Night talk

Het is al laat in de avond, je moet de volgende dag weer vroeg uit de veren om op tijd naar je werk te gaan, beter bekend als bedtijd.

Op tijd slapen gaan is zo'n ding, je denkt dat je het doet, maar uiteindelijk is dat niet zo. Tegenwoordig is het sowieso een probleem om te gaan slapen, want de leuke programma's komen vaak laat 's avonds en de mobiele telefoon speelt ook nog een rol als grote afleider.

Mijn bedtijd is om en nabij 22 uur 's avonds. De wekker gaat namelijk om 6:20 uur als ik moet werken. Dat betekend dat ik niet veel slaap krijg meestal, want om 22 uur gaat het eerst onder de douche, tanden poetsen en dan pas naar bed. Als ik dan in bed lig met mijn allerliefste, dan wordt er eerst nog gekletst, zoals elke avond. En de volgende ochtend ben ik altijd kei en kei moe, als de wekker gaat.

Het probleem? Dat kletsen is zo gezellig, dat we niet in de gaten hebben hoe lang dat doorgaat. Toevallig keken we gisteren op de klok na een tijdje gepraat te hebben en zagen dat het gewoon al 23:30 uur was. We schrokken er wel een beetje van, maar toen konden we dus niet slapen en gingen we nog verder kwebbelen. Resulteerde in nog later naar bed gaan en dus nog minder slaap.

Stiekem best grappig, dat je het in bed over alles en de wereld kunt hebben en zo de tijd vergeet en tevens vergeet te gaan slapen. Aan de relatie moet natuurlijk ook gewerkt worden, dus waarom niet wat eerder je bed opzoeken om nog even gezellig bij te praten over dingen, waar je het normaliter niet over hebt als je samen aan tafel zit en het diner nuttigt?

Ach, als het maar gezellig is... Die uurtjes halen we in het weekend wel weer in met slapen.

Taaaa da ta daaa...

Vroeger, toen minuten nog uren leken en uren dagen, in de tijd dat ik een pubertje was en mijn beste vrienden nog naïef. Die tijd is al een tijdje voorbij en toch kan ik er niets aan doen, dat ik er soms toch nog aan terug moet denken...

Afgelopen week is één van de meiden getrouwd, waarmee ik vroeger op het schoolplein bij de paal bij de lerarenkamer in de buurt stond. Onze verzamelplek op het schoolplein, bij de lantaarnpaal. Het was ook bekend als 'onze paal' aangezien wij elke pauze, met weer en wind, op deze vaste plek stonden. De paal is niet meer en net zo min zijn onze idealen van die tijd.

De vriendin die afgelopen week getrouwd is, wilde nooit trouwen. Trouwen was voor losers. Mijn beste vriendin en ik waren destijds er heilig van overtuigd, dat wij als eerste in het huwelijksbootje zouden stappen en kids zouden krijgen. 11 jaar na dato blijkt niets minder waar. De huwelijks-verafschuwer was getrouwd en heeft twee kids. En wij? Ik ben gelukkig met mijn lieve vriend en mijn beste vriendin is zelfs nog single.

Zo zie je maar weer dat sommige dingen niet te voorspellen zijn. Het ene moment kan enorm verschillen van het andere moment. En weet je wat... Dat is maar goed ook. 
Als het leven precies zo zou gaan, zoals we in onze puberjaren hadden uitgekiend, waren we dan wel de mensen geweest die we nu zijn? Alles gebeurd op zijn tijd en alles heeft een reden. Iedereen neemt zijn eigen weg in het leven en dat maakt ons tot de mensen die wij zijn geworden.