Working and writing

Schrijven is altijd al een passie van mij geweest. Als kind van 11 schreef ik al in mijn dagboek en heb dat geruime tijd volgehouden om vrij vaak te schrijven, met pen op papier. Tegenwoordig schrijf ik nog steeds wel eens in mijn dagboek, maar meestal vergeet ik het. Dit komt niet alleen omdat ik er niet aan denk, maar meer omdat ik een druk leventje heb, veel moet werken en daarnaast nog vele dingen doe.

Schrijven doe ik tegenwoordig meer op mijn blog en sinds deze week een nieuw blogje. Het is misschien een beetje afgezaagd, maar dat maakt mij niet zo veel uit, aangezien ik het gewoon leuk vind. Daarom ben ik maar begonnen met 'beautybloggen', maar dan op mijn eigen manier.

De link vind je hier: Fashion and Beauty by Anlaja
De naam heb ik eigenlijk samen gesteld uit de eerste twee letters van mijn namen.

Maar niet getreurd hoor, hier blijf ik ook gewoon mijn blogjes plaatsen en verhalen posten, alleen daar kun je terecht voor dingen die te maken hebben met kleding, make-up, verzorgingsproducten en dergelijke.

Daarnaast ga ik gewoon verder met mijn drukke leventje, aangezien ik contractverlenging heb gekregen bij het internationale bedrijf waar ik momenteel nog voor werk. Helaas maar een half jaartje, maar daarin kan ik mijzelf nog gaan bewijzen wat ik waard ben. Het is nog niet getekend, maar een mondelinge afspraak is ook een afspraak.

Ook sport ik nog steeds elke week zo'n 3 à 4 keren. Elke maandag sowieso, omdat ik dan mijn favoriete les van mijn favoriete sportinstructeur heb en voor de rest deel ik het een beetje op, zo ging ik de afgelopen tijd vrij vaak op woensdag en zaterdag, maar aankomende week ga ik eens een keertje een uurtje Yoga er tussendoor gooien, om wat meer 'zen' te worden.

Tussen alle drukte door dan nog de dagelijkse dingen. We komen er wel... hopelijk zonder complicaties.

Kattenogen

Nog niet zo lang geleden had ik katzorgen (kopzorgen over een van mijn katten) over Milo en helaas kwam ik vanavond thuis van werk en zag dat Chinou haar linker oogje niet goed open kon houden. Na vijf minuten had ze dan ook een snotterige druppel uit haar oogje hangen... Niet goed! Tijd om de dierenarts te bellen.

Ik had geluk, vandaag had de dierenkliniek namelijk ook een late shift. Ik kon heel snel nog terecht en ben meteen het mandje gaan pakken, aangezien ik op moest schieten, aangezien ik binnen 15 minuten per plekke moest zijn. Chinou liet zich niet vangen, maar uiteindelijk is het mij en Niels met heel veel moeite gelukt om haar het mandje in te krijgen. Ze werd, zoals gewoonlijk, helemaal panisch en heel de box ging heen en weer terwijl ik hem vast had.

Bij de dierenarts waren we meteen aan de beurt en was ze, voor de verandering, super braaf. Geen klauwen, geen gegrom, geen bijt of krasneigingen. Stiekem vond ik dat heel erg vreemd! De dierenarts, dezelfde als bij Milo, vroeg meteen hoe het met Milo was. Milo ging het gelukkig goed, maar nu was de andere poezel aan de beurt. Het oogje zag er dan ook niet best uit. Super ontstoken en hij keek ook in haar bekje. Guess what? Vier rotte tandjes, die eruit gehaald moeten worden. Bloeden tandvlees was duidelijk te zien en de tandjes waren donker van kleur. Arme Chinou. Het ooglid was alles behalve gezond en mega rood. Ze kreeg een oogspoeling en druppeltjes. Druppels moet ik nu minimaal 4x per dag in haar oogje aanbrengen. Vindt ze niet leuk, maar het moet. En als het over 2 a 3 dagen nog niet over is, moet ik opnieuw een afspraak maken, want dan is er meer aan de hand. GERM!

Binnenkort moet ze dan ook nog eens onder het mes om haar rotte tandjes eruit te halen. De dierenarts probeerde mij al gerust te stellen, dat andere katten, ook zonder enkele tand, nog steeds hun brokjes eten. Tja, in dit geval ga ik dan denk ik toch echt over op nat kattenvoer. Ik vind dat gewoon zielig!

Hopelijk komt mijn lieve Chinou-ie poezie er snel weer bovenop, want Mamma-poes vindt het wel weer welletjes met al die zieke baby poezeltjes hier in huis. Op naar twee gezonde baby's en minder katzorgen!

Minder katzorgen!

Likken deed hij aan zijn pootje, vrijwel de hele dag door. Ik vond het gisteren wel erg verdacht dat hij de hele tijd zo knuffelig en aanhankelijk was, zo is hij al een hele tijd niet meer geweest. Het was voor mij tijd om de dierenarts te bellen, dit kon niet goed zijn.

Milo liep een beetje rond in de woning, ging dan weer ergens liggen en zijn pootje likken. Om twee uur de dierenarts gebeld, ik kon om 16 uur nog terecht. De afspraak gemaakt en meteen het reismandje van zolder gehaald. Chinou vond het erg interessant om het te inspecteren, Milo vond het niet opmerkenswaardig.

Om 15.40 uur vond ik het tijd om Milo te vangen en in het reismandje te stoppen. Hij vond het alles behalve leuk en begon meteen met hartverscheurend miauwen. In de auto ging de pret nog door, zelfs tot voor de dierenkliniek. Eenmaal binnen werd hij rustiger, er waren namelijk ook twee honden in de wachtkamer. Hij vond het zo eng, dat hij helemaal lag te shaken in zijn bakkie. Hij kroop zo ver mogelijk naar achteren en trilde. Arme poezel!

Bij binnenkomst werd er al tegen mij gezegd dat de afspraken uitlopen, dus dat was meteen een goede binnenkomer. Om 16 uur had ik officieel de afspraak, om 16.30 uur zat ik nog steeds in de wachtkamer. Enkele minuten later was Milo dan aan de beurt. Hij werd grondig onderzocht door de dierenarts en Milo was nog steeds erg rustig. Ik moest hem vasthouden en hij kroop dicht tegen mij aan. De dierenarts haalde de assistente erbij, omdat hij zelf wat haartjes bij Milo zijn pootje weg moest knippen. En toen zag hij ook dat Milo dus twee wondjes had tussen zijn tenen. Een scheurtje en een gaatje. Hoe hij eraan komt? Niemand weet het, behalve Milo. De wondjes waren al lichtelijk aan het ontsteken. Toen kreeg hij wat zalf tussen zijn teentjes en nog een spuitje tegen de ontsteking. En mocht hij weer terug in zijn reismandje. Super lieve dierendokter!

Bij de balie kreeg ik dan een zalfje mee, die ik twee maal daags aan moet brengen tussen zijn teentjes en ook nog een medicijn wat ik bij zijn eten moet doen, tegen de ontstekingen. Dat mag hij maar één keer per dag. Vanmiddag na 5 uur dus de eerstvolgende keer. En als het goed is, is Milo na het weekend weer helemaal de oude.


Het grappige is, dat ik nu al verschil merk. Hij wil weer naar buiten, is weer wat speelser, maar zoekt nog steeds de hele tijd aandacht. Beterschap, lieve Milo-poes!