Kat on the go!

Inmiddels is het alweer bijna een weekje geleden. Milo voelt zich in ieder geval weer een stuk fitter als vorige week en dat is niet alleen te zien aan hem, ook te merken.

Zo wilde hij afgelopen week niet naar buiten. Zijn pootje was een beetje rood van de ontsteking en tussen zijn teentjes was het donkerbruin. De afgelopen dagen werd hij weer steeds actiever. En sinds twee dagen zeurt hij ook alweer of hij niet weer naar buiten mag.

Vanmorgen heb ik dan nog eens gekeken naar zijn pootje voor zover ik het kan en mag bekijken van Milo. Hij is nogal actief in het afweren geworden. Hij vindt het maar niks dat ik elke dag 2 keer zijn pootje optil en zijn teentjes een beetje probeer te spreiden om er zalf tussen te spuiten. Dus echt kijken is ook een drama. Het is echter nog steeds een beetje bruin van kleur tussen zijn teentjes en ik maakte mij uiteraard meteen weer zorgen.

En wat doe je dan als goede mammapoes? De dierenarts bellen! Dus weer 10 minuten aan de telefoon gehangen met de assistente van de dierenarts en volgens haar was het allemaal prima. Ik moest hem wel nog in de gaten blijven houden, en zolang hij niet mank loopt, mag hij weer naar buiten. De bruine kleur was te wijten aan het likken, het speeksel kleurt zijn vachtje bruin.

Een opgeluchte mammapoes had het sein gekregen... het luikje mocht weer open. De poezels zijn dolblij dat ze weer een beetje rond kunnen struinen in de tuin, want veel verder zijn ze nog niet gelopen. En Milo loopt een beetje als een angstig haasje rond te sluipen in de tuin, alsof hij bang is voor iets of iemand. Grappig om te zien. Ben benieuwd hoe lang het duurt voor hij weer de tuin zal verlaten.

In ieder geval hoop ik dat zijn pootje weer helemaal geneest en hij zichzelf niet meer bezeert en mij dus ook niet meer ongerust maakt. Go Milo, go!

Minder katzorgen!

Likken deed hij aan zijn pootje, vrijwel de hele dag door. Ik vond het gisteren wel erg verdacht dat hij de hele tijd zo knuffelig en aanhankelijk was, zo is hij al een hele tijd niet meer geweest. Het was voor mij tijd om de dierenarts te bellen, dit kon niet goed zijn.

Milo liep een beetje rond in de woning, ging dan weer ergens liggen en zijn pootje likken. Om twee uur de dierenarts gebeld, ik kon om 16 uur nog terecht. De afspraak gemaakt en meteen het reismandje van zolder gehaald. Chinou vond het erg interessant om het te inspecteren, Milo vond het niet opmerkenswaardig.

Om 15.40 uur vond ik het tijd om Milo te vangen en in het reismandje te stoppen. Hij vond het alles behalve leuk en begon meteen met hartverscheurend miauwen. In de auto ging de pret nog door, zelfs tot voor de dierenkliniek. Eenmaal binnen werd hij rustiger, er waren namelijk ook twee honden in de wachtkamer. Hij vond het zo eng, dat hij helemaal lag te shaken in zijn bakkie. Hij kroop zo ver mogelijk naar achteren en trilde. Arme poezel!

Bij binnenkomst werd er al tegen mij gezegd dat de afspraken uitlopen, dus dat was meteen een goede binnenkomer. Om 16 uur had ik officieel de afspraak, om 16.30 uur zat ik nog steeds in de wachtkamer. Enkele minuten later was Milo dan aan de beurt. Hij werd grondig onderzocht door de dierenarts en Milo was nog steeds erg rustig. Ik moest hem vasthouden en hij kroop dicht tegen mij aan. De dierenarts haalde de assistente erbij, omdat hij zelf wat haartjes bij Milo zijn pootje weg moest knippen. En toen zag hij ook dat Milo dus twee wondjes had tussen zijn tenen. Een scheurtje en een gaatje. Hoe hij eraan komt? Niemand weet het, behalve Milo. De wondjes waren al lichtelijk aan het ontsteken. Toen kreeg hij wat zalf tussen zijn teentjes en nog een spuitje tegen de ontsteking. En mocht hij weer terug in zijn reismandje. Super lieve dierendokter!

Bij de balie kreeg ik dan een zalfje mee, die ik twee maal daags aan moet brengen tussen zijn teentjes en ook nog een medicijn wat ik bij zijn eten moet doen, tegen de ontstekingen. Dat mag hij maar één keer per dag. Vanmiddag na 5 uur dus de eerstvolgende keer. En als het goed is, is Milo na het weekend weer helemaal de oude.


Het grappige is, dat ik nu al verschil merk. Hij wil weer naar buiten, is weer wat speelser, maar zoekt nog steeds de hele tijd aandacht. Beterschap, lieve Milo-poes!