Rust zacht, lieve kleine Milo!

Dat het ooit zou gebeuren, daar had ik rekening mee gehouden. Dat het zo snel zou gebeuren, nee, dat had ik nooit verwacht. De wijze waarop, was ergens wel te verwachten, maar toch zag ik dit niet aankomen. Lieve Milo, je bent overleden.

Ik weet nog goed toen ik je kwam bekijken, toen ik een vriendje voor Chinou zocht. Je was een klein wollig katje met schattige oortjes, lieve oogjes en je was heerlijk ondeugend en nieuwsgierig en natuurlijk was je een grote schoonheid met je witte vacht en cypers vlekken. Prachtig beestje!

Destijds woonden we in Helmond en omdat jij nogal vaak mijn voeten aanviel tijdens het slapen, moesten jullie toen in de woonkamer slapen. Dat lukte een tijdje, met een hoop krabben aan de deur, totdat je door had, dat die klink omlaag moest als je eruit wilde. Zo ontsnapte je elke ochtend uit de woonkamer en kwam gezellig bij ons op bed liggen samen met Chinou. Als we dan de deur uit gingen, stond je altijd bij de voordeur om ons uit te zwaaien en als we terug kwamen stond je ook altijd klaar om ons weer thuis te verwelkomen.

Wat je ook altijd leuk vond, was het balkon op in Helmond. En dan kijken naar de vogels die rondvlogen en je bent er zelfs een keer af gesprongen, maar toen wilde je heel snel weer naar binnen.

Eenmaal in Nijmegen had je het in het begin even moeilijk. Je durfde niet veel. Maar na verloop van tijd kreeg je het steeds meer naar je zin, zeker toen op een gegeven moment het kattenluikje open ging en je naar buiten mocht. Buiten zijn was je lust en je leven, vooral als het bloedheet was buiten. Lekker op de hete stenen liggen, rondjes wandelen, in het gras liggen op het grasveldje tegenover en daar ging je dan ook op jacht naar mollen, muizen en ratten, die je dan al miauwend thuis op het tapijt legde in de hal. Soms liet je ook alleen ingewanden van muizen liggen, soms waren de muizen en mollen nog aan het leven. Ook vogels nam je de laatste tijd mee naar huis en ik weet nog hoe boos ik op je was, toen je de vogel die dacht te hebben bevrijd toch weer ving, toen hij net het raam uit vloog.

Niet alleen buiten was je te vinden, ook binnen had je zo je plekjes, waar je graag verbleef. Onder andere op de bureaustoel sliep je altijd graag. Wanneer deze plek bezet was, dan werd het al snel de krabpaal, bovenop of in het bovenste hangmatje. En als wij op de bank zaten, dan ging je graag bij ons in de buurt liggen, voornamelijk bij Niels. Mannen onder elkaar. Lekker hangen op zondag.

Als er mensen op bezoek kwamen, was je ook altijd erbij om ze even 'hoi' te zeggen en ontving je graag een aai of knuffel. Sommigen kregen ook nog een afscheidsgroet, als ze weg gingen en die zwaaide je dan mee uit. Als ze weg gingen, ging je op het pad zitten bij de voordeur om ze 'gedag' te zeggen.

Het buitenleven was echt jouw ding en zo was ik vorige week dinsdag al een keer eerder in paniek op zoek naar jou, omdat je 3 dagen niet thuis was geweest. Deze keer maakte ik mij de eerste 3 dagen niet zo veel zorgen, omdat je de vorige keer ook thuis kwam. Toch vond ik het gisteren wel vreemd, dat je nog steeds niet thuis was geweest, aangezien het de vorige keer niet zo lang duurde, dus ging ik je weer zoeken, tevergeefs, ik kon je niet vinden. Vanmorgen bleef het gevoel aan mij knagen, dat er iets mis was en ik ging zoeken of iemand misschien een kat gevonden heeft. Bij de dierenambulance zag ik dan een beschrijving die op jou kon slaan, dus belde ik gelijk op. Ze zeiden de hele beschrijving en dat het katje overleden was, ondanks dat ik de beschrijving van de vlek op je achterpoot, wilde ik toch komen kijken. Ik mocht komen kijken of het om jou ging en was om 11 uur welkom. Op het moment dat ik het kleine kamertje binnen liep zag ik al, dat jij het was, je staart was al genoeg geweest, maar ook de rest klopte. Jij was het, kleine Milo. Jij was helaas niet meer in leven.

Daar stond ik dan, een hoopje ellende, bij jou. Je bent zo mooi, lieve Milo, ondanks het ongeluk dat je gehad hebt. Je lag erbij alsof je slaapt. Alleen het bloed uit je bekje en het ijskoude lijfje waren het bewijs dat je niet meer onder ons was.

Milo, ik ga je zo erg missen. Beter gezegd, ik mis je nu al. Je gemiauw, je kopjes, je warme lijfje bovenop mijn schoot, je knuffels, je spingeluid, de rondjes die je over mijn laptop liep, het schooien om eten als we kip aten, het stelen van eten wat al of nog op tafel stond, het bakje melk wat ik je elke ochtend gaf, gewoon alles aan je ga ik missen, wanneer ik het niet nu al doe.

Lieve Milo-poes, het ga je goed in de kattenhemel, dat je daar vele leuke wandelingen kunt maken, zonder dat je bang hoeft te zijn voor auto's. Doe de groetjes aan opa en oma en geef ze een knuffel van mij. Ik denk aan je, tot over vele jaren, lieve Milo. Tot dan!

 

R.I.P. Opalein

En afgelopen donderdag en vrijdag was het tijd om afscheid te nemen, van die lieve man, die er altijd voor mij was, als ik hem nodig had, waarmee ik en mijn zusje graag een spelletjesavond hielden, genoten van een potje voetballen samen en ga zo maar door. Afscheid nemen van de liefste opa van de hele wereld!

Donderdagavond was het moment om opa voor een laatste keer te zien. Wat ik niet had voorzien, was dat mijn lieve opa, die altijd een beetje stevig is geweest in het verleden, nu ineens een uitgemergeld stukje mens was, zo dun, zo mager, alsof hij verhongert was. Ik schrok van de aanblik en uiteraard hield ik het niet droog, mijn lieve opa was niet meer, hij was heen gegaan, naar een betere plek, waar hij nu weer samen is met zijn grote liefde, mijn oma. Voor zijn grote reis naar de betere plek had ik nog wat haringdrop en een flesje Bavaria bier in zijn kist gedaan, zodat hij in elk geval versnaperingen heeft voor onderweg.

Op vrijdag was dan zijn uitvaart. Een mooie bijeenkomst met, naar mijn mening, veel te weinig mensen, die afscheid kwamen nemen van hem. Hij had het verdiend om veel meer mensen daarbij te hebben, tenslotte was hij net zo'n goed en lief mens, als ook mijn oma is geweest. Maar gelukkig waren de belangrijkste mensen wel aanwezig, zoals mijn lieve zusje Ramona, mijn vader met mijn halfzusje Alina en natuurlijk ook mijn oom en tante. Niels week ook geen moment van mijn zijde.

Ze begonnen met het liedje 'Memories' van Barbra Streisand, wat altijd al een triest liedje was en nu een hele nieuwe lading heeft gekregen. Daarna werd de uitvaart gestart met een openingswoord. Daarna mochten Ramona, Alina en ik een kaarsje voor opa gaan aansteken bij de kist, dit was wel even een heftig moment. Doei zeggen tegen onze lieve opa onder het geluid van 'One day I'll fly away'. Daarna werd zijn levensloop voorgelezen en ik merkte wel, dat zijn kleinkinderen altijd een belangrijk deel uitmaakten van zijn leven. Ramona was daarna aan het woord, ze vertelde over haar speciale momenten met opa, dat ze samen nog een potje hadden gevoetbald toen hij al 70 jaar was. En ook dat het haar spijt (dat ze niet meer op tijd langs is geweest om hem nog te zien) en dat ze hem heel erg gaat missen. Het was een mega emotioneel moment. Daarna was ik aan het woord en mocht ik mijn stukje voordragen.

OPALEIN
Als ik aan je denk, denk ik aan je tuin, vol met bloemen, waaronder afrikaantjes, canna’s, viooltjes en natuurlijk je fruitbomen, bramen, aardbeien en druiven, die verwerkt werden tot wijn of als een soort jam voor over de yoghurt. Al je vrije tijd stopte je in de tuin en het zag er dan ook altijd super netjes uit. Net als het gras, dat je elke tweede dag maaide en de randjes die je knipte met een schaar. Het zag er altijd perfect uit.

Als ik aan je denk, denk ik aan uitdrukkingen, die je vaak zei. Zo moesten we onze ‘handjes laten wapperen’, waren sommige films ‘niet geschikt voor jonge gekijkers’ en viel het woord ‘puinjong’ ook wel eens vaker in het bijzijn van mij en Ramona. Verder kwamen we volgens jou altijd als ‘blanke slavin’ weer uit de douche en waren we ook nog nooit zo wit geweest.

Als ik aan je denk, denk ik aan ‘als je haar maar goed zit’. Je kamde elke avond voor het slapen gaan je haren, zodat je er goed uit zou zien, als er iets mocht gebeuren. Ook scheerde je jezelf netjes elke dag en verzorgde je jezelf ontzettend goed. Ook anderen wilde je er verzorgd bij laten lopen. Zo knipte je Ramona's haren wel vaker en werd het ook nog uitgedund. Zo nam je oma altijd onder handen, als ze weer een permanentje moest en zette je ook krullen in haar haren. Ons pa wilde je ook maar al te graag een knipbeurt geven, want zijn haren vond je altijd veel te lang.

Als ik aan je denk, denk ik aan genieten en gezelligheid. Genieten van het eten, van een glaasje bier, een borreltje, een stukje christoffelvlaai of mokkataart, een gezellige spelletjesavond met onder andere het sjoelbord, dat weer tevoorschijn kwam of de yahtzee blaadjes die weer uitgedeeld werden en ’s avonds op de stoel nog samen tv kijken met een blokje kaas of een plakje worst.

En als ik dan weer aan je denk, denk ik natuurlijk aan die geweldige man die je op deze wereld was, mijn lieve, grappige, perfectionistische, hartelijke opa. En die opa, die zul je altijd blijven, voor altijd in mijn gedachten, herinneringen en natuurlijk in mijn hart. Doe de groetjes aan oma. Ik ben blij dat jullie weer samen zijn. Dag, lieve opa.

Ook werd er nog een stukje voorgedragen door mijn tante, maar de woorden waren van mijn oom, die zelf niet naar voren kon in verband met emoties. Een heel mooi stukje, net als het stukje over een vlinder en het slotwoord.

De liedjes die gespeeld werden tijdens de uitvaart waren:
Memories – B.Streisand 
One day i’ll fly away - R. Crawford 
Sound of silence - Simon & Garfunkel
Who wants to live forever – Queen
Tranen in mijn hart – Dana Winner
Papa - Stef Bos
Ave Maria - A. Bocelli

En toen was het de laatste keer, dat we de kist en dergelijke nog zouden zien, voordat die in vuur en vlam gezet wordt. Ik heb toen nog met mijn familie gesproken tijdens de koffie, die ik, Ramona en Niels zwart dronken als laatste eerbetoon aan mijn opa, aangezien mijn opa altijd zijn koffie zwart dronk. (Sorry opa, maar is echt niet te drinken zo zwart.)

Nu moeten we het op deze wereld zonder je doen, ik had je graag nog langer gekend en was het liefst nog meer van je te weten gekomen, maar het mocht helaas niet zo zijn. Opa, rust zacht, ik mis je! Tot over heel veel jaren, wanneer we elkaar weer zien op die betere plek.

Intens verdriet

Het zat eraan te komen, dat weet ik, maar toch... Ik had je zo graag nog een keer een knuffel en een kus gegeven, voordat het daadwerkelijk zover was. Helaas, die kans heb ik nu niet meer.

Vandaag om 12:35 uur ben je helaas van deze wereld gegaan, toen ome Jack bij je was en je nog een kus via ome Jack van ons pa gehad hebt vond je het tijd om te gaan, na een lange lijdensweg op een plaats vol met 'gekke mensen'.

De dementie werd je de baas, je wilde al een tijdje niet meer eten en ik vond het fijn, dat je de laatste keer dat ik er was, je wel nog lekker hebt gegeten. Je hebt nog heerlijk muziek geluisterd van Queen en ook antwoordde je nog op enkele vragen. Je zag er erg blij en gelukkig uit, toen ik bij je was en volgens mij herkende je mij ook. Ik gaf je toen bij het afscheid een kus en een knuffel en hoopte, dat het nog niet de laatste zouden zijn, maar toch, helaas waren het de laatste.

 Opa's kleine grote meid, samen werken in de tuin.

Opa, ik ga je heel heel heel erg missen! En de gedachte, dat ik over enkele dagen afscheid moet nemen en de kist dicht mag maken, maken mij nog verdrietiger. Ook al wil ik dit helemaal niet, het hoort helaas bij het leven. We komen en we gaan weer.

Ik was altijd opa's grote meid, samen met Ramona noemde hij ons 'puinjong' omdat we vaak een rommeltje maakten en opa was altijd super leuk, gezellig en grappig.

Ik hoop het gaat je een stuk beter, daar waar je nu bent en ik hoop dat je mij misschien eens iets laat weten, hoe het met je is, dat je er nog bent, ook al is het niet lijfelijk.

Rust zacht, lieve opa!

P.s. Het woord 'gecondoleerd' is echt het meest k*tte woord wat je in zo'n situatie kunt gebruiken. Het klinkt gewoon als 'gefeliciteerd' en mega afstandelijk. Maar toch bedankt allemaal voor het medeleven.