Kinderen, veel mensen krijgen ze in de loop der jaren. Er zijn ook mensen die ze niet willen en mensen die geen kinderen kunnen krijgen, zij hebben enkele oplossingen, zoals adoptie. En tot slot zijn er personen die heel erg graag kinderen willen, maar geen partner hebben of willen. Er zijn talloze mogelijkheden.
Een optie vind ik echter niet kunnen, althans, niet als de iemand de beslissing neemt voor de ander. Zo zijn er dus mensen, die vrienden hebben, die graag kinderen willen, maar geen partner hebben en niet bij de donorbank terecht kunnen. Probleem! Als dan een persoon beslist, dat haar man maar even mijn cellen af moet geven voor die andere persoon, dan vind ik dat persoonlijk niet helemaal... hoe zeg je dat... goed in je hoofd?
Als ik erover nadenk, dan denk ik toch echt van, is er iets mis gegaan daar in die hersenpan? Je wilt toch niet, dat je eigen vent een kind verwekt bij een vriendin van je? Dat is toch raar? Of ligt dat aan mij? Ik zou het echt niet willen dat mijn vriend zijn X- en/of Y-chromosonen zou gaan delen met een vriendin van mij, dat zijn dat toch ook zijn kinderen. En die zie je dan om de zoveel tijd, omdat je ook bij elkaar op bezoek gaat als vrienden zijnde.
Gelukkig zijn ik en mijn vent het erover eens dat we het raar vinden en het allebei ook niet willen. Als die ander nou in een vroeg verleden eens een donatie heeft gedaan bij de bank, kun je er weinig aan doen, maar gewoon even regelen dat je kerel dat doet vind ik eigenlijk best wel luguber. Dit weten deze mensen ook, dat ik er zo over denk en zij zijn van andere mening, omdat ze er blijkbaar bij gebaat zijn om het wel zo te doen.
Het is ieder zijn ding, maar ik kan er met mijn verstand niet bij. Nu niet, nooit niet!

Geen opmerkingen:
Een reactie posten