandelen. Op zich klopt het ook wel, in de koelcel zal het niet veel warmer zijn geweest.

Gisteren, vrijdag de 13e, was dan het openbare afscheid. 's Morgens moest ik dan nog mijn bestelde bloemstuk namens mij, mijn zusje en mijn moeder ophalen. Dit deed ik samen met Papa, die toen ook nog een mega bos (fleurige!!!) bloemen voor oma liet maken. De bos was erg mooi en fleurig, precies zoals oma het mooi gevonden zou hebben, het bloemstuk was ook prachtig. (Mede mogelijk gemaakt door: Bloemboetiek Nicole, Mierloseweg 264, 5707 AV Helmond). Er kwamen niet heel veel mensen naar het afscheid, maar het was fijn dat er een aantal geweest waren. Voordat we zouden gaan, moest de kist nog gesloten worden. We hadden aangegeven dat met de familie te willen doen. Dit was een erg emotioneel moment, aangezien het de laatste keer was, dat we haar lichaam nog zouden kunnen zien en aanraken. We hadden het er allemaal moeilijk mee...

Vandaag was dan de grote dag van afscheid. We arriveerden bij het uitvaartcentrum en konden eerst even een kopje koffie drinken in de familieruimte. Daarna mochten we naar de zaal, waar de kist omringd en bedekt met bloemen stond. Opa had het toen meteen zwaar, dat is de hele dienst zo geweest. Toen de eerste noot van 'Once Upon a Time in the West' inzette begon mijn tranenvloed en hield eigenlijk niet meer op. Alle andere gasten kwamen binnen en daarna werd het openingswoord gedaan door de voorgangster, Jeanne Kohlmann. Waarna 'Time to Say Goodbye' uit de luidsprekers klonk, het meest fameuse Begrafenisnummer aller tijden, raakt iedereen, altijd, trefzeker! De tranen rolden dan ook bij vrijwel iedereen over de wangen. Ik mocht dan vier kaarsjes aansteken, voor alle kleinkinderen die oma heeft. Ik, de oudste, was tevens de enige die aanwezig was. Daarna werd oma haar levensloop verteld, die erg mooi was. Na 'Waarom nou jij?' (weer een tranentrekker!) was het dan tijd voor mijn woordje over oma, daarna volgde mijn vader met een klein stukje wat Ramona aan ons voorgelezen had in haar brief aan oma. En tot slot deed tante Claudia het woord voor ome Jack. Mooie woorden, mooie herinneringen.

Bij het vierde lied, een typisch liedje voor oma, aangezien zij erg hield van Frans Bauer was 'Op Rode Rozen Vallen Tranen', tevens erg toepasselijk, aangezien opa meteen na haar overlijden rode rozen had gekocht en tijdens het nummer bij de uitvaart mijn vader en oom een rode roos gingen leggen bij haar foto op de kist. Erg emotioneel voor de twee broers, die elkaar na het leggen van de rozen in de armen vielen...

De voorgangster deed dan nog haar slotwoord over oma. Erg mooi ook. Waarna de mensen in de zaal afscheid mochten gaan nemen van oma, aangezien de naaste familie aangegeven had om als laatste afscheid te willen nemen. 'Memory' en 'Romance for Violin' klonken op dat moment in de ruimte. De familie en vrienden kwamen naar voren, sommigen maakten een buiging, sommige keken alleen en sommigen raakten haar kist aan. Toen iedereen geweest was, waren wij nog over. Mijn oompje, tante, pa, opa en ik. Het afscheid nemen viel zwaar, heel zwaar. Een van de meest belangrijke personen en wij moesten gedag zeggen. Tranen vloeiden rijkelijk! Maar het is ons gelukt om afscheid te nemen.

Ik mis haar nu al zo erg... Maar ze is op een betere plek en ze zal er altijd zijn, in mijn gedachten en in mijn hart. Ze zal alles zien wat wij nog zullen doen in ons leven. De kinderen die misschien ooit geboren zullen worden, de bruiloften die gevierd zullen worden en alle andere dingen die zij belangrijk gevonden zou hebben. Ik denk aan haar!

Doei oma, we missen je!

Requiescat In Pace Oma

Het zat eraan te komen, na een lange strijd tegen borstkanker was er geen weg meer terug. Mijn oma zou gaan sterven... Het was alleen wachen op de dag dat ze zou gaan.

Sinds vorige week woensdag heeft ze geen vocht noch voeding meer tot zich genomen. Ze had palliatieve sedatie, oftewel slaapmiddel (Dormicum) en pijnstillers (Morfine) zodat ze geen pijn zou hebben en lekker kon slapen. We dachten, dat het snel voorbij zou zijn, zodra ze overdag ook slaapmiddel zou krijgen, dat was echter niet zo...

Vandaag, dag 6 zonder eten en drinken, had ze dan ook nog eens een longontsteking gekregen, bovenop het slijm wat al langzaam in haar longen aan het zakken was. Ik arriveerde rond 14 uur vanmiddag bij mijn opa en oma thuis. Ze roggelde wat af, ze haalde ontzettend snel adem en haar pols rees langzaam de pan uit.

Door de longontsteking kon ze niet meer goed ademhalen, de ademhaling was sowieso al vrij oppervlakkig. Rond 14.30 uur gaven ze haar een extra shot Dormicum, zodat ze wat rustiger zou worden. Mijn opa uitte zich dan ook de hele tijd met 'dit is niet goed, het gaat veel te snel' en gelijk had hij. Mijn oom nam haar pols op... 108 slagen per minuut, dat zou ze nooit lang volhouden met haar 40 graden koorts.

Langzaam maar zeker nam haar gelaatskleur af, eerst was ze nog rood van de warmte, maar ze werd langzaam grijs/blauw. Ik tilde haar hand op om te kijken, deze was al compleet blauw geworden.

Op een gegeven moment zaten we dan allemaal aan haar bed. Opa en ik naast elkaar en ome Jack en tante Claudia aan de andere kant van haar bed. We waren als het ware aan het wachten, tot ze de geest op zou geven. Ze streed haar strijd, vechtte al zo lang, de kanker had haar al in de greep, ze wilde echter nog niet toegeven... Ze ademde zo veel en snel ze kon, haar hart maakte overuren en sloeg tot wel 120 keer per minuut. Het vocht en slijm uit haar longen begon uit haar mond te lopen, ome Jack probeerde het te deppen, de zusters van het complex werden geroepen en ook zij maakten dan de mond schoon, voor zolang het duurde. We trokken alle washandjes uit de kast en maakten deze nat, zodat we haar mond schoon konden deppen. Tante Claudia nam het van mijn oompje over en maakte ijverig schoon. Ome Jack hield haar vast, bij haar pols. Ik beval opa haar hand vast te houden en legde zijn hand op de hare en ik legde mijn hand weer over hen handen heen. We moesten even sterk zijn, voor oma. Wij waren bij haar... Op een gegeven moment begon ze minder snel te ademen. Ze stopte eens tussendoor en hapte snel daarna weer naar adem. Ome Jack liet zijn tranen vloeien.

Oma hapte voor de laatste keer naar adem, zonder succes, ze opende haar ogen en leek een stukje overeind te komen, voordat ze onze aarde verliet. Daarna zakte ze terug, met haar ogen weer gesloten. Ik begon te huilen en wist niet hoe snel ik mijn zusje moest bellen. Oma was overleden, haar laaste adem was uitgeblazen en ik, haar kleinkind, was erbij om haar te steunen, net als haar zoon, haar schoondochter en haar liefde van haar leven. Mijn opa was zo kalm, toen het gebeurde. Ze is gegaan, om 16.22 uur vanmiddag. Ik kon niets anders meer dan huilen en nog steeds, als ik eraan denk.

De klap kwam bij mijn opa iets later, begrijpelijk. Ik heb hem getroost zoveel ik kon en ben toen met hem naar de Albert Heijn gegaan om een bos bloemen voor haar te halen. Hij koos de bloemen uit, donkerrode rozen. Hij heeft het zwaar! Niet veel later kwamen dan ook al de mensen van de DELA om haar op te halen, we mochten nog een laatste keer afscheid nemen en opa kuste haar nog enkele keren.

Haar leven is voorbij...... en dat van ons gaat gewoon door.

Het is raar om te beseffen dat de tijd gewoon door tikt, het leven gewoon door gaat, terwijl een ander er niet meer is. Ik ga haar heel erg missen en eigenlijk had ze nog veel langer moeten leven! Een ding weet ik zeker, in mijn hart zal ze altijd bij mij zijn en in mijn gedachten ook!

Oma, ik hou van jou!
Je zult nu wel ergens over ons waken en toezien hoe wij ons leven verder gestalten. Ik weet zeker dat je op een goede plek terecht bent gekomen, zonder pijn, zonder vervelende ziekte. We zullen elkaar weer zien, dat weet ik zeker. Tot die tijd zal ik aan je denken en proberen er zo veel mogelijk voor opa te zijn.
Tot dan!

Zware tijd...

Ze is er al voor je als je geboren wordt. Ze verwent je meer dan je eigen moeder. Ze doet er alles aan, dat jij het goed hebt. Je oma.

Mijn oma was er altijd voor me, probeerde ervoor te zorgen dat ik niet ziek werd en moest daarom altijd sloffen of sokken aan hebben als ik bij haar en opa te logeren was. 's Ochtends kregen mijn zusje en ik altijd ontbijt op de bank, een snee brood met boterhammenworst, het liefst met een figuurtje erin en dat is 20 stukjes gesneden, zodat we bijna niet meer hoefden te kauwen. Elke keer had ze ook lekkers in huis, koekjes bij de thee, soms een tompoes of een stuk vlaai. In mijn jonge jaren stond er ook altijd een verrassingsei op ons te wachten. Samen met oma deden we dan het eten koken, maar eigenlijk stond ik er meer bij en keek ik ernaar. 's Avonds voor het tijd was om naar bed te gaan, werden onze voeten dan nog in de wasbak in de keuken gewassen door oma. Altijd een leuke happening, totdat we te groot werden voor op het aanrecht. Ook speelden we spelletjes als Yahtzee of deden we sjoelen tot in de late uurtjes. 's Avonds laat lagen we dan vaak nog in bed tussen opa en oma in, om nog wat TV te kijken, voordat we gingen slapen.

Dat was allemaal in de jaren dat ze nog topfit was en we daar om de week op bezoek gingen. Na een tijdje wilden Ramona (mijn zusje) en ik apart slapen, omdat we altijd deden vechten. De jaren verstreken en inmiddels smeerden we dan ons eigen brood, aten we 's middags kibbeling met oma en hielpen we wat meer mee met koken. Oma stond altijd voor ons klaar, als er iets was. Mijn zusje liep weg van thuis en oma ving haar meteen op. Ik maakte het uit met mijn eerste vriendje, oma ving mij meteen op. Ik moest al mijn spullen halen bij mijn ex-vriendje thuis, mijn oma en opa kwamen me helpen. Ik haalde mijn rijbewijs, oma kwam met me mee kijken naar een leuke, zuinige auto. Ik ging verhuizen naar mijn huidige woning, opa en oma hielpen met schilderen.

Toen kwam de klap! Oma had borstkanker en uitzaaiingen in haar ruggenwervel. Ik ging bijna elke dag naar ze toe om eten voor ze te koken, lekker op zijn Hollands, zoals ze gewend waren. Groentesoep met gehaktballetjes vooraf, daarna aardappelen, vlees en groenten en tot slot een lekkere pudding of yoghurt. Tot ze geopereerd werd en in een aanleunwoning gingen wonen.

Mijn oma, die altijd voor me klaar stond gaat het nu slecht, heel slecht. Ze heeft sinds vorige week maandag morfine, omdat ze weer pijn had, waarvan de dosis afgelopen maandag weer in verhoogd. Ze staart vrijwel alleen nog voor zich uit en heeft heel af en toe nog een helder moment. Ze ligt alleen nog in bed, kan niet meer zelf lopen en krijgt waarschijnlijk nog wel veel mee, maar lijkt erg afwezig. Ze geven haar nog twee weken, uiterlijk.

Dat betekent nu afscheid nemen, afscheid nemen van oma, mijn lieve oma. Het is een zware tijd, maar ze is er zo lang voor ons geweest, ze mag nou voor zichzelf kiezen, haar ogen sluiten en van deze wereld gaan. In mijn hart zal ze altijd blijven en altijd blijven bestaan!

Kitty chaos!

Na een tijdje bezig te zijn geweest met stofzuigen, afwassen en dergelijke komt er ineens een zwart-witte kat bij je binnen lopen. Aangezien ik op de eerste verdieping woon, was dat nogal vreemd, zeker als dan zo een kat naar binnen komt.

Hij was zwart met een witte snoet en witte pootjes, een mooi beestje om te zien. Echter zag hij er niet helemaal gezond uit, maar hij liet zich wel aaien. Hij bleef ook maar rondjes lopen, beetje zwalkend en vond het zielig. Het eerste wat in mij op kwam, was de dierenambulance bellen.

Eenmaal aan de telefoon met de dierenambulance zei ik, dat er een kat binnen was komen lopen via het balkon. Eerste reactie terug van hen was 'zet hem maar buiten'. Dat dacht ik dus niet en zei dat hij er niet bepaald gezond uit ziet. Toen zouden ze hem wel komen halen, alleen dat zou dan 45 minuten duren. Nadat ik had gezegd dat ik zelf ook twee poezenbeesten heb en ik niet wist of dat wel goed zou gaan, konden ze ineens sneller komen. *zucht*

Chinou en Milo hebben de zwart-witte kater gezien en bleven op een afstandje staan met opgezette staart en gebolde rug. Ze vonden hem maar eng en trokken zich terug naar de vertrouwde eetstoel waar ze samen gingen liggen, ver van die enge zwart-witte kat. De kater bleef maar rondjes lopen en zwalken, hij ging uiteindelijk op de schoenen van Niels zitten en wilde daar niet meer weg. Ik had zelfs een paar brokjes en een kommetje melk neergezet, maar hij wilde niks.

Even later kwam de man van de dierenambulance, hij vond het beestje er erg slecht uit zien en zei dat ze hem zouden onderzoeken. Hij nam hem mee in een mandje en ging weg.

Toen ik daarna de douche in was geweest, ging de bel. Aangezien ik nog in mijn nakie stond, deed ik de deur niet open. Vroeg me af wie het had kunnen zijn... Toen ben ik even naar de winkel gereden om wat boodschappen te halen en toen ik terug kwam stond er een dierenambulance wagen voor de deur. Ik schrok me rot, zou die bij mij aangebeld hebben? En toen ging het dan eindelijk dagen... De dierenambulance was er niet voor mij, maar waarschijnlijk voor mijn bovenbuurvrouw. De kater zal wel de kat van de buurvrouw zijn. OEPS!

Ik begon me al gelijk zorgen te maken... Waarom had ik daar niet aan gedacht? Het is toch logischer dat een kat van het balkon naar beneden valt als dat hij omhoog springt naar het balkon? Dom, dat is het enige woord wat ik ervoor heb. Even later stond de buurvrouw bij mij aan de deur, ze was niet meer boos, maar vertelde dat ze haar kat hadden willen inslapen bij de dierenambulance en dat ze toen helemaal van streek was. Wat ik me absoluut kan voorstellen. Ik vertelde wat er gebeurd was en dat ik er verder niet bij stil had gestaan... En verontschuldigde mij.

Arme buuf en arme kat! Gelukkig zijn ze weer herenigt en kunnen ze weer tijd samen doorbrengen.

The end is near...

Elke keer weer begin je aan nieuwe dingen... Helaas bestaat het leven uit beginsels en eindes. En zo komt er ook een einde aan het minor Engels tijdperk.

Vandaag was namelijk de officiële eindtoets van het vak 'Comprehensive' wat ook wel het examen werd genoemd. Afgelopen keren hebben we elke keer een oefentoets gemaakt, die ik toen elke keer zwaar verknald had. Hoopte vandaag op een betere afloop, maar had er niet zo'n vertrouwen in...

Na afloop van het examen zouden we met de personen van de klas nog wat gaan drinken. Eerst was er wel een beetje animo voor, maar dat bleek helaas bagger weinig te zijn na het examen. Toch ben ik dan maar een drankje gaan doen met één klasgenoot, Tom. Het was, zoals gewoonlijk, erg gezellig en we hebben weer gezellig gekletst, zoals we ook in de lessen deden. Na afloop ook maar afscheid genomen, aangezien we elkaar hierna waarschijnlijk niet meer zien.

Toch is het wel zonde om elke keer weer afscheid te moeten nemen van mensen, waar je goed mee kunt praten en lekker grappen mee kunt maken. Zo heb ik vorige week woensdag namelijk een t-shirt gekregen met daarop 'I love aspiration' als grapje. Afgelopen maandag werd er nog door een docente gezegd, dat onze klas de eerste klas is, die veel minder een 'groepsgevoel' afgaf en dat konden we vandaag ook wel weer concluderen. We zijn allemaal wat meer 'Einzelgänger' dan groepsmensen, zo bleek. Het was een leuke tijd, zowel in de lessen als ook in London en heb een hoop geleerd!

Het is nou alleen nog de workshop Cultural Diversity afronden, mijn Research aanpassen en dan de CEF-test maken en dan is het toch echt voorbij...

En dan nog het goede nieuws... Het is me gelukt!
Ik heb mijn comprehensive examen gehaald! Welliswaar met een 6, maar gehaald is gehaald!

Match of the day!

Vandaag is het zover, na het verlies van afgelopen zaterdag nemen de mannen het vandaag op tegen de meest geduchte tegenstander. Een ware derbi van internationaal voetbal gaat plaats vinden en dat niet op eigen bodem, maar in Charkov!

De wedstrijd Oranje tegen die Mannschaft laat nog enkele uren op zich wachten, toch is iedereen al in de ban van deze wedstrijd, zelfs ik. We hopen natuurlijk, dat we de eerste zege van dit EK te pakken krijgen en hierdoor de kans om door te gaan vergroten. Ondanks dat het geloof bij de meesten afgelopen zaterdag al verloren is gegaan, dossen vandaag weer honderdduizenden zich op en kleden zich oranje, respetievelijk in de kleuren van de Nederlandse vlag. We zullen om 20.45 uur het Wilhelmus uit volle borst meezingen en dan 90 minuten zweten en hopen op een grote zegen tegen Duitsland.

De wedstrijd van de dag! Wanneer niet van de week... Ik zal ook voor een of andere buis gekluisterd zitten en het op de voet volgen, tevens heb ik mijn lieve zusje (die in Duitsland woont, maar voor Nederland juicht) beloofd om haar een live verslag te geven via Whatsapp!

Vandaag zullen we het zien, of Huntelaar een basisplaats krijgt na de aanvaring met onze bondscoach, zullen we zien of Van Persie en Robben eindelijk het doel weten te vinden en zullen we merken of het ze nu meer als team zullen spelen, als individualisten.

Ik zeg:  Nederland zet hem op! Laat de leeuw (en het land) niet in zijn hempje staan!

Burenruzie

De herrie komt je oren tegenmoet. Een man schreeuwt tegen een vrouw 'en nu naar huis, hop' met enorm luidde, penetrante stem. Het is weer zover, ze hebben ruzie...

Zit je daar rustig aan je schoolopdrachten te werken... komt er een hoop geschreeuw door de muur heen. Waarschijnlijk ook nog eens van de onderste verdieping van het naastgelegen blok. En afgeleid zijn we. Ik was net zo goed bezig!

Er worden gemene dingen tegen elkaar gezegd. De vent schreeuwt alles bij elkaar. De meeste slechte dingen vliegen om mijn oren en ze zijn niet eens voor mij bedoeld. Wat een agressie... En het is niet de eerste keer. Laatst was het ook al raak, gegil en getier en opeens een stilte. De gordijnen werden dicht gedaan. Alsof die vent zijn vrouw slaat. Ergens stiekem heel angstaanjagend... Op de een of andere manier gaat het hier door merg en been. Waarom weet ik ook niet, zal wel een persoonlijk iets zijn. In ieder geval ben ik blij als het zo weer rustig is aan de andere kant van deze muur en ik me weer kan concentreren op het werk dat nog voor mij ligt.

Disappoint & London

Na 4 volle dagen in London geweest te zijn, kom je dan eindelijk weer terug naar huis. Niet dat London zo verschrikkelijk was, behalve verschrikkelijk duur, maar het is altijd fijn om te weten dat je lekker weer in je eigen bedje kunt gaan slapen. We landden op Eindhoven Airport en de zon scheen ons tegemoet, wat een leuke verrassing na drie dagen heel veel regen gehad te hebben. Mijn dag kon niet meer stuk, dacht ik....

De ene teleurstelling volgde echter de andere op. Allereerst werd iedereen opgehaald door familie of partner, de mijne bleef liever nog een dagje thuis, omdat hij moest gaan stappen, maar dat was nog niet alles. Toen ik de voordeur open deed, schrok ik mij een ongeluk. Wat een bende was het thuis! De kattenbakken stonken als een gek en toen ik in de douche stapte gleed ik bijna uit, omdat de zeepresten niet weggespoeld waren. Beetje jammer. In combinatie met vermoeidheid bracht dat echter alleen maar frustratie, wat je dan uiteraard kwijt moet. Totdat ik zelf twee keer had proberen te bellen, had ik niets van mijn partner gehoord, alhoewel ik al 2 smsjes de deur uit had gedaan. Ook zoiets! En tot overspoed van ramp kreeg ik vannacht een sms met daarin of ik mee ga stappen vanavond in Nijmegen. Blijkbaar is 3 dagen achtereen stappen erg leuk en belangrijk als je je vriendin al bijna een week niet gezien hebt, die overigens voordat ze vanavond mee moet gaan stappen ook nog moet werken tot 22 uur. Zeker ook fijn om dat in een 1 persoonsbed te moeten slapen en verder geen dingen te kunnen doen, omdat de ouders in de kamer ernaast liggen... Maar ja, dat geeft toch allemaal niks?

London op zichzelf was wel leuk. Echter was je afhankelijk van anderen en van de dingen die anderen gingen doen, waardoor ik nog lang niet alles had gezien, wat ik graag had willen zien. Bakerstreet, Tower Bridge en nog enkele dingen zijn mij ontgaan, desalniettemin was het een leuke reis, die echter wel VEEEEEL te duur was. Het hostel was, zoals een hostel is, niet bepaald een plek waar je elke dag van je leven zou willen zijn. Toch was het erg schoon, op die ene vlek op de muur na, waarvan ik denk dat het een of andere ruk-vlek was.

De dagen gingen vrij snel voorbij, maar op de een of andere manier heb ik echt het idee, alsof ik een maand weg ben geweest. Het waren ook lange dagen, mede mogelijk gemaakt door mijzelf, aangezien we maar één stopcontact hadden met zijn 4en die het deed en mijn telefoon dus dood was op een gegeven moment dat ik de wekker had gezet. Ik klom uit het stapelbed en ging bij mijn kamergenootje kijken, waarop het 7.57 uur was en dus 3 minuten voordat we op moesten staan. Nadat iedereen gedoucht en klaar was, hing mijn telefoon aan het stopcontact en ging de wekker af, wat bleek? De telefoon van mijn kamergenootje stond een uur vooruit, Nederlandse tijd, niet Londonse tijd. We hadden een uur over! Oeps! Tja, dat was echt weer zo'n typisch actie voor mij. En gemiddeld lagen we er rond 0.30 uur in, lokale tijd wel te verstaan.

Vele leuke dingen heb ik gedaan en gezien. Denk aan: the Big Ben, Trafalgar Square, Chinatown, London Eye, Thames, Tate Modern, Changing of the Guards, the Undergrounds en The Phantom of the Opera! En de minder leuke dingen waren: pijn aan mijn benen, knieën en voeten van het eeuwige gewandel en niet te vergeten de trappen op moeten in het hostel, waar je 6 verdiepingen hebt, als de lift niet werkte. Het ergste vond ik dat mijn laarzen, sokken en voeten doorweekt waren door die stomme regen!!!

Al met al een leuke tijd... en nu weer voor één weekje back to reality! Daarna het volgende avontuur!

Beestjes...

Je hebt ze in allerlei soorten, maten en figuren. Het zijn levende wezentjes met een x aantal pootjes, met of zonder haar en in allerlei kleuren. Nu heb ik het uiteraard niet over spinnen of andere vreemde beestjes, maar over mijn gekke poezenbeesten!

Voor mijn verjaardag, afgelopen dinsdag, had ik maandag al een bos tulpen gekregen, geel met paars. Erg mooie tulpen en ook nog eens van mijn schoonouders in spé gekregen. Super lief! Echter zijn mijn gekke poezenbeesten er helemaal gek op. Dat hebben ze sowieso wel met planten, de hortensia is inmiddels ook al overleden, maar dat was ook door te veel water geven...

Gelukkig heb ik bewijs verzameld, die mijn poezels tot last gelegd zouden kunnen worden. Niet dat zij er iets om geven, het zijn tenslotte gekke kattenbeesten die zo eigenwijs zijn als de neten. Ze trekken zich echt niks aan van hun 'vrouwtje' die ze eigenlijk gewoon als onderdaan zien. ;-)

Zo zijn katten nu eenmaal....

Kleine meisjes worden groot...

Zoals de titel doet vermoeden ga ik het over kleintjes hebben. Meisjes die vroeger nog heel klein waren, toen ze net een paar maanden oud waren. Elke kleine stap werd vroeger nog opgenomen met een videocamera, ze je probeerden te pushen om te leren omrollen en later ook kruipen... Elke dag worden ze ouder en ouder. Van baby, naar peuter, naar kleuter, naar puber, naar volwassene en uiteindelijk ook bejaarde.

Afgelopen week was mijn familie op bezoek. Vorige week donderdag is mijn moeder naar Nederland gekomen, samen met haar nieuwe partner, Gerhard. We hebben toen een filmpje gekeken, zonder geluid, dat opgenomen was toen mijn moeder nog een kind was. Vandaag heb ik besloten om zelf wat filmpjes te kijken van de tijd dat ik nog jonger was. Afgelopen dinsdag ben ik namelijk alweer 24 jaar oud geworden.

Ik ben begonnen met kijken in het jaar 1988, toen ik een paar maanden was. Eerst was ik in Italië op vakantie, daarna weer thuis. Eenmaal thuis filmden ze mij, hoe ik me kon omrollen, met plankenkoorts voor de camera deed ik niet wat mijn ouders wilden. De stem van mijn vader was duidelijk te horen en die van mijn moeder ook, die ook meerdere malen zichtbaar in beeld kwam, nog als jonge vrouw, net 20! Ze wilde niet op de camera, omdat ze een slecht kapsel had.  Leuk om mijn ouders zo gelukkig te zien samen. Daarna een volgende stukje film, ik draaide me om, maar kruipen kon ik nog niet. Het was enkel enkele dagen later. Ze probeerden me te pushen om te kruipen, door een stuk papier, wat ik voorheen in de mond had, enkele centimeters van mij af te leggen. Kruipen lukte niet, ik ging echter wel achteruit. Volgende beelden, ik draai rondjes, nog steeds niet kruipen en ik mag niet aan het papier komen. Volgens mij was ik een kleine papier-geile baby. Even later zijn we bij opa en oma thuis en speelt mamma met mij op een gele deken, wat stiekem gewoon een slaapzak was, die uitgespreid was. Die herinner ik me nog goed, daar hebben mijn zusje en ik nog lang op gespeeld. Ik loop daar zelfs al, zolang ze mij vast houden. Als klein kindje was ik al helemaal katten-fan. Mizu was altijd erg interessant! En daarna komen nog beelden dat ik kan kruipen, dat ik kan gaan staan en kan lopen. Ik zeg zelfs 'papa' op 17 december 1988 en ze hebben het niet eens door, haha. En al die samenkomsten met familie...

Inmiddels kan ik staan, lopen en heel erg veel meer dan dat, ben inmiddels al enkele jaren ouder, als je nagaat wat je allemaal in je eerste jaar kunt leren. En zo grappig om te zien hoe ontevreden ik was, als iets niet lukte, zoals ik het wilde, dat is immers nog steeds zo. En hoe een mens groter wordt en steeds meer kan, tot hij of zij weer gaat aftakelen. Zo zie je maar weer dat het leven vol veranderingen en groeimomenten zit. Er gebeuren zo veel dingen, dingen die je je waarschijnlijk later allemaal niet meer kunt herinneren. Toch is het zo dat je overal door groeit, door problemen, door leuke dingen, door herinneringen. Het leven gaat door, tot we niet meer zijn...

April baby...

Maart loopt op zijn einde en April nadert met rasse schreden. Van normaal mens naar poëet. De tijd gaat gewoon vliegensvlug aan mij voorbij. Het lijkt net of de klok haast heeft om het volgende uur te slaan en nu met de zomertijd lijkt nog eens alles sneller voorbij te gaan. Ze zon is begonnen met schijnen in het nu niet meer zo koude kikkerland en zomer is het ook al onderhand. Maar eerst even april...

April, mijn drukste en duurste maand van dit jaar. Dat durf ik nu al te stellen. Waarom?
Allereerst komt mijn moeder naar mij op vakantie en wel volgende week donderdagavond tot de week erna op woensdag... (of zoiets?) In het weekend dat zij bij mij is, samen met Gerrie (a.k.a. Gerhard) gaan we naar een 90s party in Den Bosch. Mijn zusje komt heel misschien de zondag of maandag ook nog naar Nederland. De dinsdag dat zij hier zijn, ben ik jarig. Ja ja, alweer 24 jaar oud. Jaartje bij jaartje raak ik toch ook aan de bejaardenleeftijd, maar ik heb er nog 40 te gaan... ;-)

Als mijn geliefde familieleden het diepere Zuiden weer opzoeken, waar zij wonen, wordt het tijd voor mij om mijn koffertje in te pakken. Waarom? Een verplichte studiereis naar London staat op mij te wachten. How nice! Enkele dagen in London verblijven samen met mijn nieuwe klas- en ook lotgenoten. Overnachtingen in een hostel midden in het centrum en allerlei bezienswaardigheden zullen we gaan bezichtigen. En ja, voor niets gaat de zon op, maar helaas ligt London niet op de zon, noch is het daar goedkoop. Toch zullen we daar entree moeten betalen, moeten eten en drinken. Duur grapje! Kittysitter is gelukkig wel gratis en geregeld.

Als ik dan eenmaal terug ben, is het een week later alweer tijd om koffers in te pakken. En nu geen 4 dagen in London, maar voor een andere bestemming. Echter, voordat het zover is, heb ik eerst nog een bruiloft die ik moet bijwonen. En wel de bruiloft van Nathalie en Sander. Als daggast mag ik een gedicht voorlezen, made by Angelina, in de kerk. Alle plechtigheden mag ik meemaken en hopelijk genieten van de stralende dag. Mijn outfit is compleet, echter zullen haar en make-up in de hele vroege ochtend gedaan moeten worden en dat kost weer centjes. Het huwelijkscadeau dat ik nog moet verzinnen en regelen kost uiteraard ook weer geld.


Money, money, money, must be funny in a rich man's world... En zo is het, aangezien we de dag na de bruiloft gelijk door vliegen naar Moskou. En wel volle 8 dagen die we daar door zullen gaan brengen in een (waarschijnlijk niet zeer luxe) hostel en een wereldstad met zijn rode plein en bekende gebouwen. Tijdens ons verblijf zullen de kittysitters Milo en Chinou verzorgen met verse brokjes en water, zodat ook zij niets te kort komen.

Een dure maand wel te verstaan, maar gelukkig is april halverwege dan ook voorbij en maakt dan plaats voor de maand mei...

Het eerste jaar...

De tijd vliegt voorbij en de dagen gaan sneller om dan je voor mogelijk houdt. . Een super leuke man vroeg mij of ik zijn vriendinnetje wilde zijn, waarop ik maar al te graag 'ja' antwoordde. Hij kreeg de wedervraag of hij mijn vriendje wilde zijn, ook dat werd beantwoord met een 'ja' en werd bezegeld met een kus. Dat is inmiddels alweer één jaar en één dag geleden.

We zijn een jaar verder... wie had dat gedacht? Toen ik mee deed aan Take Me Out had ik dit niet voor mogelijk gehouden. De twee jaren dat ik vrijgezel was heb ik nooit gedacht, dat ik zo een schat van een vent tegen het lijf zou lopen. En toch is het gebeurd.

Gisteren hebben we het dan ook herdacht. Mijn lief kwam binnen lopen met een plant... Ik vroeg: 'Wat is dat?' en hij antwoordde met: 'Een bos bloemen.' En ik moest heel erg hard lachen. Ik denk dat het wel een erg origineel cadeau is, aangezien het niet zomaar een 'bos bloemen' is. Het zag er misschien uit als een bos bloemen (voor leken) maar dat was het helemaal niet. Kijk en oordeel zelf....



Daarbij zat een mega leuke, maar vooral lieve kaart. (Zie foto!) Ik toonde mijn blijdschap en vriendjelief snapte het niet. Hij dacht dat ik teleurgesteld zou zijn, dat het geen überromantische kaart was, maar een Boeddhakaart. Dit was alles behalve een teleurstelling... Juist origineel en leuk! Net als de plant, genaamd een Hortensia. Verpakt in plastic folie en een bruin plastic potje... Ik heb hem inmiddels gepot in de zwarte pot die je op de foto ziet. Waarom Niels deze Hortensia gekozen heeft? Omdat hij blauw met roze van kleur was... Blauw voor het mannetje en roze voor het vrouwtje. Hihi!

Per direct was ik een 'bos bloemen' Hortensia rijker en moet ik de katten ervan weerhouden om deze op te vreten. We zouden alleen 'romantische' dingen doen en er werd besloten om geen boodschappen te doen en ook om niet te koken. In plaats daarvan zouden we take-out Chinees halen. Zeer romantisch... hahaha! En naast de take-out Chinees zat een C1000 waar we dan toch nog even romantisch stiekem brood zijn gaan kopen. Thuis dan romantisch Chinees gegeten in de mega opgeruimde en schone woning, waarna we dan nog eventjes TV hebben gekeken en uiteindelijk lekker naar bedje zijn gegaan om te slapen.

Bij deze dus nogmaals bedankt lieve schat!
Ik ben trots om jouw vriendinnetje te mogen zijn...

Liefje, ik hou van jou!

R A M M S T E I N

Na een hele lange tijd te hebben moeten wachten was het gisteren dan  E I N D E L I J K  zover en mochten we afreizen naar het verre Rotterdam. Ahoy stond op ons te wachten, maar Rammstein zou dat in geen enkel geval doen....

We vertrokken rond half 4 richting Rotterdam, al snel waren we op de A58, de weg die ons zou leiden naar de eindbestemming, Ahoy. Al bijna een jaar wachtend en smachtend om deel uit te kunnen maken van het spectaculaire concert van de meest geweldige hardrock/metal band uit Europa! Echter werd onze verwachting van een soepel verlopende reis verstoord toen we al vrij snel in een file terecht kwamen... We kwamen geen meter vooruit en achteruit rijden was uiteraard geen optie, aangezien dat verboden is! Na zeker drie kwartier stil gestaan te hebben, wel 8 ANWB wagens en opruimingsdiensten over de vluchtstrook voorbij geschoten zien hebben, kwam er dan eindelijk weer wat beweging in de kilometerslange rij... Binnen de kortste keren konden we alweer 20 km/h rijden op de snelweg. Maar het motto was, liever langzaam rijden en arriveren, dan helemaal geen beweging krijgen in die massa van blik. Na een stukje gereden te hebben kwamen we langs het probleem van de file af. Er was een vrachtwagen met aardappels gekanteld. Alle aardappels lagen over de weg verspreid. Aan de andere kant van snelweg reed dan ook geen kip. We waren allang blij dat we verder konden met onze reis.

De verdere reis richting Rotterdam liep op rolletjes, we kwamen om 17.59 uur aan op het parkeerterrein van Ahoy en parkeerden de auto. Even snel nog een hapje eten gehaald bij de KFC in het winkelcentrum tegenover de concertzaal en liepen met alles weer terug richting Ahoy. Eenmaal in de rij, stonden (uiteraard) mensen achter ons en wees iemand erop dat ze iets zag vallen, een envelop. Ik zei nog 'die is niet van ons, want hij zit in de tas' en refereerde daarmee naar onze toegangsbewijzen voor het concert, die naar mijn weten in mijn tas zaten. Toen ik eenmaal ging kijken, kon ik de kaartjes niet vinden en raakte ik helemaal gestresst. Ik was ervan overtuigd dat iemand de kaartjes gerold had en ze nu lekker aan het doorverkopen was aan andere mensen! Ik baalde als een stekker en stelde voor om in de auto te gaan kijken. Door de regen heen en terug gelopen en na een lange zoektocht had Niels de kaartjes in het dashboardkastje gevonden. Hoe ze daar kwamen???? Dat deed er ook niet toe, ik wilde namelijk alleen nog maar naar binnen en van het concert gaan genieten.

Eenmaal binnen was de lucht nogal benauwd en de mensen die voor ons stonden allemaal te lang. Zo stond mister 2 meter en mister 3 meter voor mijn neus en kon ik geen ene bal zien. Behoorlijk vervelend. Niels wurmde zich dan tussen die mannen door naar voren en ja, dan kun je als vriendinnetje niet achter blijven natuurlijk. (Thanks sweety!) Als voorprogramma hadden we 'Deathstars' wat een Scandinavische Gothicband moest voorstellen. De bassist intrigeerde mij met zijn twee meter lange dreadlocks. Het eerste liedje was wel leuk, maar alles wat daarna volgde was niet zo'n succes, aangezien het allemaal op dezelfde monotone toon gezongen werd. Erg voorspelbaar en dus niet leuk.

Na dat kon dan eindelijk de échte show beginnen. R A M M S T E I N ! ! !
Ze hadden een loopbrug die meerdere keren naar boven en beneden ging, ze openden met 'Sonne'. En gingen een heel repetoire af van o.a. Keine Lust, Links 2 3 4, Ohne Dich, Bück Dich, Du Hast, Ich Will, Mann Gegen Mann, Mein Teil en nog anderen. Het waren niet allemaal nummers die ik gelijk gekozen zou hebben en het concert duurde ook niet heel erg lang, maar goed. De show bevatte erg veel vuur, spectakel, sensatie, rondvliegende glitters en als geniale afsluiter een schuimkanon in samenwerking met het liedje 'Pussy'.

Al met al een geniale show, geweldige avond, de muziek knalde er echt helemaal uit. Dit heeft helaas voor mij het gevolg dat ik zelfs vandaag nog met mijn linker oor niet goed hoor. En bij deze dan de afsluiter van de avond in een filmpje van een paar seconden!!!

Presentje

Verrassingen, wie houdt er niet van? Stiekem wil iedereen verrast worden met iets leuks...

Na een beetje een rot weekend, kwam ik maandag (een uur later dan gebruikelijk) van mijn werk naar huis, waar mijn lieve vriendje een verrassing voor mij klaar had liggen. Dat was wat ik absoluut niet had verwacht, maar wel erg leuk was. Een kaartje met een lieve tekst en hartjes en dergelijke en een knuffeltje, omdat ik zo lang moet wachten op mijn vervangende Kerstcadeau. Wat het is, weet ik (ondanks de vele enorm duidelijke hints *kuch*) helaas (nog) niet.

Wat moet ik er verder van zeggen dan, dat ik er heel erg blij mee was? Een leuke verrassing! Mag hij wel vaker doen... hihi... Dankjewel liefje!

Be my Valentine?

Elk jaar weer hetzelfde liedje, Valentijnsdag. Iedereen hoopt op kaartjes, rozen, chocolaatjes en allemaal zulke dingen nog meer. Voor velen is dit echter een mega teleurstelling als dit niet gebeurd. Onverhoopt wachten op een kaartje in de brievenbus, naar de deur rennen als je de postbode aan ziet komen lopen en dan teleurgesteld zijn, als je een blauwe brief krijgt in plaats van een rode...

Bij mij is het ook elk jaar het zelfde, of ik een vriend heb of niet. Ik krijg niets. Mijn eerste vriend had er niet aan gedacht en niets aan gedaan, het eerste jaar. Kwam ik aan met mijn kaartje en cadeautje. *zucht* De jaren erop was het afgesproken zaak, niet bepaald spontaan.

Mijn huidige vriendje was zo lief om vroeger van zijn werk naar huis te komen (en oeps, ik was niet thuis...) en dan ook nog eens voor mij te koken. Lief! Maar geen kaartje, geen roos, geen ander soort van attentie, terwijl vele vrienden uit eten zijn geweest, boeketten bloemen hebben gekregen en wat weet ik allemaal nog meer. Hij heeft wel een roos gehad, een witte... En een kaartje, maar die gaat hij vandaag pas vinden! Hihi...

Ik kan mij nog herinneren, dat ik vorig jaar een rode kaart in de bus had. Van een vriendin wel te verstaan. Ook op de middelbare school heb ik wel eens een kaart gehad van een vriendin of een gedichtje op 14 februari. Super lief! Maar het allerliefste was nog mijn moeder, we gingen toen ik ongeveer 15 jaar oud was op 14 februari naar de supermarkt, toen nog de Konmar in de kerk, inmiddels is dit de Jumbo geworden en daar kocht ze een roos voor mij, omdat ik geen vriendje had en zij het zielig vond, dat mijn zusje wel iets kreeg (omdat zij een lover had) en ik niet. En natuurlijk omdat zij van me houdt!!!!

Nou moet ik bekennen dat ik gisteren niet mijn brievenbus heb geopend om te kijken of er een kaartje in de bus gevallen is, maar die kans lijkt me klein...

Vrouwen...

Elke vrouw is anders. Volgens mannen zijn vrouwen vreemde wezens. Dit is een berichtje om ze enigzins in hun gelijk te zetten.

***WARNING, do not read any further if you dislike WOMAN problems***

Vorig jaar oktober begon het hele fiasco. Mijn leven stond even op zijn kop, voor twee dagen. Aangezien ik een regelmatige tante ben wat betreft mijn maandelijkse cyclus, was het even schrikken toen het niet op de 20ste begon, maar twee dagen later. Oké, kan gebeuren, soms heb je dat. Een maand later... zelfde drama! Uiteindelijk was ik 4 dagen te laat. Inmiddels had ik mij erop ingesteld dat er iets niet helemaal goed is, wilde de dokter bellen, uiteraard in de week na Kerst, wanneer de huisarts op vakantie is. Dat feestje ging niet door, mijn maandelijkse feestje zette 8 dagen te laat door. Gezellig... NOT!

Sinds dien was er helaas ook geen spoor meer te bekennen, dat ik überhaupt nog in mijn vruchtbare jaren zit. Het is inmiddels midden februari. Zegt genoeg. Gelukkig begint het er langzaam (sinds een paar uur) een beetje op te lijken dat mijn baarmoeder nog geen afscheid van mij genomen heeft. Ik ben afgelopen vrijdag nog bij de huisarts geweest met de klacht dat ik inmiddels 14 dagen over tijd was en nog steeds niet ongesteld was geworden, daarbij was een zwangerschapstest negatief, die ik uit voorzorg maar gedaan had. En wat zegt de huisarts doodleuk? 'Doe volgende week nog maar een zwangerschapstest en als deze negatief blijkt te zijn, wacht je nog maar 2 weken af of je ongesteld wordt en kom daarna maar weer terug.' SERVICE noemen ze dat. Je opzadelen met een onveilig gevoel. Misschien is er wel iets vreselijk mis. Geen testen, geen verder onderzoek, alleen mijn verhaal aanhoren en zeggen 'het is normaal dat de cyclus in een vrouwenleven veranderd'. Nou, ik vind het alles behalve normaal. Tijd voor een second opinion?

En nou vraag je je af waarom mannen nou gelijk hebben (enigzins) wat vrouwen betreft? Eigenlijk heel simpel. Welke vrouw wil er nou ongesteld worden? Buikkrampen hebben? Zich vreselijk vermoeid voelen? Chagrijnig en overgevoelig zijn? Wie is er nou blij als ze ongesteld wordt? Juist ja, IK! (En altijd al geweest ook...)