Vroeger, toen minuten nog uren leken en uren dagen, in de tijd dat ik een pubertje was en mijn beste vrienden nog naïef. Die tijd is al een tijdje voorbij en toch kan ik er niets aan doen, dat ik er soms toch nog aan terug moet denken...
Afgelopen week is één van de meiden getrouwd, waarmee ik vroeger op het schoolplein bij de paal bij de lerarenkamer in de buurt stond. Onze verzamelplek op het schoolplein, bij de lantaarnpaal. Het was ook bekend als 'onze paal' aangezien wij elke pauze, met weer en wind, op deze vaste plek stonden. De paal is niet meer en net zo min zijn onze idealen van die tijd.
De vriendin die afgelopen week getrouwd is, wilde nooit trouwen. Trouwen was voor losers. Mijn beste vriendin en ik waren destijds er heilig van overtuigd, dat wij als eerste in het huwelijksbootje zouden stappen en kids zouden krijgen. 11 jaar na dato blijkt niets minder waar. De huwelijks-verafschuwer was getrouwd en heeft twee kids. En wij? Ik ben gelukkig met mijn lieve vriend en mijn beste vriendin is zelfs nog single.
Zo zie je maar weer dat sommige dingen niet te voorspellen zijn. Het ene moment kan enorm verschillen van het andere moment. En weet je wat... Dat is maar goed ook.
Als het leven precies zo zou gaan, zoals we in onze puberjaren hadden uitgekiend, waren we dan wel de mensen geweest die we nu zijn? Alles gebeurd op zijn tijd en alles heeft een reden. Iedereen neemt zijn eigen weg in het leven en dat maakt ons tot de mensen die wij zijn geworden.
Weet je nog, toen je jonger was, in je tienerjaren? Je had al die idealen in je hoofd, dromen die je wilde verwezenlijken en dingen die je wilde doen voor je oud was. Je ideale toekomst had je al helemaal voor jezelf uitgedacht, je zou gaan trouwen met hem... De ideale man. De man met miljoenen op de bankrekening, met een gouden keeltje en de beste vriend van de toekomstige man van je allerbeste vriendin. Hij zou het worden, Kian Egan! Zoals hij die woorden uit zijn mooie mond liet klinken, het kon gewoon niet anders zijn, hij zong die woorden voor JOU, voor jou alleen!
Dromen, idealen, illusies en realiteit. Sommige dingen hoorden bij mijn realiteit. Westlife was hier één heel belangrijk deel van. Westlife was mijn lust en mijn leven sinds ze het liedje 'World of our own' als videoclip op TMF, MTV en The Box draaiden. Samen met mijn allerbeste vriendin was ik helemaal weg van ze. En niet alleen, omdat ze zulke mooie, romantische en gevoelige liedjes zongen, nee! Ze waren gewoon de van het, degene waar wij ons later wel mee rond zagen wandelen in het stadpark, als we hoogbejaard zijn, verrimpelde hand in verrimpelde hand. Kalverliefde, dat was het. Dat ze er muziek bij maakten, geen punt. Alleen maar gunstig voor deze heren, zo verkochten ze nog eens wat.
Als er nu een liedje van ze op de radio te horen is, dan zing ik nog steeds uit volle borst mee, zulke dingen vergeet je gewoon niet. Aan elk liedje van ze is ook een gevoel gekoppeld. Liefde, verdriet, boodheid. En natuurlijk waren er ook liedjes die minder populair bij mij waren, maar zelfs die, zelfs die zijn toch nog betekenisvoller dan menig ander liedje van een andere artiest.
Herinneringen! Die goede oude tijd, de tijd waarin ik posters aan de muur, aan de deur en in een plakboek had geplakt. De tijd waarin ik mijn poster kuste, in de hoop dat die terug zou kussen. De tijd waarin ik liedjes aanvroeg bij The Box, wat veel te veel geld kostte. De tijd waarin ik verliefd werd op jongens, afgewezen werd, liefdesverdriet kreeg en ze mij er elke keer weer mee bovenop hielpen. De tijd waarin ik dagelijks alleen op mijn kamertje op zolder zat met een veel te grote stereotoren met de volumeknop voluit. 'So here we stand, in our secret place, where the sound of the crowd, is so far away... and you'll take my hand and it feels like home, we both understand, where we do belong!' De tijd dat Westlife nog uit 5 personen bestond. De tijd waar Bryan Westlife verliet en alleen Kian, Nicky, Shane en Mark nog over waren. De tijd waarin ik mijn eerste echte concert bezocht van deze mannen van Westlife. De tijd van mijn eerste date met mijn huidige liefje, op de achtergrond tijdens het diner draaiden ze ook mijn teenie muziek. De tijd, die snel voorbij is gegaan.
En nu, nu is het voorbij. Na 14 jaar is het over. Ze stoppen ermee. Ik wil ook niet meer trouwen met Kian. Nee, dat is verleden tijd. Mijn nieuwe grote liefde, daar wil ik gelukkig mee zijn en blijven. Dat is het heden, Westlife is het verleden.
Vele liedjes passeerden de revue, ik kende ze allemaal, van A tot Z, van top tot teen, van voren naar achteren en andersom. Ik was fan, daar is geen twijfel over mogelijk...
