RIP kleine Myra poes!

Stoute poes, Piri piri, Pira, Pira poes, Poekie, Miepiepoes, Myra poes, oftewel, gewoon onze kleine Myra.

Op 19 december 2015 gingen Niels en ik naar het asiel, op zoek naar een leuke huisgenoot voor ons en Chinou natuurlijk. Toen ik je zag, was ik gelijk verkocht, zo'n klein katje met karakter. Toen ik je aaide, beet je zachtjes in mijn hand, want over je buikje aaien zorgde voor deze reactie.

Met een beetje overtuigingskracht heb ik Niels zover gekregen dat we jou mee zouden nemen, je mocht meteen met ons mee naar huis. We vulden de papieren in bij HoKaZo en gingen samen met een medewerkster jou in het mandje laden. Je ondeugende blik was echt te leuk en je was heerlijk rustig onderweg naar Nijmegen.

Eenmaal thuis aangekomen, moest je zolang in de computerkamer (wat nu de babykamer is geworden) blijven, zodat Chinou aan je geur zou kunnen wennen. Je verbleef daar niet al te lang, omdat wij het zielig vonden om je op te sluiten en al snel mocht je door het hele huis wandelen. Wat je prima beviel. Ook de tweede dag had je al snel het bed geclaimd.

Chinou en jij waren niet meteen beste vriendinnetjes, jij jaagde achter Chinou aan, maar toch sliepen jullie al snel dicht bij elkaar, wat een goed teken was. Je begreep in het begin het concept "natvoer" niet echt en liet het eerst links liggen. Na enkele dagen begon je dit echter ontzettend te waarderen, zo erg, dat je er geen genoeg van kon krijgen. Je leek wel een oude Romein, jezelf volproppen met eten, het uitkotsen en dan weer opnieuw beginnen met eten. Ook heb je ooit een boterham van mijn bord gestolen, waarschijnlijk omdat je voordat je bij ons kwam erg veel honger hebt geleden. Dit was ook de reden, dat je wel vaker muisjes en vogels ving en deze gulzig opat.

Niet veel later werd je een krolse poes, je miauwde ontzettend veel en trok ook de "dikke kat" uit de buurt aan, omdat je gedekt wilde worden. Hij bakte er helaas weinig van en liet jou aardig onbevredigd achter, voor zover ik heb kunnen zien. Toch besloten we om je maar snel te steriliseren, mocht hij toevallig daarna nog zijn geweest en jou wel hebben kunnen bekoren. Eenmaal gesteriliseerd had je een kaal poezenbuikje, maar behalve af en toe wassen deed het je weinig.

Verder leefde jij je leventje bij ons, overdag lekker slapen of een wandeling maken buiten. Behalve als het koud was buiten, dan bleef je liever binnen. Zodra de zon begon te schijnen, ging je er vol in liggen, lekker zonnebaden en dan wilde je ook graag naar buiten, wat uiteraard overdag mocht. 's Nachts was het luikje voor je gesloten, omdat we geen ongelukken wilden.

Helaas, was gisteren je laatste dag bij ons. 's Morgens hebben we nog samen op de bank geknuffeld, je kwam bij me liggen, op mijn borst en hebt mijn wijsvinger gewassen, zodat ik jouw koppie kon aaien en die schoon werd. Later zag ik jou in bed liggen met Chinou, vrij dicht bij elkaar, lekker een dutje doen. Het zonnetje scheen volop, het was 15 graden buiten en jij had ook al op het zwarte dressoir gelegen in de zon, daarna vond het een heerlijk idee om te gaan wandelen buiten.

Om 13:42 uur belde Niels mij op. Niels belt mij normaal nooit, dus ik was bang dat hij een ongeluk had gehad. Echter was hij niet degene, die het ongeluk had gehad, maar jij, kleine Myra poes. De dierenambulance had jou opgehaald en aangezien je gechipt was, hebben ze Niels gebeld. Blijkbaar was je van het Bastion hotel richting huis aan het wandelen, toen een auto je vol raakte en jij je leven verloor. En dat op klaarlichte dag! Ik had er geen woorden voor en Niels ook niet. We zijn ontzettend verdrietig, dat dit je is overkomen en wij nu zonder jou verder moeten. We hadden je graag nog heel lang bij ons gehad, maar het mocht niet zo zijn.

Later heb ik je opgehaald, samen met mijn schoonvader, je zag er nogal toegetakeld uit. Je ene oog was geplopt en er kwam nog bloed uit je bekje. Verder was je dezelfde mooie zwarte Myra poes, zoals je die ochtend ook was. En nadat ook Niels 's avonds afscheid van je had genomen, hebben we je begraven. Ik hoop dat je een mooi leven bij ons hebt gehad en dat je nu in de kattenhemel bent, waar je op ons neerkijkt en straks wellicht de beschermengelpoes van onze kleine zal zijn.

Ik mis je nu al, kleine, gekke, lieve, mooie, ondeugende, stoute, grappige Myra poes!

Je standaard rituelen en streken waren:
- Zodra we naar boven liepen, mee naar boven sprinten om heel indringend te miauwen om een zakje natvoer... Wat je in begin veel te snel opat, waarna je het gelijk weer uitkotste en dan weer opnieuw vroeg voor een zakje.
- Op het schoenenkastje zitten, liggen, slapen.
- Je tongetje uitsteken naar ons, waarschijnlijk omdat je kaken niet 100% goed op elkaar aansloten. Elke keer vond ik het een schattig en grappig gezicht.
- Bij mij op schoot komen liggen, met name heel graag als ik kort erop naar het werk moest.
- Sinds ik zwanger ben elke keer op mijn buik komen liggen, waarschijnlijk omdat je de hartslag van de baby kon horen.
- Op mijn borst bij mijn hoofd komen liggen, lekker tegen mij aan kroelen en lekker daar slapen.
- Tijdens etenstijd bij ons op tafel komen zitten en proberen eten buit te maken, met name Zwitserse mayonaise, vlees en vis waren favoriet, maar ook paksoi kon je niet weerstaan.
- Als ik druk moest nakijken, dan kwam jij mij altijd "helpen" met de pen aanvallen, spelen, kroelen, knuffelen, op de toetsen liggen en vooral heel veel aandacht vragen.
- Op de WC bril of de badrand gaan zitten, als ik in bad ging.
- Lekker knuffelen op tafel, jezelf laten aaien en als je over je buikje geaaid werd, ging je lekker bijten en aanvallen.

Rust zacht, lieve kleine Milo!

Dat het ooit zou gebeuren, daar had ik rekening mee gehouden. Dat het zo snel zou gebeuren, nee, dat had ik nooit verwacht. De wijze waarop, was ergens wel te verwachten, maar toch zag ik dit niet aankomen. Lieve Milo, je bent overleden.

Ik weet nog goed toen ik je kwam bekijken, toen ik een vriendje voor Chinou zocht. Je was een klein wollig katje met schattige oortjes, lieve oogjes en je was heerlijk ondeugend en nieuwsgierig en natuurlijk was je een grote schoonheid met je witte vacht en cypers vlekken. Prachtig beestje!

Destijds woonden we in Helmond en omdat jij nogal vaak mijn voeten aanviel tijdens het slapen, moesten jullie toen in de woonkamer slapen. Dat lukte een tijdje, met een hoop krabben aan de deur, totdat je door had, dat die klink omlaag moest als je eruit wilde. Zo ontsnapte je elke ochtend uit de woonkamer en kwam gezellig bij ons op bed liggen samen met Chinou. Als we dan de deur uit gingen, stond je altijd bij de voordeur om ons uit te zwaaien en als we terug kwamen stond je ook altijd klaar om ons weer thuis te verwelkomen.

Wat je ook altijd leuk vond, was het balkon op in Helmond. En dan kijken naar de vogels die rondvlogen en je bent er zelfs een keer af gesprongen, maar toen wilde je heel snel weer naar binnen.

Eenmaal in Nijmegen had je het in het begin even moeilijk. Je durfde niet veel. Maar na verloop van tijd kreeg je het steeds meer naar je zin, zeker toen op een gegeven moment het kattenluikje open ging en je naar buiten mocht. Buiten zijn was je lust en je leven, vooral als het bloedheet was buiten. Lekker op de hete stenen liggen, rondjes wandelen, in het gras liggen op het grasveldje tegenover en daar ging je dan ook op jacht naar mollen, muizen en ratten, die je dan al miauwend thuis op het tapijt legde in de hal. Soms liet je ook alleen ingewanden van muizen liggen, soms waren de muizen en mollen nog aan het leven. Ook vogels nam je de laatste tijd mee naar huis en ik weet nog hoe boos ik op je was, toen je de vogel die dacht te hebben bevrijd toch weer ving, toen hij net het raam uit vloog.

Niet alleen buiten was je te vinden, ook binnen had je zo je plekjes, waar je graag verbleef. Onder andere op de bureaustoel sliep je altijd graag. Wanneer deze plek bezet was, dan werd het al snel de krabpaal, bovenop of in het bovenste hangmatje. En als wij op de bank zaten, dan ging je graag bij ons in de buurt liggen, voornamelijk bij Niels. Mannen onder elkaar. Lekker hangen op zondag.

Als er mensen op bezoek kwamen, was je ook altijd erbij om ze even 'hoi' te zeggen en ontving je graag een aai of knuffel. Sommigen kregen ook nog een afscheidsgroet, als ze weg gingen en die zwaaide je dan mee uit. Als ze weg gingen, ging je op het pad zitten bij de voordeur om ze 'gedag' te zeggen.

Het buitenleven was echt jouw ding en zo was ik vorige week dinsdag al een keer eerder in paniek op zoek naar jou, omdat je 3 dagen niet thuis was geweest. Deze keer maakte ik mij de eerste 3 dagen niet zo veel zorgen, omdat je de vorige keer ook thuis kwam. Toch vond ik het gisteren wel vreemd, dat je nog steeds niet thuis was geweest, aangezien het de vorige keer niet zo lang duurde, dus ging ik je weer zoeken, tevergeefs, ik kon je niet vinden. Vanmorgen bleef het gevoel aan mij knagen, dat er iets mis was en ik ging zoeken of iemand misschien een kat gevonden heeft. Bij de dierenambulance zag ik dan een beschrijving die op jou kon slaan, dus belde ik gelijk op. Ze zeiden de hele beschrijving en dat het katje overleden was, ondanks dat ik de beschrijving van de vlek op je achterpoot, wilde ik toch komen kijken. Ik mocht komen kijken of het om jou ging en was om 11 uur welkom. Op het moment dat ik het kleine kamertje binnen liep zag ik al, dat jij het was, je staart was al genoeg geweest, maar ook de rest klopte. Jij was het, kleine Milo. Jij was helaas niet meer in leven.

Daar stond ik dan, een hoopje ellende, bij jou. Je bent zo mooi, lieve Milo, ondanks het ongeluk dat je gehad hebt. Je lag erbij alsof je slaapt. Alleen het bloed uit je bekje en het ijskoude lijfje waren het bewijs dat je niet meer onder ons was.

Milo, ik ga je zo erg missen. Beter gezegd, ik mis je nu al. Je gemiauw, je kopjes, je warme lijfje bovenop mijn schoot, je knuffels, je spingeluid, de rondjes die je over mijn laptop liep, het schooien om eten als we kip aten, het stelen van eten wat al of nog op tafel stond, het bakje melk wat ik je elke ochtend gaf, gewoon alles aan je ga ik missen, wanneer ik het niet nu al doe.

Lieve Milo-poes, het ga je goed in de kattenhemel, dat je daar vele leuke wandelingen kunt maken, zonder dat je bang hoeft te zijn voor auto's. Doe de groetjes aan opa en oma en geef ze een knuffel van mij. Ik denk aan je, tot over vele jaren, lieve Milo. Tot dan!