RIP kleine Myra poes!

Stoute poes, Piri piri, Pira, Pira poes, Poekie, Miepiepoes, Myra poes, oftewel, gewoon onze kleine Myra.

Op 19 december 2015 gingen Niels en ik naar het asiel, op zoek naar een leuke huisgenoot voor ons en Chinou natuurlijk. Toen ik je zag, was ik gelijk verkocht, zo'n klein katje met karakter. Toen ik je aaide, beet je zachtjes in mijn hand, want over je buikje aaien zorgde voor deze reactie.

Met een beetje overtuigingskracht heb ik Niels zover gekregen dat we jou mee zouden nemen, je mocht meteen met ons mee naar huis. We vulden de papieren in bij HoKaZo en gingen samen met een medewerkster jou in het mandje laden. Je ondeugende blik was echt te leuk en je was heerlijk rustig onderweg naar Nijmegen.

Eenmaal thuis aangekomen, moest je zolang in de computerkamer (wat nu de babykamer is geworden) blijven, zodat Chinou aan je geur zou kunnen wennen. Je verbleef daar niet al te lang, omdat wij het zielig vonden om je op te sluiten en al snel mocht je door het hele huis wandelen. Wat je prima beviel. Ook de tweede dag had je al snel het bed geclaimd.

Chinou en jij waren niet meteen beste vriendinnetjes, jij jaagde achter Chinou aan, maar toch sliepen jullie al snel dicht bij elkaar, wat een goed teken was. Je begreep in het begin het concept "natvoer" niet echt en liet het eerst links liggen. Na enkele dagen begon je dit echter ontzettend te waarderen, zo erg, dat je er geen genoeg van kon krijgen. Je leek wel een oude Romein, jezelf volproppen met eten, het uitkotsen en dan weer opnieuw beginnen met eten. Ook heb je ooit een boterham van mijn bord gestolen, waarschijnlijk omdat je voordat je bij ons kwam erg veel honger hebt geleden. Dit was ook de reden, dat je wel vaker muisjes en vogels ving en deze gulzig opat.

Niet veel later werd je een krolse poes, je miauwde ontzettend veel en trok ook de "dikke kat" uit de buurt aan, omdat je gedekt wilde worden. Hij bakte er helaas weinig van en liet jou aardig onbevredigd achter, voor zover ik heb kunnen zien. Toch besloten we om je maar snel te steriliseren, mocht hij toevallig daarna nog zijn geweest en jou wel hebben kunnen bekoren. Eenmaal gesteriliseerd had je een kaal poezenbuikje, maar behalve af en toe wassen deed het je weinig.

Verder leefde jij je leventje bij ons, overdag lekker slapen of een wandeling maken buiten. Behalve als het koud was buiten, dan bleef je liever binnen. Zodra de zon begon te schijnen, ging je er vol in liggen, lekker zonnebaden en dan wilde je ook graag naar buiten, wat uiteraard overdag mocht. 's Nachts was het luikje voor je gesloten, omdat we geen ongelukken wilden.

Helaas, was gisteren je laatste dag bij ons. 's Morgens hebben we nog samen op de bank geknuffeld, je kwam bij me liggen, op mijn borst en hebt mijn wijsvinger gewassen, zodat ik jouw koppie kon aaien en die schoon werd. Later zag ik jou in bed liggen met Chinou, vrij dicht bij elkaar, lekker een dutje doen. Het zonnetje scheen volop, het was 15 graden buiten en jij had ook al op het zwarte dressoir gelegen in de zon, daarna vond het een heerlijk idee om te gaan wandelen buiten.

Om 13:42 uur belde Niels mij op. Niels belt mij normaal nooit, dus ik was bang dat hij een ongeluk had gehad. Echter was hij niet degene, die het ongeluk had gehad, maar jij, kleine Myra poes. De dierenambulance had jou opgehaald en aangezien je gechipt was, hebben ze Niels gebeld. Blijkbaar was je van het Bastion hotel richting huis aan het wandelen, toen een auto je vol raakte en jij je leven verloor. En dat op klaarlichte dag! Ik had er geen woorden voor en Niels ook niet. We zijn ontzettend verdrietig, dat dit je is overkomen en wij nu zonder jou verder moeten. We hadden je graag nog heel lang bij ons gehad, maar het mocht niet zo zijn.

Later heb ik je opgehaald, samen met mijn schoonvader, je zag er nogal toegetakeld uit. Je ene oog was geplopt en er kwam nog bloed uit je bekje. Verder was je dezelfde mooie zwarte Myra poes, zoals je die ochtend ook was. En nadat ook Niels 's avonds afscheid van je had genomen, hebben we je begraven. Ik hoop dat je een mooi leven bij ons hebt gehad en dat je nu in de kattenhemel bent, waar je op ons neerkijkt en straks wellicht de beschermengelpoes van onze kleine zal zijn.

Ik mis je nu al, kleine, gekke, lieve, mooie, ondeugende, stoute, grappige Myra poes!

Je standaard rituelen en streken waren:
- Zodra we naar boven liepen, mee naar boven sprinten om heel indringend te miauwen om een zakje natvoer... Wat je in begin veel te snel opat, waarna je het gelijk weer uitkotste en dan weer opnieuw vroeg voor een zakje.
- Op het schoenenkastje zitten, liggen, slapen.
- Je tongetje uitsteken naar ons, waarschijnlijk omdat je kaken niet 100% goed op elkaar aansloten. Elke keer vond ik het een schattig en grappig gezicht.
- Bij mij op schoot komen liggen, met name heel graag als ik kort erop naar het werk moest.
- Sinds ik zwanger ben elke keer op mijn buik komen liggen, waarschijnlijk omdat je de hartslag van de baby kon horen.
- Op mijn borst bij mijn hoofd komen liggen, lekker tegen mij aan kroelen en lekker daar slapen.
- Tijdens etenstijd bij ons op tafel komen zitten en proberen eten buit te maken, met name Zwitserse mayonaise, vlees en vis waren favoriet, maar ook paksoi kon je niet weerstaan.
- Als ik druk moest nakijken, dan kwam jij mij altijd "helpen" met de pen aanvallen, spelen, kroelen, knuffelen, op de toetsen liggen en vooral heel veel aandacht vragen.
- Op de WC bril of de badrand gaan zitten, als ik in bad ging.
- Lekker knuffelen op tafel, jezelf laten aaien en als je over je buikje geaaid werd, ging je lekker bijten en aanvallen.

Rust zacht, lieve kleine Milo!

Dat het ooit zou gebeuren, daar had ik rekening mee gehouden. Dat het zo snel zou gebeuren, nee, dat had ik nooit verwacht. De wijze waarop, was ergens wel te verwachten, maar toch zag ik dit niet aankomen. Lieve Milo, je bent overleden.

Ik weet nog goed toen ik je kwam bekijken, toen ik een vriendje voor Chinou zocht. Je was een klein wollig katje met schattige oortjes, lieve oogjes en je was heerlijk ondeugend en nieuwsgierig en natuurlijk was je een grote schoonheid met je witte vacht en cypers vlekken. Prachtig beestje!

Destijds woonden we in Helmond en omdat jij nogal vaak mijn voeten aanviel tijdens het slapen, moesten jullie toen in de woonkamer slapen. Dat lukte een tijdje, met een hoop krabben aan de deur, totdat je door had, dat die klink omlaag moest als je eruit wilde. Zo ontsnapte je elke ochtend uit de woonkamer en kwam gezellig bij ons op bed liggen samen met Chinou. Als we dan de deur uit gingen, stond je altijd bij de voordeur om ons uit te zwaaien en als we terug kwamen stond je ook altijd klaar om ons weer thuis te verwelkomen.

Wat je ook altijd leuk vond, was het balkon op in Helmond. En dan kijken naar de vogels die rondvlogen en je bent er zelfs een keer af gesprongen, maar toen wilde je heel snel weer naar binnen.

Eenmaal in Nijmegen had je het in het begin even moeilijk. Je durfde niet veel. Maar na verloop van tijd kreeg je het steeds meer naar je zin, zeker toen op een gegeven moment het kattenluikje open ging en je naar buiten mocht. Buiten zijn was je lust en je leven, vooral als het bloedheet was buiten. Lekker op de hete stenen liggen, rondjes wandelen, in het gras liggen op het grasveldje tegenover en daar ging je dan ook op jacht naar mollen, muizen en ratten, die je dan al miauwend thuis op het tapijt legde in de hal. Soms liet je ook alleen ingewanden van muizen liggen, soms waren de muizen en mollen nog aan het leven. Ook vogels nam je de laatste tijd mee naar huis en ik weet nog hoe boos ik op je was, toen je de vogel die dacht te hebben bevrijd toch weer ving, toen hij net het raam uit vloog.

Niet alleen buiten was je te vinden, ook binnen had je zo je plekjes, waar je graag verbleef. Onder andere op de bureaustoel sliep je altijd graag. Wanneer deze plek bezet was, dan werd het al snel de krabpaal, bovenop of in het bovenste hangmatje. En als wij op de bank zaten, dan ging je graag bij ons in de buurt liggen, voornamelijk bij Niels. Mannen onder elkaar. Lekker hangen op zondag.

Als er mensen op bezoek kwamen, was je ook altijd erbij om ze even 'hoi' te zeggen en ontving je graag een aai of knuffel. Sommigen kregen ook nog een afscheidsgroet, als ze weg gingen en die zwaaide je dan mee uit. Als ze weg gingen, ging je op het pad zitten bij de voordeur om ze 'gedag' te zeggen.

Het buitenleven was echt jouw ding en zo was ik vorige week dinsdag al een keer eerder in paniek op zoek naar jou, omdat je 3 dagen niet thuis was geweest. Deze keer maakte ik mij de eerste 3 dagen niet zo veel zorgen, omdat je de vorige keer ook thuis kwam. Toch vond ik het gisteren wel vreemd, dat je nog steeds niet thuis was geweest, aangezien het de vorige keer niet zo lang duurde, dus ging ik je weer zoeken, tevergeefs, ik kon je niet vinden. Vanmorgen bleef het gevoel aan mij knagen, dat er iets mis was en ik ging zoeken of iemand misschien een kat gevonden heeft. Bij de dierenambulance zag ik dan een beschrijving die op jou kon slaan, dus belde ik gelijk op. Ze zeiden de hele beschrijving en dat het katje overleden was, ondanks dat ik de beschrijving van de vlek op je achterpoot, wilde ik toch komen kijken. Ik mocht komen kijken of het om jou ging en was om 11 uur welkom. Op het moment dat ik het kleine kamertje binnen liep zag ik al, dat jij het was, je staart was al genoeg geweest, maar ook de rest klopte. Jij was het, kleine Milo. Jij was helaas niet meer in leven.

Daar stond ik dan, een hoopje ellende, bij jou. Je bent zo mooi, lieve Milo, ondanks het ongeluk dat je gehad hebt. Je lag erbij alsof je slaapt. Alleen het bloed uit je bekje en het ijskoude lijfje waren het bewijs dat je niet meer onder ons was.

Milo, ik ga je zo erg missen. Beter gezegd, ik mis je nu al. Je gemiauw, je kopjes, je warme lijfje bovenop mijn schoot, je knuffels, je spingeluid, de rondjes die je over mijn laptop liep, het schooien om eten als we kip aten, het stelen van eten wat al of nog op tafel stond, het bakje melk wat ik je elke ochtend gaf, gewoon alles aan je ga ik missen, wanneer ik het niet nu al doe.

Lieve Milo-poes, het ga je goed in de kattenhemel, dat je daar vele leuke wandelingen kunt maken, zonder dat je bang hoeft te zijn voor auto's. Doe de groetjes aan opa en oma en geef ze een knuffel van mij. Ik denk aan je, tot over vele jaren, lieve Milo. Tot dan!

 

Laatste lesdag

Het zit er weer op. Het eerste jaar op mijn huidige werk is voorbij gevlogen. De laatste les van dit jaar heb ik weer gegeven en de vakantie staat al bijna weer voor de deur.

Het jaar begon eind augustus met kennismaking met alle nieuwe collega's op mijn werk. De week erna volgden de eerste lessen met 5 verschillende klassen en 10 lesuren per week, maar dan van 70 minuten. Het was even wennen, hard werken, lessen voorbereiden en dan ook geven. Ik ben weer docente Duits en het bevalt goed.

De leerlingen kunnen je dag dan ook maken of breken en ik moet zeggen, ik had het wel getroffen met mijn klasjes. Mevrouw J. heeft het echt heel erg naar haar zin gehad. Het ging ook allemaal beter dan ik vooraf had verwacht, ook al liep niet alles even soepel. En nu, ja, nu is het bijna vakantie, zijn de laatste lessen afgesloten en liggen er alleen nog activiteitendagen en vergaderingen voor de deur.

Van enkele leerlingen heb ik dan ook nog lekkere chocolade gekregen als afscheidscadeautje, en niet te vergeten ook nog een leuke foto gemaakt samen met enkele stoere gasten uit de 3e klas. Die wilden wel een foto met Mevrouw Jansen (of zoals ze mij NIET mogen noemen: Angie!).

En zo gaan we na de vakantie weer een nieuwe uitdaging aan op dezelfde werkplek, maar met hele andere klassen, veel meer uren en natuurlijk met een vast contract. Ik zal bijna fulltime rond gaan lopen op mijn werk en ook aan 7 klassen les gaan geven. Tevens krijg ik mijn eigen mentorklasje, waar ik me op verheug, omdat ik daar waarschijnlijk nog heeeeeel veel van kan leren. Ik ben heel erg benieuwd, wat mij komend schooljaar allemaal te wachten staat.

Op naar de vakantie en de nieuwe uitdagingen daarna.

P.s. de cijfers staan op Magister, jullie hadden wel wat beter mogen leren voor de grammatica en Redemittel.

Oh Valentine...

Valentijnsdag, de dag waarop ik normaalgesproken helemaal niets hoef te verwachten...

... echter, dit jaar ging 's morgens vroeg de bel na een avond flink stappen. Ik werd bijna het bed uit getrapt om open te doen. En voor de deur stond een bezorger met een ontzettend mooie bos bloemen. Ik was onder de indruk!

Hartstikke bedankt lieve Valentijn. *smak*

(Milo vond hem ook erg mooi!)

Jubilee

Elke dag een extra dag en elke maand een extra maand. Zo veranderen de weken in maanden en de maanden in jaren... En als je dat samen mag beleven met iemand die je na aan je hart is, is dat des te fijner.

Op 6 september 2013 hadden mijn allerliefste Niels en ik onze 'anniversary', niet van een heel jaar, maar wel van een half jaar. We waren namelijk alweer 2,5 jaar samen.

Elke keer als we een half jaar verder zijn, begint het te dagen dat de tijd toch wel echt heel erg snel gaat. Het is alweer 2,5 jaar geleden dat we elkaars vriendje/vriendinnetje wilden worden. We kenden elkaar daarvoor echt maar heel even. En zie ons nu, tweeënhalf jaar later, nog steeds leuk samen, niet al te veel drama tussendoor, gezellig samenwonend in ons eigen huisje met onze twee katjes. En wie weet wat de toekomst ons brengt.

Zo hebben we gisteren een gezellig avondje gehad met een restaurantje, een filmpje en een klein presentje.

Je zult nooit 100% zeker weten wat er allemaal nog in het leven te wachten staat. Wat er op je pad komt, wat er gebeurd of het voor eeuwig is. (Al twijfel ik daar écht niet aan!) En daarom zal ik nooit vergeten wat wijs man mij zo'n 2,5 jaar geleden zei: 'Geniet van elk moment, want mocht het ooit mis gaan, dan weet je in ieder geval dat je genoten hebt.'

Changes!

Na weken er naar toe leven was het dan afgelopen zondag zover. We zijn verhuisd! Na veel zwoegen en zweten hadden we alles overgehuist van onze oude adressen naar ons nieuwe adresje samen.

De eerste nacht was ontzettend wennen. Ik heb verschrikkelijk slecht geslapen, en nog slaap ik niet als een roosje. Het was heel vreemd om al mijn hebben en houden in dozen te pakken en naar een, voor mij, vreemde plek te verhuizen, samen te gaan wonen, terwijl ik al zo lang alleen gewoond heb. Het is raar om alles achter je te laten en helemaal opnieuw te beginnen, vol goede moed, maar toch ook een beetje weemoed.

Gisteren was dan ook de dag van de waarheid, de sleutels moesten ingeleverd worden bij de woningbouw en er was ook geen weg meer terug. Alle lampen had ik nog van het plafond gehaald en de gaatjes in de muur gedicht. Het einde werd bezegeld met het afgeven van de sleutels. Ook weer zo'n vreemd moment.

Gelukkig maken de vreemde dingen ook plaats voor mooie. We zijn vandaag in Duitsland boodschappen gaan doen, nog geen 30 minuten rijden. Eenmaal bij de kassa, met een volle kar boodschappen bij de Edeka, was weer een vreemd moment. Het leek net alsof ik voor een heel gezin boodschappen ging doen. Mijn lieverd maakte daarop de opmerking 'Maar... we zijn toch ook een gezinnetje nu.' Wat is het toch een schatje!

Het enige wat nog mist is een ring om mijn vinger en een kleine om het gezinnetje compleet te maken. Maar tot die tijd houden we ons rustig bezig met ons gezinnetje, waarin de katjes fungeren als kleintjes en het huis onze band is. En daarmee sluit ik een deel van mijn leven af, het alleen wonen en zelfstandig zijn en ruil in het in voor 'ons', het gezinnetje. :-)

Echte vrienden...

Dat het zo snel al zou gebeuren, wist ik niet. Dat het zou gebeuren, was te verwachten. Een ding is zeker, als je gaat verhuizen, merk je meteen wie je echte vrienden zijn.

Na meerdere weekenden en vrije dagen intensief werken aan het huisje, is wel te merken wie je echte vrienden zijn. De mensen die je ook daadwerkelijk komen helpen, al is het maar een uurtje. Zeggen dat je komt helpen, dat kan ik ook, maar daadwerkelijk de handen uit de mouwen steken is toch echt even iets anders.

Ik ben dan ook gezegend met twee super handige vrienden. We kletsen, lachen en werken wat af. Twee mensen waar je echt op kunt bouwen, die elke week weer mee gaan en altijd voor mij klaar staan. Helpen waar het kan, wanneer het kan. De verhuizing zal voorspoedig verlopen, aangezien zij ook weer van de partij zijn. Samen met hun en alle andere vrienden die komen helpen komen we er wel.

Superrrrrr bedankt!

Het eerste jaar...

De tijd vliegt voorbij en de dagen gaan sneller om dan je voor mogelijk houdt. . Een super leuke man vroeg mij of ik zijn vriendinnetje wilde zijn, waarop ik maar al te graag 'ja' antwoordde. Hij kreeg de wedervraag of hij mijn vriendje wilde zijn, ook dat werd beantwoord met een 'ja' en werd bezegeld met een kus. Dat is inmiddels alweer één jaar en één dag geleden.

We zijn een jaar verder... wie had dat gedacht? Toen ik mee deed aan Take Me Out had ik dit niet voor mogelijk gehouden. De twee jaren dat ik vrijgezel was heb ik nooit gedacht, dat ik zo een schat van een vent tegen het lijf zou lopen. En toch is het gebeurd.

Gisteren hebben we het dan ook herdacht. Mijn lief kwam binnen lopen met een plant... Ik vroeg: 'Wat is dat?' en hij antwoordde met: 'Een bos bloemen.' En ik moest heel erg hard lachen. Ik denk dat het wel een erg origineel cadeau is, aangezien het niet zomaar een 'bos bloemen' is. Het zag er misschien uit als een bos bloemen (voor leken) maar dat was het helemaal niet. Kijk en oordeel zelf....



Daarbij zat een mega leuke, maar vooral lieve kaart. (Zie foto!) Ik toonde mijn blijdschap en vriendjelief snapte het niet. Hij dacht dat ik teleurgesteld zou zijn, dat het geen überromantische kaart was, maar een Boeddhakaart. Dit was alles behalve een teleurstelling... Juist origineel en leuk! Net als de plant, genaamd een Hortensia. Verpakt in plastic folie en een bruin plastic potje... Ik heb hem inmiddels gepot in de zwarte pot die je op de foto ziet. Waarom Niels deze Hortensia gekozen heeft? Omdat hij blauw met roze van kleur was... Blauw voor het mannetje en roze voor het vrouwtje. Hihi!

Per direct was ik een 'bos bloemen' Hortensia rijker en moet ik de katten ervan weerhouden om deze op te vreten. We zouden alleen 'romantische' dingen doen en er werd besloten om geen boodschappen te doen en ook om niet te koken. In plaats daarvan zouden we take-out Chinees halen. Zeer romantisch... hahaha! En naast de take-out Chinees zat een C1000 waar we dan toch nog even romantisch stiekem brood zijn gaan kopen. Thuis dan romantisch Chinees gegeten in de mega opgeruimde en schone woning, waarna we dan nog eventjes TV hebben gekeken en uiteindelijk lekker naar bedje zijn gegaan om te slapen.

Bij deze dus nogmaals bedankt lieve schat!
Ik ben trots om jouw vriendinnetje te mogen zijn...

Liefje, ik hou van jou!

Presentje

Verrassingen, wie houdt er niet van? Stiekem wil iedereen verrast worden met iets leuks...

Na een beetje een rot weekend, kwam ik maandag (een uur later dan gebruikelijk) van mijn werk naar huis, waar mijn lieve vriendje een verrassing voor mij klaar had liggen. Dat was wat ik absoluut niet had verwacht, maar wel erg leuk was. Een kaartje met een lieve tekst en hartjes en dergelijke en een knuffeltje, omdat ik zo lang moet wachten op mijn vervangende Kerstcadeau. Wat het is, weet ik (ondanks de vele enorm duidelijke hints *kuch*) helaas (nog) niet.

Wat moet ik er verder van zeggen dan, dat ik er heel erg blij mee was? Een leuke verrassing! Mag hij wel vaker doen... hihi... Dankjewel liefje!

Be my Valentine?

Elk jaar weer hetzelfde liedje, Valentijnsdag. Iedereen hoopt op kaartjes, rozen, chocolaatjes en allemaal zulke dingen nog meer. Voor velen is dit echter een mega teleurstelling als dit niet gebeurd. Onverhoopt wachten op een kaartje in de brievenbus, naar de deur rennen als je de postbode aan ziet komen lopen en dan teleurgesteld zijn, als je een blauwe brief krijgt in plaats van een rode...

Bij mij is het ook elk jaar het zelfde, of ik een vriend heb of niet. Ik krijg niets. Mijn eerste vriend had er niet aan gedacht en niets aan gedaan, het eerste jaar. Kwam ik aan met mijn kaartje en cadeautje. *zucht* De jaren erop was het afgesproken zaak, niet bepaald spontaan.

Mijn huidige vriendje was zo lief om vroeger van zijn werk naar huis te komen (en oeps, ik was niet thuis...) en dan ook nog eens voor mij te koken. Lief! Maar geen kaartje, geen roos, geen ander soort van attentie, terwijl vele vrienden uit eten zijn geweest, boeketten bloemen hebben gekregen en wat weet ik allemaal nog meer. Hij heeft wel een roos gehad, een witte... En een kaartje, maar die gaat hij vandaag pas vinden! Hihi...

Ik kan mij nog herinneren, dat ik vorig jaar een rode kaart in de bus had. Van een vriendin wel te verstaan. Ook op de middelbare school heb ik wel eens een kaart gehad van een vriendin of een gedichtje op 14 februari. Super lief! Maar het allerliefste was nog mijn moeder, we gingen toen ik ongeveer 15 jaar oud was op 14 februari naar de supermarkt, toen nog de Konmar in de kerk, inmiddels is dit de Jumbo geworden en daar kocht ze een roos voor mij, omdat ik geen vriendje had en zij het zielig vond, dat mijn zusje wel iets kreeg (omdat zij een lover had) en ik niet. En natuurlijk omdat zij van me houdt!!!!

Nou moet ik bekennen dat ik gisteren niet mijn brievenbus heb geopend om te kijken of er een kaartje in de bus gevallen is, maar die kans lijkt me klein...