Afdansen cursus Zilver

Soms moet je na een stap vooruit een stapje achteruit zetten. 

Onder dansers heet dat gewoon de cha cha cha.

Gisteren was het zover, het halfjaarlijkse dansfestijn voor mij ging om 21 uur 's avonds van start. Ik zou gaan afdansen voor de cursus Zilver, zowel ballroom als ook latin stijldansen. Op het programma voor mij stonden: Engelse Wals, Tango en Quickstep bij de ballroom afdeling en Chachacha, Rumba, Samba en Jive in de latin afdeling.

Met heel veel geluk mocht ik afdansen met Ronald, tot nu toe de prettigste danspartner, die ik gehad heb in de eerste cursus en die ik gevraagd had of hij zin had om met mij af te dansen, omdat ik het een en ander gemist had dankzij mijn vakantie naar China en mijn vaste danspartner, die ook nog eens 5 weken op vakantie was. Na wat bijspijkeren lukte het aardig, alleen 1 figuur ging niet helemaal lekker, namelijk in de Jive. Ik ging het toch maar gewoon proberen.

De ballroom was eerst aan de beurt. Goed recht staan, lange nek, buik in, ontspannen schouders en daar gingen we. Een klein misstapje tijdens de Engelse Wals, maar daarna ging het verder prima. Ook tango en quickstep gingen goed. Ballroommissie: geslaagd!

De latin ging iets minder. De Samba maakte ik me nog de meeste zorgen om, maar die ging eigenlijk ontzettend goed. Ook de Rumba ging goed. Chachacha gaat bij mij eigenlijk altijd wel goed, dus daar maak ik mij niet zo'n zorgen over en bij de Jive ging het natuurlijk niet helemaal 100% goed. Het laatste figuur ging niet best, maar dat heeft gewoon nog wat oefening nodig. Volgende keer ga ik het wel gewoon goed doen met dit figuur in Jive, 100% zeker! En als dat het enige is, dan kan ik toch heel tevreden zijn.

Daarnaast heb ik ook gewoon een super leuke avond gehad. Heb ik een "sticker" verdiend, omdat we de "boem" van de Paso Doble gingen doen, haha! Paso Doble hebben we nog niet gehad, dus werd mij even verteld wat de "boem" inhield, waarna we hem even moesten doen. Door de linker knie zakken en rechter been naar achteren, daarna rustig opkomen. Ta-da!

En dan nu 3 maanden danspauze, wat ik echt heel erg jammer vind. Wellicht dat ik nog de een of andere zondagavond ga vrij dansen, om het niet allemaal te vergeten in de vakantie.

Op naar het volgende seizoen, Zilver Ster!

Kamp Vught & gastsprekers WO2

Soms zie en hoor je dingen, die je wel in boeken had gelezen, maar die te onwerkelijk voor woorden leken. Het komt dan op een gegeven moment op je pad en dan kun je het niet meer negeren, het bestaat.

Zo ben ik afgelopen week samen met de 2GT klassen naar Kamp Vught geweest, waar we een rondleiding kregen door het concentratiekamp met enkele verhalen erbij van mensen die er gezeten hadden tijdens de Tweede Wereldoorlog. We kwamen onder andere in de snijdkamer en bij de ovens waar mensen in gecremeerd werden. Ook in de barakken was het even schrikken, alles zo klein. En dan te bedenken, dat heel veel mensen daar opgesloten hebben gezeten, zonder een goede reden.

De dag erna hadden we vanuit Kamp Westerbork twee gastsprekers te gast op school, mijn werk. De eerste was mevrouw Drop, een Joods onderduikkind in de Tweede Wereldoorlog. Ze vertelde haar ontroerende verhaal over haar eerste levensjaren en haar eerste herinnering van haar leven, die tijdens deze gruwelijke oorlog plaatsvonden. Ze werd weggestuurd door haar ouders, om haar te beschermen en niet veel later hebben ze haar ouders, zus en broertje opgepakt, op de trein gezet naar Sobibor, waar ze naar de gaskamers gingen. Zo heftig!
En alsof één vreselijk verhaal per dag nog niet voldoende was, was er 's middags nog tijd voor mevrouw Diele-Staal, die een NSB'er als vader had. Zij was net 4 jaar oud, toen haar vader bij de NSB ging, maar thuis werd er tegen haar verteld, dat haar papa bij de politie zat. Ze had dus GEEN idee. Ze werd overal buitengesloten, niemand wilde met haar spelen en ze had heel lang het gevoel, dat ze een slecht en verschrikkelijk mens was, omdat niemand met haar om wilde gaan. Ze is enkele keren moeten vluchten, toen de oorlog zijn einde naderde en kwam er pas op latere leeftijd achter, dat haar vader een NSB'er was. Ook een heel ontroerend verhaal.

Ik snap niet dat mensen zo wreed kunnen zijn! Laten we er met zijn allen iets van leren, dat niet iedereen hetzelfde is, dat kinderen er niets aan kunnen doen, dat hun ouders foute beslissingen nemen en laten we vooral lief zijn voor elkaar.

Dat deze tijden voorgoed voorbij mogen zijn!

Gezelligheid kent geen tijd

Als je eenmaal denkt, dat alles tegen zit, maar je er toch het beste van probeert te maken, blijkt maar weer dat ze er alles aan doen om het zo goed mogelijk voor je te maken. En dat noemen we, geluk.

Ik mag van geluk spreken, want ik heb echt een hele toffe baan. En ook al was eerst onduidelijk of ik wel alle uren op mijn huidige locatie kon maken, zo hebben ze zich zo hard voor mij ingezet, dat het toch is gelukt, met dank aan mijn lieve collega's. Dankbaar ben ik, dat ik zulke mensen om mij heen heb.

Vandaag hadden we overigens ook ons teamuitje. We gingen solex rijden met een fotospeurtocht en daarna heerlijk BBQen bij onze teamleider thuis. Als je bij jezelf denkt "Wat is een solex?" dan kan ik je vertellen, dat het een soort brommer is, die rijdt door middel van een motortje op het voorwiel. En als ik ergens dol op ben, is het wel rijden op brommers (zonder helm!) met de haren in de wind en mijn gezicht in de zon. Een solex ritje van bijna 2 uur was voor mij dus perfect. Heerlijk met het mooie weer van vandaag. Ons team was opgesplitst in 4 teams. Uiteraard hoorde ik bij de 'losers' van vandaag, want wij hadden maar 7 goede antwoorden, terwijl de overige 3 teams voor perfectie gingen en wel 12 punten hadden (slagingspercentage van 100%). Maar wie houdt zich nou bezig met de plaatjes, als het buiten zo mooi is en je heerlijk van het uitzicht kunt genieten... Mijn team dus niet.

Gelukkig was en wel 1 zo slim om zonnebrandcrème mee te nemen, want anders was ik nu waarschijnlijk zo rood als een kreeft geweest. Dat was uiteraard weer een hele wijze les voor mij, neem altijd je zonnebrandcrème mee, ook in Nederland, waar het overwegend niet zo'n lekker weer is als vandaag.

De BBQ was ook erg leuk en gezellig, zo praat je nog eens met mensen, die je normaliter niet zo veel spreekt. Elke keer een verrassing, wat mensen bezig houdt en hoe diep sommige gesprekken kunnen gaan. Erg leuk!

Al met al een heel leuk en gezellig dagje. Ik zeg, laten we dat snel weer doen. Was voor herhaling vatbaar!

Gala

Tijdens het gala, waar ik in mijn vorige blog al over schreef, werden natuurlijk de meest prachtige foto's gemaakt. Deze kan ik jullie natuurlijk niet onthouden. Veel plezier met het bekijken van de foto's.

Mocht je nog meer foto's willen kijken. Check dan even: Multimedia op LekenLinge.nl
Foto credits aan: Maik Jansen fotografie & Liesbeth Wattimury fotografie