Bolle buikjes date

Die test in je handen, de adrenaline stroomt met volle vaart door je lichaam, het ongeloof nog groot als hij uiteindelijk positief blijkt te zijn...

Wat doe je als je er net achter komt, dat je voor de eerste keer zwanger bent? Juist, informatie zoeken over zwanger zijn en zo kom je dan terecht op baby gerelateerde sites met fora, waar je je ei kwijt kunt en vragen kunt stellen aan dames die in dezelfde maand zijn uitgerekend als jijzelf. En met een beetje geluk krijg je dan de kans op bij de Facebook groep te komen, waarbij het wat makkelijker communiceren is.

Zo sloot ik mij aan bij een FB groep, waarbij we maximaal 25 leden hebben, we zijn allemaal in april uitgerekend en ik was al lid voordat de meesten het überhaupt wisten. Samen gingen we door onzekere tijden, kwamen we beren tegen op ons pad, maar hebben we ook mooie dingen gedeeld, zoals de kamertjes, geboortekaartjes en een heleboel andere dingen.

En wat is er nou leuker, dan de mensen waar je bijna dagelijks contact mee hebt in het echt te ontmoeten?

Zo werd er een tijdje geleden besloten om met zijn allen af te spreken als de baby's er zijn. De datumprikker is aangemaakt, alleen hebben we nog geen dag gevonden waarbij we allemaal kunnen. Daardoor ontstond het idee om ook al vooraf met bolle buikjes al een keer af te spreken. Ook hiervoor kregen we niet iedereen bij elkaar door verschillende omstandigheden. Maar uiteraard was ik er wel bij!

Gisteren was het zover, we zouden een High Tea gaan doen in het Centraal Ketelhuis in Amersfoort. Ongeveer een uur rijden vanaf thuis. En omdat ik zelf nogal van het op tijd komen ben, was ik uiteraard te vroeg van huis gegaan en was ik de eerste op locatie. Best wel spannend, als je niemand in het echt kent. Gelukkig duurde het niet lang voor de rest ook binnen kwam druppelen. We kletsten wat af, genoten van de High Tea met alleen zoete dingen en bestelden nog wat bitterballen. Later dan gepland namen we afscheid en zelfs buiten stonden we nog na te kletsen.

Al met al een hele geslaagde middag met gezellige dames en verheug me nu al op de Baby date met deze lieverds.

Eenmaal thuis, had vriendlief vergeten te koken en besloot hij mij mee te nemen naar STOOM in Nijmegen waar we een heerlijke burger met frietjes gingen eten. Als dat geen goede afsluiting van de dag is, dan weet ik het ook niet meer. Mocht je ooit in Nijmegen komen, ik raad je aan om ook daar een hapje te gaan eten, want het is ronduit heerlijk.

En zo is er weer een dag voorbij en wachten we rustig af, tot de baby besluit te komen.

Laatste loodjes!

Voor de een is het ontzettend lang wachten, voor de ander is het een tijd van ontwikkeling en groei. Maar nu is dat dan echt bijna voorbij, het lange wachten, want inmiddels ben ik de 37 weken gepasseerd, wat betekend dat de baby vanaf nu elke dag kan komen.

Inmiddels ben ik alweer 3 weken met zwangerschapsverlof en dat bevalt eigenlijk verrassend goed. Als eerste heb ik mijn verlof ingeluid met Marion op de 9 maanden beurs. Nog enkele rompertjes, boekjes en dingen voor de baby gekocht, waarna het uitrusten kon beginnen.

In de eerste week ben ik nog naar Londen geweest met Niels, waar we toch nog wel een boel hebben gedaan in een paar dagen. Daarna was het eerst bijkomen van Londen en heb ik weinig spannends gedaan, behalve een gratis maandabonnement van Netflix geregeld. En het bingen van een serie kon beginnen, inmiddels 4 seizoenen Orange is the New Black achter de kiezen en verder veel wasjes voor de baby gedaan. Wassen en strijken voor de baby, de dekens, de lakens, de hoezen, rompertjes, truitjes, broekjes, sokjes, hydrofiele doeken en ga zo nog maar even door.

Te veel doen lukt inmiddels niet meer, elke dag lijkt het zwaarder te worden. Daarom ook het bed maar vast verhoogd door een extra matras erop te leggen. De vluchtkoffer is ook gepakt voor het ziekenhuis en verder... nog wat vriendinnen zien, in beweging blijven en dutjes doen wanneer dat nodig is.

Dus nog maximaal 4 weken en 4 dagen tot de baby er is. Maar voor hetzelfde geld ligt hij vanavond al in zijn wiegje. We wachten rustig af...

The first...

Voor de een is het een feestje, voor de ander een nachtmerrie. Zwanger zijn.... in mijn geval van de eerste.

Inmiddels ben ik 17 weken en 2 dagen zwanger. In de tussentijd heb ik vrij veel klachten gehad en lijkt het nog steeds niet veel beter te worden, tenzij ik vakantie heb en totaal uitgerust ben, dan voel ik mij stukken beter.

De harde realiteit is, in mijn geval, dagelijks last van misselijkheid (zeker als ik niet genoeg eet), aankomen, hoofdpijn en echt heel erg moe zijn. Zelfs zo moe, dat ik het in de avond amper kan opbrengen om nog het avondeten in elkaar te flansen, laat staan mijn hobby's uitoefenen. Dat zit er even niet in.

Tijd om een stapje terug te doen op het werk. Een klas minder en wat meer rust tussendoor gaan hopelijk uitkomst bieden aan deze staat waarin ik mij bevind. Ik hoop heel erg, dat ik iets meer energie over heb en de dag een beetje beter door zal komen.

Roze wolk? Nou, echt niet hoor.

Gelukkig zijn er ook hele leuke aspecten van deze zwangerschap. Zo krijg je ineens een heleboel cadeautjes voor de kleine, super lief. Zo heb ik al van verschillende mensen knuffels voor de baby gehad, mijn moeder heeft flink ingeslagen o.a. luiers, luierdoekjes, badje, wipstoeltje en ze heeft ons ook nog geld meegegeven, zodat we een bedje voor onze kleine kunnen halen.

Het allerleukste is natuurlijk, dat er een kleine op komst is en dan zijn de afspraken bij de verloskundige de mooiste tijd van mijn leven. Zien hoe het kleine vosje beweegt, het hartje klopt en de mooie pasfoto's die ze van hem/haar maken. En wat ook mega mooi is, is het beluisteren van het hartje. Wat een prachtig geluid is dat zeg. Zo bijzonder! Het liefst zou ik elke  dag wel even een check bij de verloskundige willen hebben, om te kijken of alles nog goed gaat met onze baby.

Gelukkig heb ik de komende tijd wat leuke dingen op de planning staan.
Zo hebben we a.s. donderdag een pretecho, omdat we heel graag het geslacht willen weten. Daarna kunnen we ook gerichter shoppen en natuurlijk een beslissing nemen over een naam.
Verder staan in november ook nog een gratis echo bij Fontys Eindhoven en de 20-weken echo op het programma. En dan nu heel hard duimen, dat alles helemaal goed is met onze kleine spruit.

Ook mijn verlof heb ik aangevraagd en ik heb het idee, dat we iets hebben met "speciale data".
29 juli - positieve test (mijn moeder is dan jarig)
26 januari - 30 weken (Niels zijn verjaardag)
6 maart - verlof (6 jaar samen met Niels)
30 maart - 39 weken (Laura haar verjaardag)

Eens afwachten wat voor datum het vosje uit gaat kiezen, want mijn vader is op 4 april jarig en ik zelf ben op 10 april jarig. De datum dat ons kleine vosje komt wordt uiteraard de meest speciale datum van allemaal. De geboorte van ons eerste kindje!

Baby on the way

Zo hoor je heel lang niets en dan ineens komt er weer een bericht en wat voor een...

Het grote nieuws mag eruit. En het grote nieuws is, niets minder, dan dat ik over ongeveer een half jaar (iets langer) mama ga worden. Niels wordt dan ook papa. Heel erg bijzonder. Er is dus een baby op komst en deze keer is het geen kattenbaby, maar een echte mensenbaby.

Het heeft niet heel lang geduurd, voordat ik zwanger raakte. Binnen 3 maanden, wat toch best wel snel was voor ons gevoel, aangezien we hadden gedacht, dat het ongeveer een jaar zou kunnen duren. We zijn natuurlijk dolgelukkig en blij met mijn zwangerschap.

Natuurlijk ga ik niet vertellen hoe het allemaal gebeurd is, maar wat ik wel kan vertellen is dat ik in Rome was met mijn beste vriendin, niet wetende dat ik al zwanger was. Ik merkte wel, dat ik misselijk werd van de espresso, als ik niet snel genoeg te eten kreeg werd ik ook misselijk, in de nacht moest ik er wel 4x uit om naar het toilet te gaan om mijn blaas te legen en ook smaakten sommige dingen heel anders, dan voorheen. Zo zaten we op een avond aan ons avondeten met een glas wijn, de wijn smaakte zuur. Alle wijn smaakte zuur overigens, ik kreeg het amper weg. Mijn beste vriendin zei toen al 'misschien ben je wel zwanger' en hoewel ik er wel rekening mee wilde houden, wuifde ik het een beetje wel 'zal vast niet'.

Eenmaal terug in Nederland, na een geslaagde vakantie, toch maar op de verjaardag van mijn moeder gaan testen, officieel was ik 1 dag te laat, maar aangezien mijn cyclus niet altijd even regelmatig was, dacht ik, ik ga maar even testen voordat vriendlief op vakantie gaat een week en ik een week mijn mond dicht moet houden. Na de eerste zwangerschapstest kon ik het nog niet helemaal geloven, dus reed ik naar de Kruidvat om zo een dure te halen van de ClearBlue met wekenindicator. En ook meteen een slabbetje met een vosje erop. Want als je vriend 'de Vos' heet, dan is het natuurlijk leuk om daar iets mee te doen.

De wekenindicator gaf aan 2-3 weken, wat eigenlijk 4-5 weken zwanger betekend. Daarna heb ik een briefje geschreven met 'Gefeliciteerd, je wordt papa.' en de test in het slabbetje gerold. Toen hij thuis kwam, zat ik echt vol verwachting te wachten hoe hij zou reageren. Hij zette in eerste instantie een gezicht op van 'Wat heb jij nou weer voor onzin gekocht, we hebben toch nog geen kinderen' en daarna kwam pas de test en het briefje, en daarbij dan ook het besef. Hij reageerde heel leuk en lief. Kon het amper geloven, zoals ik ook, maar kwam me gelijk knuffelen. Een mooi moment!

De voordelen van zwanger zijn? Misschien dat je niet meer elke maand last hebt van de maandelijkse vrouwenprobleem, maar verder... De voordelen zullen vast nog wel komen.

Het nadeel aan zwanger zijn kan ik je wel gelijk vertellen, namelijk dat je misselijk bent, soms moet overgeven als je niet genoeg en regelmatig eet, verder moet je er heel vaak uit om te gaan plassen in de nacht en kunnen er ook andere vervelende dingen ontstaan, zoals hoofdpijn, buikpijn, rare smaak in je mond, aversies tegen bepaald eten, een verstopte neus en ga zo nog maar even door.

Inmiddels ben ik dus 12 weken en 3 dagen zwanger en ik kan nu al amper wachten tot de kleine spruit (of eigenlijk kleine pruim, want zo groot is hij/zij nu) er is. De uitgerekende datum is 6 april 2017, 4 dagen voor mijn verjaardag en 2 dagen na de verjaardag van mijn pa. Eens kijken wat de kleine besluit te doen.

Tot die tijd moet er nog veel gebeuren, het huis moet nog babyproof gemaakt worden, er moet een hele uitzet voor de baby aangeschaft worden en de kinderkamer moet ook klaargemaakt worden. Gelukkig hebben we nog even de tijd...

Overweight!

Daar zit je dan met je katjes op de bank te kijken naar de programma's die TV te bieden heeft op een eenzame maandagavond. Wat moet je anders?

Zoals gewoonlijk als het 'lonely girls night' is, staat mijn favoriete zender op: TLC. Tot mijn verbazing is het hele programma aangepast en zijn er ook nieuwe programma's op de zender, die ik nooit eerder gezien heb.

Momenteel op TLC: Obese and pregnant.
Het gaat over overgewichtige vrouwen die zwanger zijn. Voornamelijk dames boven een bepaald gewicht. Ik schrok nogal van de verhalen die de dames van zich geven. Ze zijn bijna blind geworden, hebben hoge bloeddruk, doktoren die ze niet willen behandelen tijdens de zwangerschap en suikerziekte.

Op zulke momenten ga ik altijd nadenken over mijn eigen gewicht, gezondheid en leven. Laatst heb ik een check-up gehad via mijn werk en was alles prima in orde. Mijn bloeddruk was goed, op mijn cholesterol was niets aan te merken en de bloedsuikerwaarden waren ook perfect. Het enige aandachtspunt was, zoals altijd, mijn gewicht. Ik krijg te weinig beweging en zou toch wel wat moeten afvallen.

Als ik aan afvallen denk, denk ik aan alle dames in mijn kennissenkring die onder het mes zijn gegaan voor een slanker silhouette. Er zijn twee wegen, een maagbandje en een gastric bypass. Het is tot op heden nog steeds niet in mij opgekomen om vrijwillig onder het mes te gaan om slanker te worden. Het is gewoon niet wat ik wil en als ik een steuntje in de rug heb, moet het ook zonder gevaarlijke ingrepen lukken. Momenteel lijkt de gastric bypass wel een hype te zijn, iedereen laat het doen, of ze nou 100, 130 of 200 kilo wegen. En natuurlijk zorgt het ervoor dat je slanker wordt, maar je zult nooit meer 'normaal' kunnen eten, enkel muizenhapjes passen dan nog in je maag en je bent voor de rest van je leven afhankelijk van vitamines. Bij een bypass kan het ook voorkomen, dat je te veel gaat eten en je maag gewoon weer uitrekt, waardoor je dus alsnog aan kunt komen. Ik zie tegenover het ene voordeel, slanker worden, eigenlijk alleen maar nadelen. Ik veroordeel niemand, absoluut niet, iedereen moet doen wat hij/zij wil, maar het zou voor mij geen optie zijn.

Ik denk erover na, ik heb iets of iemand nodig, die mij stimuleert om meer te bewegen, al is het maar een half uurtje wandelen 's avonds na het avondeten. En iets of iemand die ervoor zorgt dat ik niet te veel eten tot mij neem. Alleen kan ik het niet, het is gewoon moeilijk om af te vallen, aangezien is aangetoond dat het een soort verslaving is en een drugsverslaving is ook moeilijk om te overwinnen. En overal waar je komt, de supermarkt, het tankstation of waar dan ook staat de verleiding op je te wachten. Zwaar irritant als je je net hebt voorgenomen om op jezelf te letten en je levensstijl om te gooien. Een doel voor ogen hebben is vaak een extra stimulans om vol te houden.

Zodra ik verhuisd ben wordt het tijd om nieuwe vrienden te maken en mijn levensstijl aan te passen. Meer beweging en bewuster omgaan met eten. En af en toe zul je toch wel toegeven aan een lekker hapje, een stukje gebak of een lekkere cocktail, maar dat moet ook kunnen, zolang het niet elke week is.

Wat je uiteindelijk ook besluit, zorg ervoor dat je het goed overwogen hebt en zeker weet dat je er geen spijt van zult hebben als je ermee doorgaat. Good luck!

Het lijkt wel...

Het begint allemaal bij je geboorte, elke dag word je ouder en ouder en nog ouder... Je bent baby, peuter, kleuter en gaat door de puberteit en adolecentie heen. Je eerste rimpels verschijnen in je gezicht en je doet er alles aan, om van deze af te komen. Met de jaren worden we volwassen, eenmaal volwassen zijn we dit een hele tijd... (Tot aan de mid-life-crisis?) Maar wanneer ben je nou volwassen? Wanneer maak je welke beslissingen en wanneer is het de juiste tijd daarvoor en de juiste leeftijd?

Zo zie ik om mij heen het een na het andere evenement gebeuren. En het lijkt wel alsof iedereen om mij heen lijkt samen te wonen, te trouwen, zwanger is of wil worden en kinderen aan het opvoeden is. Ook Niels viel het op hoeveel mensen om mij heen bezig zijn met settelen. Hij vroeg zich af waarom mijn vriend(inn)en wel al zover zijn en de zijne niet. Zijn vrienden zijn een paar jaren jonger dan de mijne, dat zou wel eens een verschil kunnen zijn. Maar wat is nou de ideale leeftijd om kinderen te krijgen? Om te trouwen of iets dergelijks? Om mij heen lijkt trouwen zo rond de 24 of 25 jaar te liggen... Kinderen krijgen ze allemaal ook zo rond die koers. Of ja, allemaal? Een deel... Sommigen hebben op de leeftijd van 25 nog geen enkele ervaring opgedaan wat betreft relaties, laat staan dingen die verder gaan dan handje vasthouden. Dus het geldt uiteraard niet voor iedereen.

Voorbeeld: komend jaar zullen er twee stelletjes gaan trouwen in mijn vrienden- en kennissenkring (voor zover ik weet) en inmiddels zijn er meerdere zwanger (1, 2, 3...) en willen er ook een stel (2 waarvan ik het zeker weet) beginnen aan kinderen.

Niels gelijk in paniek... Hij merkt dat hij in de iedereen-wordt-papa-fase begint te komen wat zijn leeftijd betreft, maar geeft aan zelf nog een kind te zijn en nog niet de puberteit te zijn ontgroeid en of hij dat ooit wel zal doen (volwassen worden) was nog maar de vraag. Hij zag zichzelf al als papa die elke avond een biertje ging drinken. En dat wil hij dus niet...

En groot gelijk heeft hij! Ik denk dat het belangrijk is om zulke grote stappen te overwegen en te kijken of je er wel al klaar voor bent en je moet er tenslotte beide achter staan. Dat iedereen om je heen al zulke dingen doet, betekend nog lang niet dat jij dat ook moet. Als jij als persoon ervoor kiest om de komende 10 jaar nog geen ring om je vinger te duwen en geen kind uit te persen, of geen van beiden ooit te doen, dan is dat je goed recht. Iederen moet voor zichzelf kijken of  hij/zij dat wil of niet. De ideale leeftijd bestaat dus niet. Dit gebeurd misschien wel bij andere personen zo vroeg, maar dat is hun keuze.

Van mij hoeft er de komende paar jaar nog geen kind te komen. Dat betekend namelijk gelijk: 'Dag vrijheid!' en je kunt gelijk niet meer naar vreemde plekken op vakantie, of ja, het kan wel, maar het is wel meteen anders. Ik ben de komende 4,5 jaar in ieder geval nog verzekerd van een kinderloos leven en wil mijn tijd lekker genieten met mijn mannetje, zoals het nu is.  Of we ooit zulke stappen maken als kinderen krijgen en trouwen zullen we wel merken in de loop van de tijd. Hoeveel tijd? Dat weten wij natuurlijk ook niet, misschien gebeuren zulke dingen ook gewoon niet...

Genieten van elkaar, gekke reizen maken naar vreemde bestemmingen en heerlijk doen waar wij spontaan zin in hebben... Dat is wat we zullen doen, no doubt!