Vandaag, dag 6 zonder eten en drinken, had ze dan ook nog eens een longontsteking gekregen, bovenop het slijm wat al langzaam in haar longen aan het zakken was. Ik arriveerde rond 14 uur vanmiddag bij mijn opa en oma thuis. Ze roggelde wat af, ze haalde ontzettend snel adem en haar pols rees langzaam de pan uit.
Door de longontsteking kon ze niet meer goed ademhalen, de ademhaling was sowieso al vrij oppervlakkig. Rond 14.30 uur gaven ze haar een extra shot Dormicum, zodat ze wat rustiger zou worden. Mijn opa uitte zich dan ook de hele tijd met 'dit is niet goed, het gaat veel te snel' en gelijk had hij. Mijn oom nam haar pols op... 108 slagen per minuut, dat zou ze nooit lang volhouden met haar 40 graden koorts.
Langzaam maar zeker nam haar gelaatskleur af, eerst was ze nog rood van de warmte, maar ze werd langzaam grijs/blauw. Ik tilde haar hand op om te kijken, deze was al compleet blauw geworden.
Op een gegeven moment zaten we dan allemaal aan haar bed. Opa en ik naast elkaar en ome Jack en tante Claudia aan de andere kant van haar bed. We waren als het ware aan het wachten, tot ze de geest op zou geven. Ze streed haar strijd, vechtte al zo lang, de kanker had haar al in de greep, ze wilde echter nog niet toegeven... Ze ademde zo veel en snel ze kon, haar hart maakte overuren en sloeg tot wel 120 keer per minuut. Het vocht en slijm uit haar longen begon uit haar mond te lopen, ome Jack probeerde het te deppen, de zusters van het complex werden geroepen en ook zij maakten dan de mond schoon, voor zolang het duurde. We trokken alle washandjes uit de kast en maakten deze nat, zodat we haar mond schoon konden deppen. Tante Claudia nam het van mijn oompje over en maakte ijverig schoon. Ome Jack hield haar vast, bij haar pols. Ik beval opa haar hand vast te houden en legde zijn hand op de hare en ik legde mijn hand weer over hen handen heen. We moesten even sterk zijn, voor oma. Wij waren bij haar... Op een gegeven moment begon ze minder snel te ademen. Ze stopte eens tussendoor en hapte snel daarna weer naar adem. Ome Jack liet zijn tranen vloeien.
Oma hapte voor de laatste keer naar adem, zonder succes, ze opende haar ogen en leek een stukje overeind te komen, voordat ze onze aarde verliet. Daarna zakte ze terug, met haar ogen weer gesloten. Ik begon te huilen en wist niet hoe snel ik mijn zusje moest bellen. Oma was overleden, haar laaste adem was uitgeblazen en ik, haar kleinkind, was erbij om haar te steunen, net als haar zoon, haar schoondochter en haar liefde van haar leven. Mijn opa was zo kalm, toen het gebeurde. Ze is gegaan, om 16.22 uur vanmiddag. Ik kon niets anders meer dan huilen en nog steeds, als ik eraan denk.
De klap kwam bij mijn opa iets later, begrijpelijk. Ik heb hem getroost zoveel ik kon en ben toen met hem naar de Albert Heijn gegaan om een bos bloemen voor haar te halen. Hij koos de bloemen uit, donkerrode rozen. Hij heeft het zwaar! Niet veel later kwamen dan ook al de mensen van de DELA om haar op te halen, we mochten nog een laatste keer afscheid nemen en opa kuste haar nog enkele keren.
Haar leven is voorbij...... en dat van ons gaat gewoon door.
Het is raar om te beseffen dat de tijd gewoon door tikt, het leven gewoon door gaat, terwijl een ander er niet meer is. Ik ga haar heel erg missen en eigenlijk had ze nog veel langer moeten leven! Een ding weet ik zeker, in mijn hart zal ze altijd bij mij zijn en in mijn gedachten ook!
Oma, ik hou van jou!
Je zult nu wel ergens over ons waken en toezien hoe wij ons leven verder gestalten. Ik weet zeker dat je op een goede plek terecht bent gekomen, zonder pijn, zonder vervelende ziekte. We zullen elkaar weer zien, dat weet ik zeker. Tot die tijd zal ik aan je denken en proberen er zo veel mogelijk voor opa te zijn.
Tot dan!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten