Afgelopen week is één van de meiden getrouwd, waarmee ik vroeger op het schoolplein bij de paal bij de lerarenkamer in de buurt stond. Onze verzamelplek op het schoolplein, bij de lantaarnpaal. Het was ook bekend als 'onze paal' aangezien wij elke pauze, met weer en wind, op deze vaste plek stonden. De paal is niet meer en net zo min zijn onze idealen van die tijd.
De vriendin die afgelopen week getrouwd is, wilde nooit trouwen. Trouwen was voor losers. Mijn beste vriendin en ik waren destijds er heilig van overtuigd, dat wij als eerste in het huwelijksbootje zouden stappen en kids zouden krijgen. 11 jaar na dato blijkt niets minder waar. De huwelijks-verafschuwer was getrouwd en heeft twee kids. En wij? Ik ben gelukkig met mijn lieve vriend en mijn beste vriendin is zelfs nog single.
Zo zie je maar weer dat sommige dingen niet te voorspellen zijn. Het ene moment kan enorm verschillen van het andere moment. En weet je wat... Dat is maar goed ook.
Als het leven precies zo zou gaan, zoals we in onze puberjaren hadden uitgekiend, waren we dan wel de mensen geweest die we nu zijn? Alles gebeurd op zijn tijd en alles heeft een reden. Iedereen neemt zijn eigen weg in het leven en dat maakt ons tot de mensen die wij zijn geworden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten