Afgelopen week was mijn familie op bezoek. Vorige week donderdag is mijn moeder naar Nederland gekomen, samen met haar nieuwe partner, Gerhard. We hebben toen een filmpje gekeken, zonder geluid, dat opgenomen was toen mijn moeder nog een kind was. Vandaag heb ik besloten om zelf wat filmpjes te kijken van de tijd dat ik nog jonger was. Afgelopen dinsdag ben ik namelijk alweer 24 jaar oud geworden.
Ik ben begonnen met kijken in het jaar 1988, toen ik een paar maanden was. Eerst was ik in Italië op vakantie, daarna weer thuis. Eenmaal thuis filmden ze mij, hoe ik me kon omrollen, met plankenkoorts voor de camera deed ik niet wat mijn ouders wilden. De stem van mijn vader was duidelijk te horen en die van mijn moeder ook, die ook meerdere malen zichtbaar in beeld kwam, nog als jonge vrouw, net 20! Ze wilde niet op de camera, omdat ze een slecht kapsel had. Leuk om mijn ouders zo gelukkig te zien samen. Daarna een volgende stukje film, ik draaide me om, maar kruipen kon ik nog niet. Het was enkel enkele dagen later. Ze probeerden me te pushen om te kruipen, door een stuk papier, wat ik voorheen in de mond had, enkele centimeters van mij af te leggen. Kruipen lukte niet, ik ging echter wel achteruit. Volgende beelden, ik draai rondjes, nog steeds niet kruipen en ik mag niet aan het papier komen. Volgens mij was ik een kleine papier-geile baby. Even later zijn we bij opa en oma thuis en speelt mamma met mij op een gele deken, wat stiekem gewoon een slaapzak was, die uitgespreid was. Die herinner ik me nog goed, daar hebben mijn zusje en ik nog lang op gespeeld. Ik loop daar zelfs al, zolang ze mij vast houden. Als klein kindje was ik al helemaal katten-fan. Mizu was altijd erg interessant! En daarna komen nog beelden dat ik kan kruipen, dat ik kan gaan staan en kan lopen. Ik zeg zelfs 'papa' op 17 december 1988 en ze hebben het niet eens door, haha. En al die samenkomsten met familie...
Inmiddels kan ik staan, lopen en heel erg veel meer dan dat, ben inmiddels al enkele jaren ouder, als je nagaat wat je allemaal in je eerste jaar kunt leren. En zo grappig om te zien hoe ontevreden ik was, als iets niet lukte, zoals ik het wilde, dat is immers nog steeds zo. En hoe een mens groter wordt en steeds meer kan, tot hij of zij weer gaat aftakelen. Zo zie je maar weer dat het leven vol veranderingen en groeimomenten zit. Er gebeuren zo veel dingen, dingen die je je waarschijnlijk later allemaal niet meer kunt herinneren. Toch is het zo dat je overal door groeit, door problemen, door leuke dingen, door herinneringen. Het leven gaat door, tot we niet meer zijn...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten