Rust zacht, lieve kleine Milo!

Dat het ooit zou gebeuren, daar had ik rekening mee gehouden. Dat het zo snel zou gebeuren, nee, dat had ik nooit verwacht. De wijze waarop, was ergens wel te verwachten, maar toch zag ik dit niet aankomen. Lieve Milo, je bent overleden.

Ik weet nog goed toen ik je kwam bekijken, toen ik een vriendje voor Chinou zocht. Je was een klein wollig katje met schattige oortjes, lieve oogjes en je was heerlijk ondeugend en nieuwsgierig en natuurlijk was je een grote schoonheid met je witte vacht en cypers vlekken. Prachtig beestje!

Destijds woonden we in Helmond en omdat jij nogal vaak mijn voeten aanviel tijdens het slapen, moesten jullie toen in de woonkamer slapen. Dat lukte een tijdje, met een hoop krabben aan de deur, totdat je door had, dat die klink omlaag moest als je eruit wilde. Zo ontsnapte je elke ochtend uit de woonkamer en kwam gezellig bij ons op bed liggen samen met Chinou. Als we dan de deur uit gingen, stond je altijd bij de voordeur om ons uit te zwaaien en als we terug kwamen stond je ook altijd klaar om ons weer thuis te verwelkomen.

Wat je ook altijd leuk vond, was het balkon op in Helmond. En dan kijken naar de vogels die rondvlogen en je bent er zelfs een keer af gesprongen, maar toen wilde je heel snel weer naar binnen.

Eenmaal in Nijmegen had je het in het begin even moeilijk. Je durfde niet veel. Maar na verloop van tijd kreeg je het steeds meer naar je zin, zeker toen op een gegeven moment het kattenluikje open ging en je naar buiten mocht. Buiten zijn was je lust en je leven, vooral als het bloedheet was buiten. Lekker op de hete stenen liggen, rondjes wandelen, in het gras liggen op het grasveldje tegenover en daar ging je dan ook op jacht naar mollen, muizen en ratten, die je dan al miauwend thuis op het tapijt legde in de hal. Soms liet je ook alleen ingewanden van muizen liggen, soms waren de muizen en mollen nog aan het leven. Ook vogels nam je de laatste tijd mee naar huis en ik weet nog hoe boos ik op je was, toen je de vogel die dacht te hebben bevrijd toch weer ving, toen hij net het raam uit vloog.

Niet alleen buiten was je te vinden, ook binnen had je zo je plekjes, waar je graag verbleef. Onder andere op de bureaustoel sliep je altijd graag. Wanneer deze plek bezet was, dan werd het al snel de krabpaal, bovenop of in het bovenste hangmatje. En als wij op de bank zaten, dan ging je graag bij ons in de buurt liggen, voornamelijk bij Niels. Mannen onder elkaar. Lekker hangen op zondag.

Als er mensen op bezoek kwamen, was je ook altijd erbij om ze even 'hoi' te zeggen en ontving je graag een aai of knuffel. Sommigen kregen ook nog een afscheidsgroet, als ze weg gingen en die zwaaide je dan mee uit. Als ze weg gingen, ging je op het pad zitten bij de voordeur om ze 'gedag' te zeggen.

Het buitenleven was echt jouw ding en zo was ik vorige week dinsdag al een keer eerder in paniek op zoek naar jou, omdat je 3 dagen niet thuis was geweest. Deze keer maakte ik mij de eerste 3 dagen niet zo veel zorgen, omdat je de vorige keer ook thuis kwam. Toch vond ik het gisteren wel vreemd, dat je nog steeds niet thuis was geweest, aangezien het de vorige keer niet zo lang duurde, dus ging ik je weer zoeken, tevergeefs, ik kon je niet vinden. Vanmorgen bleef het gevoel aan mij knagen, dat er iets mis was en ik ging zoeken of iemand misschien een kat gevonden heeft. Bij de dierenambulance zag ik dan een beschrijving die op jou kon slaan, dus belde ik gelijk op. Ze zeiden de hele beschrijving en dat het katje overleden was, ondanks dat ik de beschrijving van de vlek op je achterpoot, wilde ik toch komen kijken. Ik mocht komen kijken of het om jou ging en was om 11 uur welkom. Op het moment dat ik het kleine kamertje binnen liep zag ik al, dat jij het was, je staart was al genoeg geweest, maar ook de rest klopte. Jij was het, kleine Milo. Jij was helaas niet meer in leven.

Daar stond ik dan, een hoopje ellende, bij jou. Je bent zo mooi, lieve Milo, ondanks het ongeluk dat je gehad hebt. Je lag erbij alsof je slaapt. Alleen het bloed uit je bekje en het ijskoude lijfje waren het bewijs dat je niet meer onder ons was.

Milo, ik ga je zo erg missen. Beter gezegd, ik mis je nu al. Je gemiauw, je kopjes, je warme lijfje bovenop mijn schoot, je knuffels, je spingeluid, de rondjes die je over mijn laptop liep, het schooien om eten als we kip aten, het stelen van eten wat al of nog op tafel stond, het bakje melk wat ik je elke ochtend gaf, gewoon alles aan je ga ik missen, wanneer ik het niet nu al doe.

Lieve Milo-poes, het ga je goed in de kattenhemel, dat je daar vele leuke wandelingen kunt maken, zonder dat je bang hoeft te zijn voor auto's. Doe de groetjes aan opa en oma en geef ze een knuffel van mij. Ik denk aan je, tot over vele jaren, lieve Milo. Tot dan!

 

R.I.P. Opalein

En afgelopen donderdag en vrijdag was het tijd om afscheid te nemen, van die lieve man, die er altijd voor mij was, als ik hem nodig had, waarmee ik en mijn zusje graag een spelletjesavond hielden, genoten van een potje voetballen samen en ga zo maar door. Afscheid nemen van de liefste opa van de hele wereld!

Donderdagavond was het moment om opa voor een laatste keer te zien. Wat ik niet had voorzien, was dat mijn lieve opa, die altijd een beetje stevig is geweest in het verleden, nu ineens een uitgemergeld stukje mens was, zo dun, zo mager, alsof hij verhongert was. Ik schrok van de aanblik en uiteraard hield ik het niet droog, mijn lieve opa was niet meer, hij was heen gegaan, naar een betere plek, waar hij nu weer samen is met zijn grote liefde, mijn oma. Voor zijn grote reis naar de betere plek had ik nog wat haringdrop en een flesje Bavaria bier in zijn kist gedaan, zodat hij in elk geval versnaperingen heeft voor onderweg.

Op vrijdag was dan zijn uitvaart. Een mooie bijeenkomst met, naar mijn mening, veel te weinig mensen, die afscheid kwamen nemen van hem. Hij had het verdiend om veel meer mensen daarbij te hebben, tenslotte was hij net zo'n goed en lief mens, als ook mijn oma is geweest. Maar gelukkig waren de belangrijkste mensen wel aanwezig, zoals mijn lieve zusje Ramona, mijn vader met mijn halfzusje Alina en natuurlijk ook mijn oom en tante. Niels week ook geen moment van mijn zijde.

Ze begonnen met het liedje 'Memories' van Barbra Streisand, wat altijd al een triest liedje was en nu een hele nieuwe lading heeft gekregen. Daarna werd de uitvaart gestart met een openingswoord. Daarna mochten Ramona, Alina en ik een kaarsje voor opa gaan aansteken bij de kist, dit was wel even een heftig moment. Doei zeggen tegen onze lieve opa onder het geluid van 'One day I'll fly away'. Daarna werd zijn levensloop voorgelezen en ik merkte wel, dat zijn kleinkinderen altijd een belangrijk deel uitmaakten van zijn leven. Ramona was daarna aan het woord, ze vertelde over haar speciale momenten met opa, dat ze samen nog een potje hadden gevoetbald toen hij al 70 jaar was. En ook dat het haar spijt (dat ze niet meer op tijd langs is geweest om hem nog te zien) en dat ze hem heel erg gaat missen. Het was een mega emotioneel moment. Daarna was ik aan het woord en mocht ik mijn stukje voordragen.

OPALEIN
Als ik aan je denk, denk ik aan je tuin, vol met bloemen, waaronder afrikaantjes, canna’s, viooltjes en natuurlijk je fruitbomen, bramen, aardbeien en druiven, die verwerkt werden tot wijn of als een soort jam voor over de yoghurt. Al je vrije tijd stopte je in de tuin en het zag er dan ook altijd super netjes uit. Net als het gras, dat je elke tweede dag maaide en de randjes die je knipte met een schaar. Het zag er altijd perfect uit.

Als ik aan je denk, denk ik aan uitdrukkingen, die je vaak zei. Zo moesten we onze ‘handjes laten wapperen’, waren sommige films ‘niet geschikt voor jonge gekijkers’ en viel het woord ‘puinjong’ ook wel eens vaker in het bijzijn van mij en Ramona. Verder kwamen we volgens jou altijd als ‘blanke slavin’ weer uit de douche en waren we ook nog nooit zo wit geweest.

Als ik aan je denk, denk ik aan ‘als je haar maar goed zit’. Je kamde elke avond voor het slapen gaan je haren, zodat je er goed uit zou zien, als er iets mocht gebeuren. Ook scheerde je jezelf netjes elke dag en verzorgde je jezelf ontzettend goed. Ook anderen wilde je er verzorgd bij laten lopen. Zo knipte je Ramona's haren wel vaker en werd het ook nog uitgedund. Zo nam je oma altijd onder handen, als ze weer een permanentje moest en zette je ook krullen in haar haren. Ons pa wilde je ook maar al te graag een knipbeurt geven, want zijn haren vond je altijd veel te lang.

Als ik aan je denk, denk ik aan genieten en gezelligheid. Genieten van het eten, van een glaasje bier, een borreltje, een stukje christoffelvlaai of mokkataart, een gezellige spelletjesavond met onder andere het sjoelbord, dat weer tevoorschijn kwam of de yahtzee blaadjes die weer uitgedeeld werden en ’s avonds op de stoel nog samen tv kijken met een blokje kaas of een plakje worst.

En als ik dan weer aan je denk, denk ik natuurlijk aan die geweldige man die je op deze wereld was, mijn lieve, grappige, perfectionistische, hartelijke opa. En die opa, die zul je altijd blijven, voor altijd in mijn gedachten, herinneringen en natuurlijk in mijn hart. Doe de groetjes aan oma. Ik ben blij dat jullie weer samen zijn. Dag, lieve opa.

Ook werd er nog een stukje voorgedragen door mijn tante, maar de woorden waren van mijn oom, die zelf niet naar voren kon in verband met emoties. Een heel mooi stukje, net als het stukje over een vlinder en het slotwoord.

De liedjes die gespeeld werden tijdens de uitvaart waren:
Memories – B.Streisand 
One day i’ll fly away - R. Crawford 
Sound of silence - Simon & Garfunkel
Who wants to live forever – Queen
Tranen in mijn hart – Dana Winner
Papa - Stef Bos
Ave Maria - A. Bocelli

En toen was het de laatste keer, dat we de kist en dergelijke nog zouden zien, voordat die in vuur en vlam gezet wordt. Ik heb toen nog met mijn familie gesproken tijdens de koffie, die ik, Ramona en Niels zwart dronken als laatste eerbetoon aan mijn opa, aangezien mijn opa altijd zijn koffie zwart dronk. (Sorry opa, maar is echt niet te drinken zo zwart.)

Nu moeten we het op deze wereld zonder je doen, ik had je graag nog langer gekend en was het liefst nog meer van je te weten gekomen, maar het mocht helaas niet zo zijn. Opa, rust zacht, ik mis je! Tot over heel veel jaren, wanneer we elkaar weer zien op die betere plek.

Intens verdriet

Het zat eraan te komen, dat weet ik, maar toch... Ik had je zo graag nog een keer een knuffel en een kus gegeven, voordat het daadwerkelijk zover was. Helaas, die kans heb ik nu niet meer.

Vandaag om 12:35 uur ben je helaas van deze wereld gegaan, toen ome Jack bij je was en je nog een kus via ome Jack van ons pa gehad hebt vond je het tijd om te gaan, na een lange lijdensweg op een plaats vol met 'gekke mensen'.

De dementie werd je de baas, je wilde al een tijdje niet meer eten en ik vond het fijn, dat je de laatste keer dat ik er was, je wel nog lekker hebt gegeten. Je hebt nog heerlijk muziek geluisterd van Queen en ook antwoordde je nog op enkele vragen. Je zag er erg blij en gelukkig uit, toen ik bij je was en volgens mij herkende je mij ook. Ik gaf je toen bij het afscheid een kus en een knuffel en hoopte, dat het nog niet de laatste zouden zijn, maar toch, helaas waren het de laatste.

 Opa's kleine grote meid, samen werken in de tuin.

Opa, ik ga je heel heel heel erg missen! En de gedachte, dat ik over enkele dagen afscheid moet nemen en de kist dicht mag maken, maken mij nog verdrietiger. Ook al wil ik dit helemaal niet, het hoort helaas bij het leven. We komen en we gaan weer.

Ik was altijd opa's grote meid, samen met Ramona noemde hij ons 'puinjong' omdat we vaak een rommeltje maakten en opa was altijd super leuk, gezellig en grappig.

Ik hoop het gaat je een stuk beter, daar waar je nu bent en ik hoop dat je mij misschien eens iets laat weten, hoe het met je is, dat je er nog bent, ook al is het niet lijfelijk.

Rust zacht, lieve opa!

P.s. Het woord 'gecondoleerd' is echt het meest k*tte woord wat je in zo'n situatie kunt gebruiken. Het klinkt gewoon als 'gefeliciteerd' en mega afstandelijk. Maar toch bedankt allemaal voor het medeleven.

R.I.P. Robin Williams

En weer mogen we afscheid nemen van een grootheid. Deze keer niemand minder, dan de geweldige acteur, Robin Williams.

Ik ben opgegroeid met films van deze man en was een trouwe fan van hem. Vooral van zijn vertolking van Mrs. Doubtfire was een top favoriet thuis. Elke keer als die film op TV was werd deze gekeken en het liefst meteen op VHS opgenomen en nog vaker bekeken. Heerlijke film! Zeker als je kind bent van gescheiden ouders. Maar natuurlijk waren er nog vele andere geweldige films. Een andere topper is natuurlijk Patch Adams, naast alle geweldige films voor jeugdigen, zoals Hook en Flubber.

Helaas, heeft hij, dankzij zijn depressie, ervoor gekozen om er een einde aan te maken. Hij is 63 jaar geworden en is niet meer onder ons. Echter zal hij altijd herinnert worden, dankzij zijn geweldige films.

Enkele aanraders:
Mrs. Doubtfire (1993)
Patch Adams (1998)
Good Will Hunting (1997)
Good morning, Vietnam! (1987)
What dreams may come (1998)
Hook (1991)
Jumanji (1995)
Flubber (1997)

Muizenhuis

Muizen, ongewenste dieren voor de meeste mensen, zeker als ze uit het wild komen en zich in je huis nestelen.

Milo, mijn mannetjes poes, is een echte buitenganger. Sinds we in Nijmegen wonen heeft hij een kattenluikje waar hij in en uit kan lopen. Chinou mag hetzelfde luikje gebruiken, maar zij ligt liever lekker lui op de krabpaal of bank te slapen in plaats van uren buiten rond te rennen.

Nou waren mijn moeder en zusje op bezoek, toen mijn zusje ineens opmerkte dat er een muis in de gang was. Milo was erbij, hij had de muis waarschijnlijk mee naar binnen genomen en was nu met het muisje aan het spelen, in de gang. Mijn zusje is toen een theedoek gaan halen, waar we de muis op probeerden te krijgen, zodat we hem konden redden. Milo wilde echter spelen met de kleine muis, dus moesten we hem daar weg halen. Gelukkig is het ons toen gelukt om het muisje te redden.

De dag erna kwam Milo weer binnen, wéér met een muis, dit keer in zijn bekje. We hebben Milo met muis in zijn bek naar buiten gegooid. Na een tijdje deden we de keukendeur open en daar lag hij dan, dood op de grond... Milo had hem dood gemaakt. Even later kwam Milo alwéér met een muis naar binnen wandelen. Hij rende naar boven met de muis in zijn bek en 'speelde' met de muis. Hij beet hem in zijn pootje en de muis piepte zielig. Redden konden we hem deze keer weer niet. Super zielig! Half dood heb ik de muis buiten in een kuiltje gedaan, bij de hondenuitlaatstrook. Milo mocht die dag niet meer naar buiten en het luikje hebben we dan ook dicht gedaan.

De volgende ochtend kwam ik beneden, tot mijn verbazing had Milo blijkbaar de dag ervoor nog één muis extra naar binnen weten te smokkelen. Er lag namelijk een staart met daar aan vast een pootje en een stukje darmen van een muis voor de deur. Bah! Milo had dus nog even een muis bijna helemaal opgepeuzeld.

Sinds dien doen we het kattenluikje op slot zodra het donker gaat worden, zodat Milo geen arme muisjes meer kan vangen en opeten in huis. En als het even kan laten we hem ook niet ontsnappen. Hij zal het vast heel lief bedoelen, maar we hebben zelf genoeg te eten en hoeven geen verse muizensteak op tafel... Maar toch bedankt, Milo.

Kanker

Tegenwoordig gebruiken velen het als scheldwoord, maar ze vergeten dat het om een hele heftige ziekte gaat, waaraan heel veel mensen overlijden. En het lijkt wel, alsof bijna iedereen het krijgt. Het is verdomde klote ziekte!

Kanker vind ik niet iets waarmee gespot mag worden. Het is alles behalve grappig of leuk. Sowieso zien die mensen waarschijnlijk de ernst van de ziekte niet in. Kanker betekent vechten voor je leven in de letterlijke zin van het woord. En je hebt slecht niet, wat kanker al is, maar het kan nog erger. Het zou ook nog eens uitgezaaid kunnen zijn. Als er uitzaaiingen zijn, dan is het aflopende zaak, om het maar even hard te zeggen. Bij de een zal het wel langer duren dan bij de ander, maar feit is, dat er dan vaak niets meer aan gedaan kan worden. Er wordt dan niet geopereerd, tenzij het palliatief kan zijn, wat zoveel betekend als dat het pijn wegneemt of in ieder geval verlicht. En als je deze ziekte onder de leden heeft, krijg je chemotherapie. Dit kan op verschillende manieren, via tabletten, infuus en ga zo maar door. (Op deze manier kwam ik er dan ook achter, dat het 'infuus' wat mijn oma altijd kreeg gewoon chemo was...) Chemo krijg je als het ware altijd. Of je uitzaaiingen hebt of niet, tenzij je het zelf niet wilt. Chemo kan je leven duidelijk verlengen, maar je wordt er ook heel erg ziek van.

Je vraagt je waarschijnlijk af, waarom begint zij ineens over kanker?
Het zit zo, gisteren heb ik het verschrikkelijke nieuws gehad van mijn lieve achternicht, dat zij baarmoederkanker heeft. Zij is nog helemaal niet zo oud, pas 47. Ze is al heel vroeg (lees: toen ze in de twintig was) in de overgang gegaan, waarna ze hormonen moest gaan slikken. Door die hormonen heeft zij nu dus kanker gekregen. (Dit pleit er weer voor dat ik een goede keuze heb gemaakt om te stoppen met de pil en een ander anticonceptiemiddel te gaan gebruiken.) Het ergste is, dat ze nu dus gaan kijken of het uitgezaaid is. Als het uitgezaaid is, gaan ze haar niet meer opereren. Als ze geen uitzaaiingen heeft, mag ze 17 april onder het mes en verwijderen ze haar baarmoeder.

Hoewel de diagnose kanker al verschrikkelijk op zich is, hoop ik ten zeerste dat ze geen uitzaaiingen heeft en ze dus gewoon onder het mes kan en gewoon weer gezond wordt. Dit wens je niemand toe!

Vergankelijk

Het ene moment is alles in orde, het andere moment is ineens van alles aan de hand. Je weet nooit wat er twee minuten later gebeurd, de toekomst, dat is het enige wat zeker is.

Afgelopen zaterdag was ik samen met mijn bestie en schattie bij de IKEA geweest om twee kasten en een bureau te halen. Toen we thuis weer op de bank zaten, zag ik ineens een e-mail in mijn inbox...
Onderwerp: opa.
Eerste gedachte: hij zal toch niet overleden zijn?
Eerste actie: mail lezen.
Wat bleek? Mijn opa was gevallen en had zijn neus daarbij gebroken. Voor verdere info moest ik even contact opnemen met mijn achternicht. Daar kreeg ik te horen, dat mijn opa waarschijnlijk een TIA heeft gehad, waardoor hij gevallen was. Hij lag blijkbaar met zijn gezicht naar beneden voor de deur van zijn kamer. Echt erg! Hij had zijn neus flink gebroken, maar hij was gewoon nog steeds op zijn kamer in het tehuis voor dementerende mensen. 's Morgens was hij links verlamd, alleen dat was inmiddels alweer weg, hij kon alles weer bewegen. De kans zit er echter in, dat hij binnenkort een beroerte krijgt, maar dat hoeft niet.
En wat doe je dan? Zo snel mogelijk bij je opa op bezoek gaan. Dus ben ik meteen de auto in gestapt en naar mijn opa gereden. Stel je voor dat ik hem niet meer zou zien, voordat hij zou overlijden. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben.

Mijn opa was vrij levendig, zoals ik van hem gewend ben. Hij kletste raak en herhaalde alles tig keer, zoals ik inmiddels wel gewend ben. Hij zei echter wel de hele tijd 'Wat moet ik doen?' en wilde zich de hele tijd omkleden, omdat hij in zijn pyjama liep. Uiteindelijk moest ik van hem naar huis, omdat ik nog 45 minuten moest rijden... 'Je weet waar ik woon, he?' Zei hij nog voordat ik ging. En of...

Ter info

'Een TIA is een voorbijgaande beroerte. Het lijkt misschien niet ernstig, omdat de verschijnselen snel weg zijn. Maar een TIA kan een voorbode zijn van een herseninfarct met blijvende gevolgen.

TIA staat voor Transient Ischemic Attack. Vrij vertaald is dit een kortdurende verstopping van een bloedvat in de hersenen. Als een bloedvat tijdelijk wordt afgesloten, ontstaan er uitvalsverschijnselen. Bij een TIA duren ze soms maar enkele minuten. Meestal verdwijnen ze binnen 20 minuten. Een enkele keer duren de verschijnselen wat langer, maar ze zijn uiterlijk binnen 24 uur verdwenen.' Check de site.

Zo zie je maar weer hoe vergankelijk het leven kan zijn. Het ene moment ben je springlevend en het andere moment kan het allemaal ineens voorbij zijn. Zorg er dus voor dat je altijd aan de mensen die je lief zijn duidelijk maakt, hoe belangrijk ze voor je zijn, want wie weet, misschien is het ooit te laat...

Requiescat In Pace Oma

Het zat eraan te komen, na een lange strijd tegen borstkanker was er geen weg meer terug. Mijn oma zou gaan sterven... Het was alleen wachen op de dag dat ze zou gaan.

Sinds vorige week woensdag heeft ze geen vocht noch voeding meer tot zich genomen. Ze had palliatieve sedatie, oftewel slaapmiddel (Dormicum) en pijnstillers (Morfine) zodat ze geen pijn zou hebben en lekker kon slapen. We dachten, dat het snel voorbij zou zijn, zodra ze overdag ook slaapmiddel zou krijgen, dat was echter niet zo...

Vandaag, dag 6 zonder eten en drinken, had ze dan ook nog eens een longontsteking gekregen, bovenop het slijm wat al langzaam in haar longen aan het zakken was. Ik arriveerde rond 14 uur vanmiddag bij mijn opa en oma thuis. Ze roggelde wat af, ze haalde ontzettend snel adem en haar pols rees langzaam de pan uit.

Door de longontsteking kon ze niet meer goed ademhalen, de ademhaling was sowieso al vrij oppervlakkig. Rond 14.30 uur gaven ze haar een extra shot Dormicum, zodat ze wat rustiger zou worden. Mijn opa uitte zich dan ook de hele tijd met 'dit is niet goed, het gaat veel te snel' en gelijk had hij. Mijn oom nam haar pols op... 108 slagen per minuut, dat zou ze nooit lang volhouden met haar 40 graden koorts.

Langzaam maar zeker nam haar gelaatskleur af, eerst was ze nog rood van de warmte, maar ze werd langzaam grijs/blauw. Ik tilde haar hand op om te kijken, deze was al compleet blauw geworden.

Op een gegeven moment zaten we dan allemaal aan haar bed. Opa en ik naast elkaar en ome Jack en tante Claudia aan de andere kant van haar bed. We waren als het ware aan het wachten, tot ze de geest op zou geven. Ze streed haar strijd, vechtte al zo lang, de kanker had haar al in de greep, ze wilde echter nog niet toegeven... Ze ademde zo veel en snel ze kon, haar hart maakte overuren en sloeg tot wel 120 keer per minuut. Het vocht en slijm uit haar longen begon uit haar mond te lopen, ome Jack probeerde het te deppen, de zusters van het complex werden geroepen en ook zij maakten dan de mond schoon, voor zolang het duurde. We trokken alle washandjes uit de kast en maakten deze nat, zodat we haar mond schoon konden deppen. Tante Claudia nam het van mijn oompje over en maakte ijverig schoon. Ome Jack hield haar vast, bij haar pols. Ik beval opa haar hand vast te houden en legde zijn hand op de hare en ik legde mijn hand weer over hen handen heen. We moesten even sterk zijn, voor oma. Wij waren bij haar... Op een gegeven moment begon ze minder snel te ademen. Ze stopte eens tussendoor en hapte snel daarna weer naar adem. Ome Jack liet zijn tranen vloeien.

Oma hapte voor de laatste keer naar adem, zonder succes, ze opende haar ogen en leek een stukje overeind te komen, voordat ze onze aarde verliet. Daarna zakte ze terug, met haar ogen weer gesloten. Ik begon te huilen en wist niet hoe snel ik mijn zusje moest bellen. Oma was overleden, haar laaste adem was uitgeblazen en ik, haar kleinkind, was erbij om haar te steunen, net als haar zoon, haar schoondochter en haar liefde van haar leven. Mijn opa was zo kalm, toen het gebeurde. Ze is gegaan, om 16.22 uur vanmiddag. Ik kon niets anders meer dan huilen en nog steeds, als ik eraan denk.

De klap kwam bij mijn opa iets later, begrijpelijk. Ik heb hem getroost zoveel ik kon en ben toen met hem naar de Albert Heijn gegaan om een bos bloemen voor haar te halen. Hij koos de bloemen uit, donkerrode rozen. Hij heeft het zwaar! Niet veel later kwamen dan ook al de mensen van de DELA om haar op te halen, we mochten nog een laatste keer afscheid nemen en opa kuste haar nog enkele keren.

Haar leven is voorbij...... en dat van ons gaat gewoon door.

Het is raar om te beseffen dat de tijd gewoon door tikt, het leven gewoon door gaat, terwijl een ander er niet meer is. Ik ga haar heel erg missen en eigenlijk had ze nog veel langer moeten leven! Een ding weet ik zeker, in mijn hart zal ze altijd bij mij zijn en in mijn gedachten ook!

Oma, ik hou van jou!
Je zult nu wel ergens over ons waken en toezien hoe wij ons leven verder gestalten. Ik weet zeker dat je op een goede plek terecht bent gekomen, zonder pijn, zonder vervelende ziekte. We zullen elkaar weer zien, dat weet ik zeker. Tot die tijd zal ik aan je denken en proberen er zo veel mogelijk voor opa te zijn.
Tot dan!