The first...

Voor de een is het een feestje, voor de ander een nachtmerrie. Zwanger zijn.... in mijn geval van de eerste.

Inmiddels ben ik 17 weken en 2 dagen zwanger. In de tussentijd heb ik vrij veel klachten gehad en lijkt het nog steeds niet veel beter te worden, tenzij ik vakantie heb en totaal uitgerust ben, dan voel ik mij stukken beter.

De harde realiteit is, in mijn geval, dagelijks last van misselijkheid (zeker als ik niet genoeg eet), aankomen, hoofdpijn en echt heel erg moe zijn. Zelfs zo moe, dat ik het in de avond amper kan opbrengen om nog het avondeten in elkaar te flansen, laat staan mijn hobby's uitoefenen. Dat zit er even niet in.

Tijd om een stapje terug te doen op het werk. Een klas minder en wat meer rust tussendoor gaan hopelijk uitkomst bieden aan deze staat waarin ik mij bevind. Ik hoop heel erg, dat ik iets meer energie over heb en de dag een beetje beter door zal komen.

Roze wolk? Nou, echt niet hoor.

Gelukkig zijn er ook hele leuke aspecten van deze zwangerschap. Zo krijg je ineens een heleboel cadeautjes voor de kleine, super lief. Zo heb ik al van verschillende mensen knuffels voor de baby gehad, mijn moeder heeft flink ingeslagen o.a. luiers, luierdoekjes, badje, wipstoeltje en ze heeft ons ook nog geld meegegeven, zodat we een bedje voor onze kleine kunnen halen.

Het allerleukste is natuurlijk, dat er een kleine op komst is en dan zijn de afspraken bij de verloskundige de mooiste tijd van mijn leven. Zien hoe het kleine vosje beweegt, het hartje klopt en de mooie pasfoto's die ze van hem/haar maken. En wat ook mega mooi is, is het beluisteren van het hartje. Wat een prachtig geluid is dat zeg. Zo bijzonder! Het liefst zou ik elke  dag wel even een check bij de verloskundige willen hebben, om te kijken of alles nog goed gaat met onze baby.

Gelukkig heb ik de komende tijd wat leuke dingen op de planning staan.
Zo hebben we a.s. donderdag een pretecho, omdat we heel graag het geslacht willen weten. Daarna kunnen we ook gerichter shoppen en natuurlijk een beslissing nemen over een naam.
Verder staan in november ook nog een gratis echo bij Fontys Eindhoven en de 20-weken echo op het programma. En dan nu heel hard duimen, dat alles helemaal goed is met onze kleine spruit.

Ook mijn verlof heb ik aangevraagd en ik heb het idee, dat we iets hebben met "speciale data".
29 juli - positieve test (mijn moeder is dan jarig)
26 januari - 30 weken (Niels zijn verjaardag)
6 maart - verlof (6 jaar samen met Niels)
30 maart - 39 weken (Laura haar verjaardag)

Eens afwachten wat voor datum het vosje uit gaat kiezen, want mijn vader is op 4 april jarig en ik zelf ben op 10 april jarig. De datum dat ons kleine vosje komt wordt uiteraard de meest speciale datum van allemaal. De geboorte van ons eerste kindje!

Wedding bells

De mooiste dag van je leven... met veel voorbereiding, bloed, zweet en tranen komt dan de dag dichter bij, dat het allemaal mag gaan gebeuren. De trouwdag.

Wij waren donderdagavond nog weggereden om op tijd in Zwitserland te zijn voor de grote dag van mijn moeder. 's Nachts om 1 uur kwamen we aan en om 7 uur 's morgens ging de wekker al weer, omdat ik naar de kapper moest om 8 uur. Zo gezegd, zo gedaan. Ik zat als een zombie in de stoel bij de kapper en kon maar half mijn ogen open houden. Uiteindelijk is het goed gekomen.

Mijn moeder was daarna aan de beurt, ze waren nog niet klaar met mij, toen ze aan haar begonnen. Het werd heel mooi. Ik ben eerder weer weggegaan, omdat ik zelf ook nog mijn kleding aan moest trekken. Eenmaal klaar, was mijn moeder ook al thuis en moest ik haar helpen met aankleden. Ze was echt verschrikkelijk zenuwachtig en elk klein dingetje irriteerde haar. Een kleine Bridezilla, hihi. ;-)

Rond 13 uur was het dan zover, iedereen stond buiten te wachten, inclusief mijn stiefvader Gerhard. Tijd voor de grote verschijning. Super mooi waren ze, het bruidspaar, mijn mammie en stiefpappie.

Toen gingen we met zijn allen richting het gemeentehuis in Langenthal, in het gemeentehuis werd dan ook getrouwd. De tekst die de vrouw had voorbereid was echt zo mooi, echt geweldig! Ik was onder de indruk. Een heel mooie huwelijkssluiting. Natuurlijk werden er ringen en een kus gewisseld voordat het tijd was voor de getuigen, om een handtekening te zetten.

Wat een mazzel... ik was de getuige van mijn stiefvader. En had dan ook mijn handtekening gezet, wat iedereen blijkbaar heel amusant vond, omdat ik vrij veel krabbel. Daarna gingen we naar buiten, waar al werd geproost op het bruidspaar en al foto's werden gemaakt en bellen werden geblazen. Daarna stapten we weer in de auto om op een mooie locatie nog foto's te maken. Daar werden heel wat kiekjes geschoten...

Toen was het tijd om terug te keren naar de woning, waar de receptie met taart plaats zou vinden. Zelf had ik twee taarten meegebracht, een worteltaart en chocoladetaart. Verder kwam er dus een botercrème taart met Grand Marnier van de bakker. Die was echt heeeeerlijk! De eerste dans volgde al snel op het liedje 'Vivo per lei'.

Na de receptie werd het tijd om de BBQ aan te steken en langzaam naar buiten te gaan om te gaan genieten van een lekker stukje vlees met veel salade. Er was genoeg voor 2 dagen en we waren met heel veel mensen. En iedereen was verzekerd van een vol buikje, haha. Toen werd er nog flink wat vuurwerk afgestoken, voordat we weer de warmte van de woning opzochten.

Eenmaal weer binnen, wilde mijn moeder nog het boeket gaan gooien. Ik had het niet verwacht, dat ze het zou doen, dus ik was natuurlijk enthousiast. Ik stelde mij uiterst tactisch op, in het midden, zodat ik alle kanten in kon springen om hem te vangen. En het was maar goed ook, want hij ging een beetje naar rechts, maar dat maakte niet uit, dat boeket moest en zou van mij zijn.

Daarna nog wat gekletst en gedaan, terwijl de mensen langzaam richting huis gingen. En wij daarna ook rustig onze bedjes op konden zoeken.

Al met al was het echt een hele mooie dag, met een prachtig bruidspaar en erg veel gezelligheid. Dat ze nog lang en gelukkig samen mogen leven!

In verwachting...

Embryo, foetus, baby, zuigeling, peuter, kleuter.... Kinderen; niet alleen krijgen veel mensen ze, iedereen heeft het er ook over!

Gespreksonderwerp numero uno. De (aanstaande) ouders kunnen het over niets anders hebben dan over de kleine die in de buik groeit of hoe lief, klein, schattig de kleine is. Facebook wemelt van de babyfoto's en alsof alle ouders synchroon denken komen alle foto's van alle baby's op één en dezelfde avond op de site. Denken zij allemaal hetzelfde?

Wij gaan binnenkort verhuizen en we hebben een erg klein kamertje. Onze vrienden noemen het gewoon de 'babykamer' en denken ook werkelijk dat het niet lang zal duren voor die dan ook gevuld zal worden met een kleintje.

Mijn moeder kan absoluut niet wachten tot ze oma wordt, al sinds ik de leeftijd van 16 bereikt heb. Mijn zusje kan niet wachten om tante te worden, aangezien ze zelf geen kinderen wil. En dan hebben we daar nog mijn schoonouders. Mijn schoonmoeder spaart haar vrije dagen inmiddels al op, voor het geval we een kind krijgen. Mijn schoonvader kan niet wachten tot hij weer een klein hummeltje in mijn armen mag houden. Ze zeiden dan ook dat ze stiekem wel hopen dat het allemaal niet heel lang meer duurt.

Ik moet mijn (schoon)familie(leden) dan helaas teleurstellen, maar de eerstkomende tijd nog geen baby in mijn buik, noch in de 'babykamer' in ons huis. Er zijn nog dingen, die je wilt doen, voordat je de stap zet om papa en mama te worden. Wij willen eerst het hele huis in orde hebben. Alles moet af! Niet alleen de binnenkant, maar ook de buitenkant. Daarnaast willen we allebei nog iets van de wereld zien, voordat we het dubbele voor vakanties uit moeten gaan geven. Een goede financiële basis is ook een must, we willen onze kleintjes ook iets kunnen bieden, als we ze op de wereld zetten. En als het aan mij ligt, zullen we eerst nog een andere grote stap zetten voordat deze stap gezet wordt.

Eerst nog genieten van het leven zonder kids, zodra we daarna tijd hebben om te genieten van het leven met kids. Tot die tijd, nemen wij de tijd voor onszelf en alles wat ons dierbaar is.

Kleine meisjes worden groot...

Zoals de titel doet vermoeden ga ik het over kleintjes hebben. Meisjes die vroeger nog heel klein waren, toen ze net een paar maanden oud waren. Elke kleine stap werd vroeger nog opgenomen met een videocamera, ze je probeerden te pushen om te leren omrollen en later ook kruipen... Elke dag worden ze ouder en ouder. Van baby, naar peuter, naar kleuter, naar puber, naar volwassene en uiteindelijk ook bejaarde.

Afgelopen week was mijn familie op bezoek. Vorige week donderdag is mijn moeder naar Nederland gekomen, samen met haar nieuwe partner, Gerhard. We hebben toen een filmpje gekeken, zonder geluid, dat opgenomen was toen mijn moeder nog een kind was. Vandaag heb ik besloten om zelf wat filmpjes te kijken van de tijd dat ik nog jonger was. Afgelopen dinsdag ben ik namelijk alweer 24 jaar oud geworden.

Ik ben begonnen met kijken in het jaar 1988, toen ik een paar maanden was. Eerst was ik in Italië op vakantie, daarna weer thuis. Eenmaal thuis filmden ze mij, hoe ik me kon omrollen, met plankenkoorts voor de camera deed ik niet wat mijn ouders wilden. De stem van mijn vader was duidelijk te horen en die van mijn moeder ook, die ook meerdere malen zichtbaar in beeld kwam, nog als jonge vrouw, net 20! Ze wilde niet op de camera, omdat ze een slecht kapsel had.  Leuk om mijn ouders zo gelukkig te zien samen. Daarna een volgende stukje film, ik draaide me om, maar kruipen kon ik nog niet. Het was enkel enkele dagen later. Ze probeerden me te pushen om te kruipen, door een stuk papier, wat ik voorheen in de mond had, enkele centimeters van mij af te leggen. Kruipen lukte niet, ik ging echter wel achteruit. Volgende beelden, ik draai rondjes, nog steeds niet kruipen en ik mag niet aan het papier komen. Volgens mij was ik een kleine papier-geile baby. Even later zijn we bij opa en oma thuis en speelt mamma met mij op een gele deken, wat stiekem gewoon een slaapzak was, die uitgespreid was. Die herinner ik me nog goed, daar hebben mijn zusje en ik nog lang op gespeeld. Ik loop daar zelfs al, zolang ze mij vast houden. Als klein kindje was ik al helemaal katten-fan. Mizu was altijd erg interessant! En daarna komen nog beelden dat ik kan kruipen, dat ik kan gaan staan en kan lopen. Ik zeg zelfs 'papa' op 17 december 1988 en ze hebben het niet eens door, haha. En al die samenkomsten met familie...

Inmiddels kan ik staan, lopen en heel erg veel meer dan dat, ben inmiddels al enkele jaren ouder, als je nagaat wat je allemaal in je eerste jaar kunt leren. En zo grappig om te zien hoe ontevreden ik was, als iets niet lukte, zoals ik het wilde, dat is immers nog steeds zo. En hoe een mens groter wordt en steeds meer kan, tot hij of zij weer gaat aftakelen. Zo zie je maar weer dat het leven vol veranderingen en groeimomenten zit. Er gebeuren zo veel dingen, dingen die je je waarschijnlijk later allemaal niet meer kunt herinneren. Toch is het zo dat je overal door groeit, door problemen, door leuke dingen, door herinneringen. Het leven gaat door, tot we niet meer zijn...