First bridal experience

Op zaterdag 11 mei was het een bijzondere dag. 
De dag dat ik voor het eerst een jurk dragen mag. 
Een jurk voor een speciale aangelegenheid. 
Oh wat zal ik door velen worden benijd.
Een jurk waarin je zweert eeuwige trouw. 
En daarbij nog eens wordt iemands vrouw.

En zo was het maar net, alleen dan niet helemaal zoals je nu denkt...

Ik mocht voor het eerst een trouwjurk aan. Een die mij zou moeten passen, en dat deed hij.....NIET! Bij mijn lichaam was hij te wijd, te groot, behalve op één plek: bij mijn boezem. Daar was hij 10 maten te klein. De cup was groot genoeg voor een A-tje, maar daar passen die van mij niet in. Dat resulteerde erin, dat de jurk afzakte en ik mij nogal bloot voelde. Ik draag nooit strapless kleding, mede omdat ik mijn bovenarmen niet bepaald moeders mooiste vind en nu stond ik daar in een strapless bruidsjurk in ivoor-wit.

De jurk was mooi, van satijn, met een klein beetje versiering. Te simpel voor mij, zeker tegenover de tule jurken die ik verder nog zag. Alle jurken waren overigens mooi, de ene nog mooier dan de andere, maar de hadden allemaal wel iets.

Om je brandende vraag te beantwoorden... Nee, ik ga nog niet trouwen. Nee, hij heeft mij ook (nog) niet gevraagd. Het was een foto/video-shoot voor een bruidsmode winkel en ik was een van de 20 modellen. Helaas hadden ze maar 3 jurken die ongeveer mijn maat waren, maar er waren ook 3 dames die ongeveer mijn maat hadden, dus dat betekende dat er maar één jurk voor mij over bleef. Het was een unieke ervaring, leuke jurk. Ik moest op de foto en vroeg eerst nog om een sluier, want een trouwjurk zonder sluier, nah... dat is niks voor mij. Die kreeg ik dan ook één, een lange sluier. Hij was prachtig. Het plaatje was compleet.

Eerst ging ik op de foto en daarna nog op video. Over een week krijgen we dan de foto's toegestuurd, dus ik kan jullie nog niet verblijden met een foto. Althans, geen professionele foto, natuurlijk heb ik een foto gemaakt van mijn outfit via een spiegel. Daar zul je het mee moeten doen, helaas.

Vele complimenten over mijn mooie snoetje verder was ik weer klaar. Na nog even gekletst te hebben met de andere meiden, was het tijd om de dansstudio te verlaten en gezellig op bezoek te gaan bij Laura. Ik zeg: een geslaagde dag!

De website waar het uiteindelijk op zal komen te staan is: Victoria's Bruidsmode

Kattenogen

Nog niet zo lang geleden had ik katzorgen (kopzorgen over een van mijn katten) over Milo en helaas kwam ik vanavond thuis van werk en zag dat Chinou haar linker oogje niet goed open kon houden. Na vijf minuten had ze dan ook een snotterige druppel uit haar oogje hangen... Niet goed! Tijd om de dierenarts te bellen.

Ik had geluk, vandaag had de dierenkliniek namelijk ook een late shift. Ik kon heel snel nog terecht en ben meteen het mandje gaan pakken, aangezien ik op moest schieten, aangezien ik binnen 15 minuten per plekke moest zijn. Chinou liet zich niet vangen, maar uiteindelijk is het mij en Niels met heel veel moeite gelukt om haar het mandje in te krijgen. Ze werd, zoals gewoonlijk, helemaal panisch en heel de box ging heen en weer terwijl ik hem vast had.

Bij de dierenarts waren we meteen aan de beurt en was ze, voor de verandering, super braaf. Geen klauwen, geen gegrom, geen bijt of krasneigingen. Stiekem vond ik dat heel erg vreemd! De dierenarts, dezelfde als bij Milo, vroeg meteen hoe het met Milo was. Milo ging het gelukkig goed, maar nu was de andere poezel aan de beurt. Het oogje zag er dan ook niet best uit. Super ontstoken en hij keek ook in haar bekje. Guess what? Vier rotte tandjes, die eruit gehaald moeten worden. Bloeden tandvlees was duidelijk te zien en de tandjes waren donker van kleur. Arme Chinou. Het ooglid was alles behalve gezond en mega rood. Ze kreeg een oogspoeling en druppeltjes. Druppels moet ik nu minimaal 4x per dag in haar oogje aanbrengen. Vindt ze niet leuk, maar het moet. En als het over 2 a 3 dagen nog niet over is, moet ik opnieuw een afspraak maken, want dan is er meer aan de hand. GERM!

Binnenkort moet ze dan ook nog eens onder het mes om haar rotte tandjes eruit te halen. De dierenarts probeerde mij al gerust te stellen, dat andere katten, ook zonder enkele tand, nog steeds hun brokjes eten. Tja, in dit geval ga ik dan denk ik toch echt over op nat kattenvoer. Ik vind dat gewoon zielig!

Hopelijk komt mijn lieve Chinou-ie poezie er snel weer bovenop, want Mamma-poes vindt het wel weer welletjes met al die zieke baby poezeltjes hier in huis. Op naar twee gezonde baby's en minder katzorgen!

Karkas opbergcentrum

Vroeg in de ochtend word je gewekt door kleine pootjes met klauwen die de hele tijd de laminaatbodem aanraken, daarbij is een zacht gemiauw te horen, geluid dat Chinou normaliter eigenlijk niet maakt.

Het geluid wat geproduceerd werd waren een soort vreugde kreetjes, want oh wat is het leuk om 's morgens vroeg om 5 uur te spelen met iets wat beweegt. Kamer in, kamer uit, kamer in, kamer uit... Miauw, miauw, miauw, spring, sprint, spring. Wat een fijn geluid om mee wakker te worden op zo een tijdstip. Chinou vermaakte zich in ieder geval geruime tijd.

Waarmee zij zich vermaakt heeft weet ik niet, wat ik echter wel weet, is dat het botjes had. Na een tijdje gespeeld te hebben, werd het ineens rustig, totdat ik uit het niets ineens krakende geluidjes hoorde. Brekende beenderen van iets... Waarschijnlijk een muis. Deze keer gevangen en verorberd door niemand minder dan Chinou, mijn dikke huiselijke poes.

 Stoute poes! Mamma poes was in ieder geval alles behalve blij met de nieuwe aanwinst, maar ze heeft hem tenminste helemaal opgegeten. Ik heb nog geen restjes gevonden, gelukkig! En nu ligt ze tevreden naast mij, op de bank.

Na ja, hopelijk heeft het hapje van Chinou in ieder geval een fijne Hemelvaart gehad.

Sommige mensen...

Soms heb je van die mensen die echt ignorant zijn. Misschien zijn ze het niet en doen ze alleen zo. Geen enkel idee wat zich in sommige hoofden afspeelt. Feit is, dat het mij mateloos irriteert, dat sommigen zo doen alsof er niets aan de hand is.

Het lijkt mij duidelijk, dat je soms met bepaalde personen niets meer te maken wilt hebben. Personen die er alleen zijn, als er slechte dingen met je gebeuren of juist nieuwe dingen zich voordoen. Waarom ze er alleen dan voor je zijn is een raadsel, maar een mogelijke verklaring is, dat ze zich zelf beter voelen, naarmate ze meer negatieve dingen over andere horen. Dingen die zij niet meemaken. En waarom de nieuwe gebeurtenissen zo interessant zijn? Nou, heel simpel, dat is puur nieuwsgierigheid. Tevens zijn zulke dingen weer roddelmateriaal voor hen, zodat ze je weer de afgrond in kunnen lullen bij anderen (en zichzelf dus weer beter voelen).

Weet je wat het meest irritante is aan sommige mensen? Als je je helemaal voor hen inzet, al dan niet samen met iemand anders, en ze dan alleen de inzet van de ander waarderen. Het ergste is dan nog, dat de ander er niets van zegt. Als je samen iets doet, hoor je er samen voor gewaardeerd te worden, indien dat niet gebeurd, dan zal er geen tweede keer een samenwerkingsverband ontstaan en zeker niet voor mensen die ook nog eens ondankbaar zijn.

En als je dan klaar met ze bent, tja... dan proberen ze weer contact te maken. Helaas voor hen is het dan al te laat. Wat dat betreft ben ik super simpel, klaar is klaar. And there is no way back!