Opgeruimd staat netjes!

Soms is het nodig om het een en ander aan te passen. Opruimen kun je doen op vele verschillende manieren, je kunt je hoofd leeg maken, letterlijk je huis opruimen of je vriendenlijsten opschonen.

En dat laatste is wat ik gedaan heb. Was echt heel erg klaar mee. Mensen die je op Facebook houden, zodat ze kunnen zien wat je allemaal doet en uitspookt. Nou, mij niet gezien. En ja, jammer dat het ooit vrienden waren, maar nu niet meer zijn. Maar iedereen moet verder. En ik kies ervoor om zonder hun verder te leven.

Zonder....
... leugens
... manipulatie
... stiekem gedoe
... veel geroddel achter je rug om
... achterbaks gedoe
... triest gedoe
... ondankbaarheid
... gestook
... etc. etc. etc.

Klaar! Einde verhaal. No longer neccessary in my life!

Vrienden

Ze zijn je steun en toeverlaat, of je nou om de hoek woont of honderd kilometer verderop... Je kunt met ze lachen, huilen, discussiëren en vooral ook kletsen. Vrienden!

Dat is eigenlijk het enige wat ik echt mis in mijn nieuwe omgeving. Iemand om af en toe gezellig mee te kletsen en even een paar uurtjes de stad mee in te gaan. Een goede vriend(in) waar je gezellig mee kunt ouwehoeren en theetjes drinken op de markt.

Mijn echte vrienden zijn inmiddels wel bekend. Dat zijn er stiekem toch niet zo heel veel. Dat had ik wel al verwacht, dus een verrassing is het niet en rouwig ben ik er ook niet om. Alleen soms mis ik wel eens de gezelligheid van het op bezoek gaan bij een goede vriendin om daar uren te kletsen met elkaar.

Natuurlijk heb ik hier nou ook de vrienden van Niels wel eens over de vloer en kom ik ook wel eens bij hen, wat uitermate gezellig is en waarbij ik op de een of andere manier altijd in een scheur lig van het lachen omdat ze zo grappig zijn. En toch... is dat anders.

Het wordt tijd om een eind te maken aan mijn opleiding, een leuke baan te vinden en dan ook weer een leuke hobby te zoeken, waarbij ik misschien wel weer nieuwe vrienden zal vinden.

Tot die tijd is het maar even doen met wat je hebt. En er het beste van maken.

Echte vrienden...

Dat het zo snel al zou gebeuren, wist ik niet. Dat het zou gebeuren, was te verwachten. Een ding is zeker, als je gaat verhuizen, merk je meteen wie je echte vrienden zijn.

Na meerdere weekenden en vrije dagen intensief werken aan het huisje, is wel te merken wie je echte vrienden zijn. De mensen die je ook daadwerkelijk komen helpen, al is het maar een uurtje. Zeggen dat je komt helpen, dat kan ik ook, maar daadwerkelijk de handen uit de mouwen steken is toch echt even iets anders.

Ik ben dan ook gezegend met twee super handige vrienden. We kletsen, lachen en werken wat af. Twee mensen waar je echt op kunt bouwen, die elke week weer mee gaan en altijd voor mij klaar staan. Helpen waar het kan, wanneer het kan. De verhuizing zal voorspoedig verlopen, aangezien zij ook weer van de partij zijn. Samen met hun en alle andere vrienden die komen helpen komen we er wel.

Superrrrrr bedankt!

In verwachting...

Embryo, foetus, baby, zuigeling, peuter, kleuter.... Kinderen; niet alleen krijgen veel mensen ze, iedereen heeft het er ook over!

Gespreksonderwerp numero uno. De (aanstaande) ouders kunnen het over niets anders hebben dan over de kleine die in de buik groeit of hoe lief, klein, schattig de kleine is. Facebook wemelt van de babyfoto's en alsof alle ouders synchroon denken komen alle foto's van alle baby's op één en dezelfde avond op de site. Denken zij allemaal hetzelfde?

Wij gaan binnenkort verhuizen en we hebben een erg klein kamertje. Onze vrienden noemen het gewoon de 'babykamer' en denken ook werkelijk dat het niet lang zal duren voor die dan ook gevuld zal worden met een kleintje.

Mijn moeder kan absoluut niet wachten tot ze oma wordt, al sinds ik de leeftijd van 16 bereikt heb. Mijn zusje kan niet wachten om tante te worden, aangezien ze zelf geen kinderen wil. En dan hebben we daar nog mijn schoonouders. Mijn schoonmoeder spaart haar vrije dagen inmiddels al op, voor het geval we een kind krijgen. Mijn schoonvader kan niet wachten tot hij weer een klein hummeltje in mijn armen mag houden. Ze zeiden dan ook dat ze stiekem wel hopen dat het allemaal niet heel lang meer duurt.

Ik moet mijn (schoon)familie(leden) dan helaas teleurstellen, maar de eerstkomende tijd nog geen baby in mijn buik, noch in de 'babykamer' in ons huis. Er zijn nog dingen, die je wilt doen, voordat je de stap zet om papa en mama te worden. Wij willen eerst het hele huis in orde hebben. Alles moet af! Niet alleen de binnenkant, maar ook de buitenkant. Daarnaast willen we allebei nog iets van de wereld zien, voordat we het dubbele voor vakanties uit moeten gaan geven. Een goede financiële basis is ook een must, we willen onze kleintjes ook iets kunnen bieden, als we ze op de wereld zetten. En als het aan mij ligt, zullen we eerst nog een andere grote stap zetten voordat deze stap gezet wordt.

Eerst nog genieten van het leven zonder kids, zodra we daarna tijd hebben om te genieten van het leven met kids. Tot die tijd, nemen wij de tijd voor onszelf en alles wat ons dierbaar is.

WTF?

Kinderen, veel mensen krijgen ze in de loop der jaren. Er zijn ook  mensen die ze niet willen en mensen die geen kinderen kunnen krijgen, zij hebben enkele oplossingen, zoals adoptie. En tot slot zijn er personen die heel erg graag kinderen willen, maar geen partner hebben of willen. Er zijn talloze mogelijkheden.

Een optie vind ik echter niet kunnen, althans, niet als de iemand de beslissing neemt voor de ander. Zo zijn er dus mensen, die vrienden hebben, die graag kinderen willen, maar geen partner hebben en niet bij de donorbank terecht kunnen. Probleem! Als dan een persoon beslist, dat haar man maar even mijn cellen af moet geven voor die andere persoon, dan vind ik dat persoonlijk niet helemaal... hoe zeg je dat... goed in je hoofd?

Als ik erover nadenk, dan denk ik toch echt van, is er iets mis gegaan daar in die hersenpan? Je wilt toch niet, dat je eigen vent een kind verwekt bij een vriendin van je? Dat is toch raar? Of ligt dat aan mij? Ik zou het echt niet willen dat mijn vriend zijn X- en/of Y-chromosonen zou gaan delen met een vriendin van mij, dat zijn dat toch ook zijn kinderen. En die zie je dan om de zoveel tijd, omdat je ook bij elkaar op bezoek gaat als vrienden zijnde.

Gelukkig zijn ik en mijn vent het erover eens dat we het raar vinden en het allebei ook niet willen. Als die ander nou in een vroeg verleden eens een donatie heeft gedaan bij de bank, kun je er weinig aan doen, maar gewoon even regelen dat je kerel dat doet vind ik eigenlijk best wel luguber. Dit weten deze mensen ook, dat ik er zo over denk en zij zijn van andere mening, omdat ze er blijkbaar bij gebaat zijn om het wel zo te doen.

Het is ieder zijn ding, maar ik kan er met mijn verstand niet bij. Nu niet, nooit niet!

Knalfeest!

Elke dag worden we weer een dagje ouder... Elk uur, elke seconde zelfs. De tijd tikt voorbij, goede en slechte tijden passeren de revue. Mooie herinneringen blijven, slechte eveneens... Tijd om de goede herinneringen een handje te helpen.

Zo'n twee weken geleden stuurde ik de vrienden van mijn vriendje een berichtje. Aangezien vriendlief 26 januari jarig was, moest er natuurlijk wel een feestje gevierd worden. De halve Abraham moet wel even in de spotlights gezet worden. Iedereen stemde in! Het hoe, wat, waar en wanneer kostte wat tijd om te regelen maar op 26 januari waren we er dan eindelijk uit. We zouden lekker bij China Delight gaan eten en later de stad van Nijmegen onveilig gaan maken. Zo gezegd, zo gereserveerd en zo gedaan!

Op 26 januari hebben we het samen gevierd, met zijn tweetjes. Op 28 januari waren de boys aan zet om de tent op z'n kop te zetten. De planning was om 19.30 uur te verzamelen in het restaurant. Wij konden echter geen parkeerplaats vinden en waren een tikkeltje te laat. Dit resulteerde echter wel in het welkom wat ideaal was voor de jarige. De 7 heren die er al waren zetten met z'n allen 'lang zal ie leven' in... Geweldig! De sfeer zat er al flink in. Allen aan het bier, alleen deze Lien moest afzien. Cola it is! Na één ronde buffet werden de cadeaus geopend. Dit resulteerde in een mega bouwpakket van Sluban (Chinese lego), CD met harde muziek, friteuse, dobbelstenen en niet te vergeten de tassels, die voor zowel mij als Niels zijn. We moesten er maar om vechten, wie ze mocht dragen.

Na twee rondjes buffet/wok/teppanjaki hield ik pauze, de heren gingen vrolijk verder. Er werd volop gekletst, gedronken, gegeten en het was echt mega gezellig. En erg genoeg wisten ze mij te vragen over mijn ervaringen bij Take Me Out. Te erg gewoon! Na het eten even gaan chillen bij Nick thuis, voordat de stad onveilig gemaakt zou gaan worden. Om 12 uur werden we er bijna letterlijk uit gegooid, maar dat was niet erg. Eerst bij de Dollars uit ons dak gegaan en daarna door gegaan naar Billabong, omdat Dollars al stampendvol was en je amper kon ademen. Bij Billabong verder tot in de late uurtjes op de dansvloer gestaan met de heren van het goede leven. Wat kun je je als vrouw nog meer wensen, dan omgeven zijn door uiteindelijk 10 leuke jonge mannen? En ook nog eens (bijna) allemaal in een dans modus... Beter kan toch niet? Net als met Oud & Nieuw was het ook deze keer weer volop genieten van de heerlijke sfeer, het swingen in de club en de mega gezelligheid. Het werd later en later... De een na de ander nam afscheid, omdat het tamelijk laat werd. Een enkeling gaf me drie kussen nadat ze zeiden 'goed georganiseerd' of iets in die richting, voordat ze afscheid namen. We reden om 4.30 uur nog terug van Nijmegen naar Helmond, om daar onze slaap te pakken in ons tweepersoonsbedje. Niels vond zijn feestje geslaagd... en dat was ook helemaal zo...

Een top avond! Een geslaagd feestje mede mogelijk gemaakt door Tom L, Tom B, Rik, Nick, Simon G, Simon vZ, Gijs, Michiel en Mingus! Bedankt allemaal!

Nieuwjaar!

2011 heeft weer zijn einde gevonden en 2012 is inmiddels alweer begonnen... Dag twee is inmiddels alweer bijna ten einde.

Oudjaar hebben we grotendeels nog in Helmond doorgebracht, rond 22.30 uur zijn we dan richting Nijmegen gereden, waar we om 23.40 uur aankwamen op plaats van bestemming. Samen met het lekke luchtbed maakten we ons op weg naar de slaapkamer van mijn vriendje, waarin zich (helaas) geen 2persoons bed bevindt. Na de stekker in het stopcontact gestoken te hebben en de stand op 'deflate' gezet te hebben hadden we binnen no time een luchtbed ter beschikking. Daar zou Niels 's nachts na het stappen op gaan slapen...

Iets voor twaalven gingen we dan toch maar naar beneden, een beetje eenzaam met zijn tweeën en zonder enige klok die aan het aftellen was, zodat ik snel op mijn telefoon een aftelklok ging zoeken, die ik vond, toen het precies 0.00 uur was, aangezien bij buren een hoop gejuich te horen was. We openden onze Asti Spumante en dronken een glas samen op het nieuwe jaar. En in plaats van (gebruikelijk) voren naar buiten te gaan om wat vuurwerk af te vuren, gingen we naar de tuin, waar we een paar pijltjes afschoten om daarna gelijk weer onze spullen te pakken en richting Doornroosje te wandelen. Het zou net zo ver zijn als van mij thuis naar het centrum, maar dat was uiteraard niet het geval, het was namelijk 3x zo lang.

Ineens stonden we voor een deur, die niet open ging. Bleek van Simon te zijn. Er werd wat gebeld en binnen een paar minuten stond Simon ook voor zijn deur om ons binnen te laten. We dronken nog een glas Prosecco en gingen toen naar Doornroosje, waar het feestje pas echt kon beginnen. Het begon echter te regenen en we stonden in een mega rij voor de deur. Ik moest mijn kaartje nog ophalen, aangezien ik vergeten was deze te printen.

Eenmaal binnen was het tijd om kennis te maken met ALLE vrienden van Niels, die ik nog niet gezien had. En dat waren er nogal wat. Ze wensten mij allemaal een gelukkig Nieuwjaar, twee inclusief 3 kussen op de wang en één zelfs nog met persoonlijke noot. Ik moest voorzichtig zijn met mijn ventje en ik beloofde dat ik het zou zijn, zolang hij ook voorzichtig met mij is. Enkelen vertelden mij hoe ze elkaar hebben leren kennen en ook andere gesprekken kwamen al snel op gang in de mega herrie in de grote zaal van Doornroosje. Gezellige boel. Enkelen deelden mee dat het absoluut niet hen muzieksmaak is, maar dat ze de tickets gekocht hadden voordat er een line-up bekend was of gewoon omdat er allemaal gezellige mensen gingen en zij dus ook. En zo is het, je moet het zelf gezellig maken. Normaliter ben ik ook absoluut niet van de Dubstep, maar dit avondje was wel echt geslaagd. Qua dansen deed ik maar wat, volgens mij vrij goed op het ritme in tegenstelling tot mijn vriendje, dat de helft van de tijd onderwege was... Drank halen, rondje lopen, naar de WC, enz. enz. enz. In de kleine zaal draaiden ze Reggae, waarop beter ritmisch te bewegen is, maar daar bleven we niet lang. De heren beloofden ook op mij te passen, zodat ik ze niet kwijt zou raken en dat deden ze ook wel. :-) Ik was erg verrast van deze jongens, wat zijn het een schatten. Stuk voor stuk lieve kerels, die weten wat een feestje is en je gewoon opnemen in de groep. Wat wil je nog meer?

Samen met the boys hebben we flink wat alcohol genuttigd. Gin/tonic, Cola/razz, bier, bier, nog meer bier en vodka ging er goed in. We gingen best los en vooral vriendlief was niet te stoppen. Toen ik hem vroeg of hij een slokje wilde van een of ander drankje, gooide hij het halve glas over zijn shirt heen. En rond 7 uur 's ochtends moesten we dan ook weer de weg terug naar het oudelijk huis van Niels zien te vinden. Wankelend door de wegen van Nijmegen bereikten we na een tijd het huisje. Ik ging nog even naar de WC toen Niels al naar zijn kamer liep. Toen ik (één minuut later) ook op de kamer kwam, lag hij al knock-out op het luchtbed met al zijn kleren aan. Ik ging ook lekker in mijn bedje liggen en keek nog even op de klok, die een tijd van 7.43 uur weergaf en vertrokken was ik...

Niet lang erna kroop er een Nielsje bij mij in bed, nadat hij zich grotendeels had ontdaan van zijn vieze kleding. Dat was eigenlijk niet de bedoeling, gezien we dan toch weer met zn tweeën in een 1persoons bedje sliepen, maar ach... Nadat ik de dekens weer terug gejat had, kon ik weer heerlijk verder slapen. Rond 14 uur werden we dan wakker, Niels herinnerde zich niet, dat hij bij mij in bed was gekropen...

Een kater bleef ons helaas niet bespaard. Maar toch was het een geslaagd begin van het nieuwe jaar!