De stad van de 1000 zwerfkatten!

Na een vertraagde reis van wel drie uur, werd het tijd om kennis te nemen van de omgeving waar we sowieso onze nachten zouden doorbrengen. Onze slaapplek bereikten we met de taxi, waarna vriendlief tegen het glas aan liep, omdat hij dacht dat het de ingang was. De kamer was prima te doen, een bed van 180x200 en mochten we ruzie krijgen, stond er zelfs nog een stapelbed in de kamer. De badkamer met wc was minimaal, maar we hoefden niets te delen. Dat viel niet tegen na de irritatie van de vertraagde vlucht naar dit land toe.

De volgende ochtend was er geen tijd om rustig te blijven liggen tot de wekker af zou gaan, want om 10 voor 6 lokale tijd werden we al bruut gewekt door een hoop klanken die ontzettend op kattengejank leken zo in de vroegte van de morgen. Dit tafereel speelde zich dagelijks 5x af en was de oproep om naar de moskee te komen. Toen we er op uit trokken, na een warme-koude-warme-koude douche met een klein pisstraaltje, zagen we ook dat we om de hoek sliepen van de Blauwe Moskee. Daar tegenover de Hagia Sophia, die ook indrukwekkend groot was. We hebben een tijdje in het park gezeten wat grenst aan het plein met de Blauwe Moskee. Overal waar we gingen en stonden was één ding wat altijd aanwezig was, zwerfkatjes. Na een rustpauze in de hete 27 graden, zijn we erop uit getrokken om naar de Grande Bazaar te komen, waar we een miserabel hapje hebben genuttigd voor te veel geld. We zaten aan een tafel, waar allerlei straatverkopers het nodig vonden, om even te stoppen en te vragen of je iets van ze wilde kopen. Rustig een hapje eten, dat zat er niet in. Na een wandeling door de bazaar, die we voor de grap maar 'Big Bazar' hebben genoemd, naar die goedkope winkel in de Nederlandse steden, hadden we dat ook wel weer gezien. Zodra je langer als 2 seconden naar een etalage keek, spraken ze je al aan. Rustig kijken, ook dat zat er niet in. Dat hadden we dan ook snel weer gezien.

We hebben erg veel gezien, op elke straathoek een zwerfkatje. De Arasta bazaar, de big bazaar, de kruidenbazaar, de zuilen uit de oudheid, het Taksimplein, vele restaurantjes, bergen die we moesten beklimmen en dat in gemiddeld 27 tot 33 graden per dag. De katjes vond ik het ergste van allemaal. Ze kregen af en toe eten van de toeristen, maar wat gebeurde er met ze als de winter komt en er veel minder toerisme is? We werden knettergek van al die opdringerige verkooplui en mensen die je vanalles willen aansmeren. Je werd opgelicht waar je bij stond, betaalde 5 euro entree voor een 'mozaiek museum' wat echt 2 halletjes was en dan had je het weer gezien. Voor hetzelfde geld had je in Moskou een dik vet museum bezocht, waar je achteraf geen spijt van had. In Istanbul had ik spijt van elke cent die ik uitgaf. Je kreeg totaal geen waar voor je geld, de prijzen voor musea waren ontzettend hoog, enkel de Bosporus tocht en het eten waren die dingen, die waar voor je geld waren. De Bosporus tocht was echter zo lang, dat het gewoon weer saai was.

Het weer was super, lekker warm, de zon scheen, niet mis mee. Het enige gemis was, dat er geen zwembad te vinden was en in hotels betaal je omgerekend 30 euro om er één dag gebruik van te mogen maken. Dat was het ons niet waard.

In de winkel kocht ik dan nog kattenbrokjes en voerde ik de kleine magere katjes die daar rond liepen. Knuffelde met ze en gaf ze de helft van mijn hamburger die ik op een middag had gekocht. Ze aten zo snel, dat ik bang was dat ze later alles weer zouden uitkotsen, zo een honger hadden ze. Ze verslonden het regelrecht.

De vakantie is voorbij en we waren ontzettend blij om eindelijk weer het vliegtuig in te stappen.
Istanbul, never again!

Nimwèège

De -zichzelf uitgeroepen tot- oudste stad van Nederland, Nijmegen. Enkele dingetjes die ik altijd al van deze stad wilde weten, voor jullie hier op een rijtje.

- De oudste stad van Nederland (echter heeft de stad zichzelf zo uitgeroepen)
- De naam 'Nijmegen' komt van 'Noviomagus' wat zoveel betekend als 'nieuwe markt'
- Grenst aan Duitsland :-)))
- Ligt aan de Maas en Waal
- De voetbalclub heet N.E.C. (Nijmegen Eendracht Combinatie)
- Is een universiteitsstad
- Heeft drie ziekenhuizen
- Heeft 165.253 inwoners (waarvan de liefste schoonouders ter wereld en de liefste man ter wereld er 3 van zijn)
- Staat bekend als 'rode' stad (politiek gezien)
- Er valt veel te zien en te doen in de stad (denk aan het Kronenburger park, de Nijmeegse Vierdaagse en alle concerten op de verschillende podia)
- Heeft twee prijzen in de wacht gesleept (2005: schoonste stad van Nederland / 2008: meeste gevarieerd winkelgebied van Nederland)
- Enkele beroemde Nijmegenaren die wij vast wel kennen (evt. met schaamrood op onze kaken): Jeroen vd Boom, Daphne Deckers, Johan Derksen, Ron Link, Gers Pardoel en Sieneke
- Er zit een Starbucks op Centraal Station! :-)))

Mocht je nog meer willen weten, zal ik het vooral opzoeken. Mocht je iets belangrijks tegenkomen wat ik ben vergeten? Laat even een berichtje achter... Thanks!

WTF?

Kinderen, veel mensen krijgen ze in de loop der jaren. Er zijn ook  mensen die ze niet willen en mensen die geen kinderen kunnen krijgen, zij hebben enkele oplossingen, zoals adoptie. En tot slot zijn er personen die heel erg graag kinderen willen, maar geen partner hebben of willen. Er zijn talloze mogelijkheden.

Een optie vind ik echter niet kunnen, althans, niet als de iemand de beslissing neemt voor de ander. Zo zijn er dus mensen, die vrienden hebben, die graag kinderen willen, maar geen partner hebben en niet bij de donorbank terecht kunnen. Probleem! Als dan een persoon beslist, dat haar man maar even mijn cellen af moet geven voor die andere persoon, dan vind ik dat persoonlijk niet helemaal... hoe zeg je dat... goed in je hoofd?

Als ik erover nadenk, dan denk ik toch echt van, is er iets mis gegaan daar in die hersenpan? Je wilt toch niet, dat je eigen vent een kind verwekt bij een vriendin van je? Dat is toch raar? Of ligt dat aan mij? Ik zou het echt niet willen dat mijn vriend zijn X- en/of Y-chromosonen zou gaan delen met een vriendin van mij, dat zijn dat toch ook zijn kinderen. En die zie je dan om de zoveel tijd, omdat je ook bij elkaar op bezoek gaat als vrienden zijnde.

Gelukkig zijn ik en mijn vent het erover eens dat we het raar vinden en het allebei ook niet willen. Als die ander nou in een vroeg verleden eens een donatie heeft gedaan bij de bank, kun je er weinig aan doen, maar gewoon even regelen dat je kerel dat doet vind ik eigenlijk best wel luguber. Dit weten deze mensen ook, dat ik er zo over denk en zij zijn van andere mening, omdat ze er blijkbaar bij gebaat zijn om het wel zo te doen.

Het is ieder zijn ding, maar ik kan er met mijn verstand niet bij. Nu niet, nooit niet!

Overweight!

Daar zit je dan met je katjes op de bank te kijken naar de programma's die TV te bieden heeft op een eenzame maandagavond. Wat moet je anders?

Zoals gewoonlijk als het 'lonely girls night' is, staat mijn favoriete zender op: TLC. Tot mijn verbazing is het hele programma aangepast en zijn er ook nieuwe programma's op de zender, die ik nooit eerder gezien heb.

Momenteel op TLC: Obese and pregnant.
Het gaat over overgewichtige vrouwen die zwanger zijn. Voornamelijk dames boven een bepaald gewicht. Ik schrok nogal van de verhalen die de dames van zich geven. Ze zijn bijna blind geworden, hebben hoge bloeddruk, doktoren die ze niet willen behandelen tijdens de zwangerschap en suikerziekte.

Op zulke momenten ga ik altijd nadenken over mijn eigen gewicht, gezondheid en leven. Laatst heb ik een check-up gehad via mijn werk en was alles prima in orde. Mijn bloeddruk was goed, op mijn cholesterol was niets aan te merken en de bloedsuikerwaarden waren ook perfect. Het enige aandachtspunt was, zoals altijd, mijn gewicht. Ik krijg te weinig beweging en zou toch wel wat moeten afvallen.

Als ik aan afvallen denk, denk ik aan alle dames in mijn kennissenkring die onder het mes zijn gegaan voor een slanker silhouette. Er zijn twee wegen, een maagbandje en een gastric bypass. Het is tot op heden nog steeds niet in mij opgekomen om vrijwillig onder het mes te gaan om slanker te worden. Het is gewoon niet wat ik wil en als ik een steuntje in de rug heb, moet het ook zonder gevaarlijke ingrepen lukken. Momenteel lijkt de gastric bypass wel een hype te zijn, iedereen laat het doen, of ze nou 100, 130 of 200 kilo wegen. En natuurlijk zorgt het ervoor dat je slanker wordt, maar je zult nooit meer 'normaal' kunnen eten, enkel muizenhapjes passen dan nog in je maag en je bent voor de rest van je leven afhankelijk van vitamines. Bij een bypass kan het ook voorkomen, dat je te veel gaat eten en je maag gewoon weer uitrekt, waardoor je dus alsnog aan kunt komen. Ik zie tegenover het ene voordeel, slanker worden, eigenlijk alleen maar nadelen. Ik veroordeel niemand, absoluut niet, iedereen moet doen wat hij/zij wil, maar het zou voor mij geen optie zijn.

Ik denk erover na, ik heb iets of iemand nodig, die mij stimuleert om meer te bewegen, al is het maar een half uurtje wandelen 's avonds na het avondeten. En iets of iemand die ervoor zorgt dat ik niet te veel eten tot mij neem. Alleen kan ik het niet, het is gewoon moeilijk om af te vallen, aangezien is aangetoond dat het een soort verslaving is en een drugsverslaving is ook moeilijk om te overwinnen. En overal waar je komt, de supermarkt, het tankstation of waar dan ook staat de verleiding op je te wachten. Zwaar irritant als je je net hebt voorgenomen om op jezelf te letten en je levensstijl om te gooien. Een doel voor ogen hebben is vaak een extra stimulans om vol te houden.

Zodra ik verhuisd ben wordt het tijd om nieuwe vrienden te maken en mijn levensstijl aan te passen. Meer beweging en bewuster omgaan met eten. En af en toe zul je toch wel toegeven aan een lekker hapje, een stukje gebak of een lekkere cocktail, maar dat moet ook kunnen, zolang het niet elke week is.

Wat je uiteindelijk ook besluit, zorg ervoor dat je het goed overwogen hebt en zeker weet dat je er geen spijt van zult hebben als je ermee doorgaat. Good luck!