Laatste loodjes!

Voor de een is het ontzettend lang wachten, voor de ander is het een tijd van ontwikkeling en groei. Maar nu is dat dan echt bijna voorbij, het lange wachten, want inmiddels ben ik de 37 weken gepasseerd, wat betekend dat de baby vanaf nu elke dag kan komen.

Inmiddels ben ik alweer 3 weken met zwangerschapsverlof en dat bevalt eigenlijk verrassend goed. Als eerste heb ik mijn verlof ingeluid met Marion op de 9 maanden beurs. Nog enkele rompertjes, boekjes en dingen voor de baby gekocht, waarna het uitrusten kon beginnen.

In de eerste week ben ik nog naar Londen geweest met Niels, waar we toch nog wel een boel hebben gedaan in een paar dagen. Daarna was het eerst bijkomen van Londen en heb ik weinig spannends gedaan, behalve een gratis maandabonnement van Netflix geregeld. En het bingen van een serie kon beginnen, inmiddels 4 seizoenen Orange is the New Black achter de kiezen en verder veel wasjes voor de baby gedaan. Wassen en strijken voor de baby, de dekens, de lakens, de hoezen, rompertjes, truitjes, broekjes, sokjes, hydrofiele doeken en ga zo nog maar even door.

Te veel doen lukt inmiddels niet meer, elke dag lijkt het zwaarder te worden. Daarom ook het bed maar vast verhoogd door een extra matras erop te leggen. De vluchtkoffer is ook gepakt voor het ziekenhuis en verder... nog wat vriendinnen zien, in beweging blijven en dutjes doen wanneer dat nodig is.

Dus nog maximaal 4 weken en 4 dagen tot de baby er is. Maar voor hetzelfde geld ligt hij vanavond al in zijn wiegje. We wachten rustig af...

The first...

Voor de een is het een feestje, voor de ander een nachtmerrie. Zwanger zijn.... in mijn geval van de eerste.

Inmiddels ben ik 17 weken en 2 dagen zwanger. In de tussentijd heb ik vrij veel klachten gehad en lijkt het nog steeds niet veel beter te worden, tenzij ik vakantie heb en totaal uitgerust ben, dan voel ik mij stukken beter.

De harde realiteit is, in mijn geval, dagelijks last van misselijkheid (zeker als ik niet genoeg eet), aankomen, hoofdpijn en echt heel erg moe zijn. Zelfs zo moe, dat ik het in de avond amper kan opbrengen om nog het avondeten in elkaar te flansen, laat staan mijn hobby's uitoefenen. Dat zit er even niet in.

Tijd om een stapje terug te doen op het werk. Een klas minder en wat meer rust tussendoor gaan hopelijk uitkomst bieden aan deze staat waarin ik mij bevind. Ik hoop heel erg, dat ik iets meer energie over heb en de dag een beetje beter door zal komen.

Roze wolk? Nou, echt niet hoor.

Gelukkig zijn er ook hele leuke aspecten van deze zwangerschap. Zo krijg je ineens een heleboel cadeautjes voor de kleine, super lief. Zo heb ik al van verschillende mensen knuffels voor de baby gehad, mijn moeder heeft flink ingeslagen o.a. luiers, luierdoekjes, badje, wipstoeltje en ze heeft ons ook nog geld meegegeven, zodat we een bedje voor onze kleine kunnen halen.

Het allerleukste is natuurlijk, dat er een kleine op komst is en dan zijn de afspraken bij de verloskundige de mooiste tijd van mijn leven. Zien hoe het kleine vosje beweegt, het hartje klopt en de mooie pasfoto's die ze van hem/haar maken. En wat ook mega mooi is, is het beluisteren van het hartje. Wat een prachtig geluid is dat zeg. Zo bijzonder! Het liefst zou ik elke  dag wel even een check bij de verloskundige willen hebben, om te kijken of alles nog goed gaat met onze baby.

Gelukkig heb ik de komende tijd wat leuke dingen op de planning staan.
Zo hebben we a.s. donderdag een pretecho, omdat we heel graag het geslacht willen weten. Daarna kunnen we ook gerichter shoppen en natuurlijk een beslissing nemen over een naam.
Verder staan in november ook nog een gratis echo bij Fontys Eindhoven en de 20-weken echo op het programma. En dan nu heel hard duimen, dat alles helemaal goed is met onze kleine spruit.

Ook mijn verlof heb ik aangevraagd en ik heb het idee, dat we iets hebben met "speciale data".
29 juli - positieve test (mijn moeder is dan jarig)
26 januari - 30 weken (Niels zijn verjaardag)
6 maart - verlof (6 jaar samen met Niels)
30 maart - 39 weken (Laura haar verjaardag)

Eens afwachten wat voor datum het vosje uit gaat kiezen, want mijn vader is op 4 april jarig en ik zelf ben op 10 april jarig. De datum dat ons kleine vosje komt wordt uiteraard de meest speciale datum van allemaal. De geboorte van ons eerste kindje!

Baby on the way

Zo hoor je heel lang niets en dan ineens komt er weer een bericht en wat voor een...

Het grote nieuws mag eruit. En het grote nieuws is, niets minder, dan dat ik over ongeveer een half jaar (iets langer) mama ga worden. Niels wordt dan ook papa. Heel erg bijzonder. Er is dus een baby op komst en deze keer is het geen kattenbaby, maar een echte mensenbaby.

Het heeft niet heel lang geduurd, voordat ik zwanger raakte. Binnen 3 maanden, wat toch best wel snel was voor ons gevoel, aangezien we hadden gedacht, dat het ongeveer een jaar zou kunnen duren. We zijn natuurlijk dolgelukkig en blij met mijn zwangerschap.

Natuurlijk ga ik niet vertellen hoe het allemaal gebeurd is, maar wat ik wel kan vertellen is dat ik in Rome was met mijn beste vriendin, niet wetende dat ik al zwanger was. Ik merkte wel, dat ik misselijk werd van de espresso, als ik niet snel genoeg te eten kreeg werd ik ook misselijk, in de nacht moest ik er wel 4x uit om naar het toilet te gaan om mijn blaas te legen en ook smaakten sommige dingen heel anders, dan voorheen. Zo zaten we op een avond aan ons avondeten met een glas wijn, de wijn smaakte zuur. Alle wijn smaakte zuur overigens, ik kreeg het amper weg. Mijn beste vriendin zei toen al 'misschien ben je wel zwanger' en hoewel ik er wel rekening mee wilde houden, wuifde ik het een beetje wel 'zal vast niet'.

Eenmaal terug in Nederland, na een geslaagde vakantie, toch maar op de verjaardag van mijn moeder gaan testen, officieel was ik 1 dag te laat, maar aangezien mijn cyclus niet altijd even regelmatig was, dacht ik, ik ga maar even testen voordat vriendlief op vakantie gaat een week en ik een week mijn mond dicht moet houden. Na de eerste zwangerschapstest kon ik het nog niet helemaal geloven, dus reed ik naar de Kruidvat om zo een dure te halen van de ClearBlue met wekenindicator. En ook meteen een slabbetje met een vosje erop. Want als je vriend 'de Vos' heet, dan is het natuurlijk leuk om daar iets mee te doen.

De wekenindicator gaf aan 2-3 weken, wat eigenlijk 4-5 weken zwanger betekend. Daarna heb ik een briefje geschreven met 'Gefeliciteerd, je wordt papa.' en de test in het slabbetje gerold. Toen hij thuis kwam, zat ik echt vol verwachting te wachten hoe hij zou reageren. Hij zette in eerste instantie een gezicht op van 'Wat heb jij nou weer voor onzin gekocht, we hebben toch nog geen kinderen' en daarna kwam pas de test en het briefje, en daarbij dan ook het besef. Hij reageerde heel leuk en lief. Kon het amper geloven, zoals ik ook, maar kwam me gelijk knuffelen. Een mooi moment!

De voordelen van zwanger zijn? Misschien dat je niet meer elke maand last hebt van de maandelijkse vrouwenprobleem, maar verder... De voordelen zullen vast nog wel komen.

Het nadeel aan zwanger zijn kan ik je wel gelijk vertellen, namelijk dat je misselijk bent, soms moet overgeven als je niet genoeg en regelmatig eet, verder moet je er heel vaak uit om te gaan plassen in de nacht en kunnen er ook andere vervelende dingen ontstaan, zoals hoofdpijn, buikpijn, rare smaak in je mond, aversies tegen bepaald eten, een verstopte neus en ga zo nog maar even door.

Inmiddels ben ik dus 12 weken en 3 dagen zwanger en ik kan nu al amper wachten tot de kleine spruit (of eigenlijk kleine pruim, want zo groot is hij/zij nu) er is. De uitgerekende datum is 6 april 2017, 4 dagen voor mijn verjaardag en 2 dagen na de verjaardag van mijn pa. Eens kijken wat de kleine besluit te doen.

Tot die tijd moet er nog veel gebeuren, het huis moet nog babyproof gemaakt worden, er moet een hele uitzet voor de baby aangeschaft worden en de kinderkamer moet ook klaargemaakt worden. Gelukkig hebben we nog even de tijd...

In verwachting...

Embryo, foetus, baby, zuigeling, peuter, kleuter.... Kinderen; niet alleen krijgen veel mensen ze, iedereen heeft het er ook over!

Gespreksonderwerp numero uno. De (aanstaande) ouders kunnen het over niets anders hebben dan over de kleine die in de buik groeit of hoe lief, klein, schattig de kleine is. Facebook wemelt van de babyfoto's en alsof alle ouders synchroon denken komen alle foto's van alle baby's op één en dezelfde avond op de site. Denken zij allemaal hetzelfde?

Wij gaan binnenkort verhuizen en we hebben een erg klein kamertje. Onze vrienden noemen het gewoon de 'babykamer' en denken ook werkelijk dat het niet lang zal duren voor die dan ook gevuld zal worden met een kleintje.

Mijn moeder kan absoluut niet wachten tot ze oma wordt, al sinds ik de leeftijd van 16 bereikt heb. Mijn zusje kan niet wachten om tante te worden, aangezien ze zelf geen kinderen wil. En dan hebben we daar nog mijn schoonouders. Mijn schoonmoeder spaart haar vrije dagen inmiddels al op, voor het geval we een kind krijgen. Mijn schoonvader kan niet wachten tot hij weer een klein hummeltje in mijn armen mag houden. Ze zeiden dan ook dat ze stiekem wel hopen dat het allemaal niet heel lang meer duurt.

Ik moet mijn (schoon)familie(leden) dan helaas teleurstellen, maar de eerstkomende tijd nog geen baby in mijn buik, noch in de 'babykamer' in ons huis. Er zijn nog dingen, die je wilt doen, voordat je de stap zet om papa en mama te worden. Wij willen eerst het hele huis in orde hebben. Alles moet af! Niet alleen de binnenkant, maar ook de buitenkant. Daarnaast willen we allebei nog iets van de wereld zien, voordat we het dubbele voor vakanties uit moeten gaan geven. Een goede financiële basis is ook een must, we willen onze kleintjes ook iets kunnen bieden, als we ze op de wereld zetten. En als het aan mij ligt, zullen we eerst nog een andere grote stap zetten voordat deze stap gezet wordt.

Eerst nog genieten van het leven zonder kids, zodra we daarna tijd hebben om te genieten van het leven met kids. Tot die tijd, nemen wij de tijd voor onszelf en alles wat ons dierbaar is.

Kleine meisjes worden groot...

Zoals de titel doet vermoeden ga ik het over kleintjes hebben. Meisjes die vroeger nog heel klein waren, toen ze net een paar maanden oud waren. Elke kleine stap werd vroeger nog opgenomen met een videocamera, ze je probeerden te pushen om te leren omrollen en later ook kruipen... Elke dag worden ze ouder en ouder. Van baby, naar peuter, naar kleuter, naar puber, naar volwassene en uiteindelijk ook bejaarde.

Afgelopen week was mijn familie op bezoek. Vorige week donderdag is mijn moeder naar Nederland gekomen, samen met haar nieuwe partner, Gerhard. We hebben toen een filmpje gekeken, zonder geluid, dat opgenomen was toen mijn moeder nog een kind was. Vandaag heb ik besloten om zelf wat filmpjes te kijken van de tijd dat ik nog jonger was. Afgelopen dinsdag ben ik namelijk alweer 24 jaar oud geworden.

Ik ben begonnen met kijken in het jaar 1988, toen ik een paar maanden was. Eerst was ik in Italië op vakantie, daarna weer thuis. Eenmaal thuis filmden ze mij, hoe ik me kon omrollen, met plankenkoorts voor de camera deed ik niet wat mijn ouders wilden. De stem van mijn vader was duidelijk te horen en die van mijn moeder ook, die ook meerdere malen zichtbaar in beeld kwam, nog als jonge vrouw, net 20! Ze wilde niet op de camera, omdat ze een slecht kapsel had.  Leuk om mijn ouders zo gelukkig te zien samen. Daarna een volgende stukje film, ik draaide me om, maar kruipen kon ik nog niet. Het was enkel enkele dagen later. Ze probeerden me te pushen om te kruipen, door een stuk papier, wat ik voorheen in de mond had, enkele centimeters van mij af te leggen. Kruipen lukte niet, ik ging echter wel achteruit. Volgende beelden, ik draai rondjes, nog steeds niet kruipen en ik mag niet aan het papier komen. Volgens mij was ik een kleine papier-geile baby. Even later zijn we bij opa en oma thuis en speelt mamma met mij op een gele deken, wat stiekem gewoon een slaapzak was, die uitgespreid was. Die herinner ik me nog goed, daar hebben mijn zusje en ik nog lang op gespeeld. Ik loop daar zelfs al, zolang ze mij vast houden. Als klein kindje was ik al helemaal katten-fan. Mizu was altijd erg interessant! En daarna komen nog beelden dat ik kan kruipen, dat ik kan gaan staan en kan lopen. Ik zeg zelfs 'papa' op 17 december 1988 en ze hebben het niet eens door, haha. En al die samenkomsten met familie...

Inmiddels kan ik staan, lopen en heel erg veel meer dan dat, ben inmiddels al enkele jaren ouder, als je nagaat wat je allemaal in je eerste jaar kunt leren. En zo grappig om te zien hoe ontevreden ik was, als iets niet lukte, zoals ik het wilde, dat is immers nog steeds zo. En hoe een mens groter wordt en steeds meer kan, tot hij of zij weer gaat aftakelen. Zo zie je maar weer dat het leven vol veranderingen en groeimomenten zit. Er gebeuren zo veel dingen, dingen die je je waarschijnlijk later allemaal niet meer kunt herinneren. Toch is het zo dat je overal door groeit, door problemen, door leuke dingen, door herinneringen. Het leven gaat door, tot we niet meer zijn...