Vriendelijk verzoek!

RIP kleine Myra poes!

Stoute poes, Piri piri, Pira, Pira poes, Poekie, Miepiepoes, Myra poes, oftewel, gewoon onze kleine Myra.

Op 19 december 2015 gingen Niels en ik naar het asiel, op zoek naar een leuke huisgenoot voor ons en Chinou natuurlijk. Toen ik je zag, was ik gelijk verkocht, zo'n klein katje met karakter. Toen ik je aaide, beet je zachtjes in mijn hand, want over je buikje aaien zorgde voor deze reactie.

Met een beetje overtuigingskracht heb ik Niels zover gekregen dat we jou mee zouden nemen, je mocht meteen met ons mee naar huis. We vulden de papieren in bij HoKaZo en gingen samen met een medewerkster jou in het mandje laden. Je ondeugende blik was echt te leuk en je was heerlijk rustig onderweg naar Nijmegen.

Eenmaal thuis aangekomen, moest je zolang in de computerkamer (wat nu de babykamer is geworden) blijven, zodat Chinou aan je geur zou kunnen wennen. Je verbleef daar niet al te lang, omdat wij het zielig vonden om je op te sluiten en al snel mocht je door het hele huis wandelen. Wat je prima beviel. Ook de tweede dag had je al snel het bed geclaimd.

Chinou en jij waren niet meteen beste vriendinnetjes, jij jaagde achter Chinou aan, maar toch sliepen jullie al snel dicht bij elkaar, wat een goed teken was. Je begreep in het begin het concept "natvoer" niet echt en liet het eerst links liggen. Na enkele dagen begon je dit echter ontzettend te waarderen, zo erg, dat je er geen genoeg van kon krijgen. Je leek wel een oude Romein, jezelf volproppen met eten, het uitkotsen en dan weer opnieuw beginnen met eten. Ook heb je ooit een boterham van mijn bord gestolen, waarschijnlijk omdat je voordat je bij ons kwam erg veel honger hebt geleden. Dit was ook de reden, dat je wel vaker muisjes en vogels ving en deze gulzig opat.

Niet veel later werd je een krolse poes, je miauwde ontzettend veel en trok ook de "dikke kat" uit de buurt aan, omdat je gedekt wilde worden. Hij bakte er helaas weinig van en liet jou aardig onbevredigd achter, voor zover ik heb kunnen zien. Toch besloten we om je maar snel te steriliseren, mocht hij toevallig daarna nog zijn geweest en jou wel hebben kunnen bekoren. Eenmaal gesteriliseerd had je een kaal poezenbuikje, maar behalve af en toe wassen deed het je weinig.

Verder leefde jij je leventje bij ons, overdag lekker slapen of een wandeling maken buiten. Behalve als het koud was buiten, dan bleef je liever binnen. Zodra de zon begon te schijnen, ging je er vol in liggen, lekker zonnebaden en dan wilde je ook graag naar buiten, wat uiteraard overdag mocht. 's Nachts was het luikje voor je gesloten, omdat we geen ongelukken wilden.

Helaas, was gisteren je laatste dag bij ons. 's Morgens hebben we nog samen op de bank geknuffeld, je kwam bij me liggen, op mijn borst en hebt mijn wijsvinger gewassen, zodat ik jouw koppie kon aaien en die schoon werd. Later zag ik jou in bed liggen met Chinou, vrij dicht bij elkaar, lekker een dutje doen. Het zonnetje scheen volop, het was 15 graden buiten en jij had ook al op het zwarte dressoir gelegen in de zon, daarna vond het een heerlijk idee om te gaan wandelen buiten.

Om 13:42 uur belde Niels mij op. Niels belt mij normaal nooit, dus ik was bang dat hij een ongeluk had gehad. Echter was hij niet degene, die het ongeluk had gehad, maar jij, kleine Myra poes. De dierenambulance had jou opgehaald en aangezien je gechipt was, hebben ze Niels gebeld. Blijkbaar was je van het Bastion hotel richting huis aan het wandelen, toen een auto je vol raakte en jij je leven verloor. En dat op klaarlichte dag! Ik had er geen woorden voor en Niels ook niet. We zijn ontzettend verdrietig, dat dit je is overkomen en wij nu zonder jou verder moeten. We hadden je graag nog heel lang bij ons gehad, maar het mocht niet zo zijn.

Later heb ik je opgehaald, samen met mijn schoonvader, je zag er nogal toegetakeld uit. Je ene oog was geplopt en er kwam nog bloed uit je bekje. Verder was je dezelfde mooie zwarte Myra poes, zoals je die ochtend ook was. En nadat ook Niels 's avonds afscheid van je had genomen, hebben we je begraven. Ik hoop dat je een mooi leven bij ons hebt gehad en dat je nu in de kattenhemel bent, waar je op ons neerkijkt en straks wellicht de beschermengelpoes van onze kleine zal zijn.

Ik mis je nu al, kleine, gekke, lieve, mooie, ondeugende, stoute, grappige Myra poes!

Je standaard rituelen en streken waren:
- Zodra we naar boven liepen, mee naar boven sprinten om heel indringend te miauwen om een zakje natvoer... Wat je in begin veel te snel opat, waarna je het gelijk weer uitkotste en dan weer opnieuw vroeg voor een zakje.
- Op het schoenenkastje zitten, liggen, slapen.
- Je tongetje uitsteken naar ons, waarschijnlijk omdat je kaken niet 100% goed op elkaar aansloten. Elke keer vond ik het een schattig en grappig gezicht.
- Bij mij op schoot komen liggen, met name heel graag als ik kort erop naar het werk moest.
- Sinds ik zwanger ben elke keer op mijn buik komen liggen, waarschijnlijk omdat je de hartslag van de baby kon horen.
- Op mijn borst bij mijn hoofd komen liggen, lekker tegen mij aan kroelen en lekker daar slapen.
- Tijdens etenstijd bij ons op tafel komen zitten en proberen eten buit te maken, met name Zwitserse mayonaise, vlees en vis waren favoriet, maar ook paksoi kon je niet weerstaan.
- Als ik druk moest nakijken, dan kwam jij mij altijd "helpen" met de pen aanvallen, spelen, kroelen, knuffelen, op de toetsen liggen en vooral heel veel aandacht vragen.
- Op de WC bril of de badrand gaan zitten, als ik in bad ging.
- Lekker knuffelen op tafel, jezelf laten aaien en als je over je buikje geaaid werd, ging je lekker bijten en aanvallen.

Bolle buikjes date

Die test in je handen, de adrenaline stroomt met volle vaart door je lichaam, het ongeloof nog groot als hij uiteindelijk positief blijkt te zijn...

Wat doe je als je er net achter komt, dat je voor de eerste keer zwanger bent? Juist, informatie zoeken over zwanger zijn en zo kom je dan terecht op baby gerelateerde sites met fora, waar je je ei kwijt kunt en vragen kunt stellen aan dames die in dezelfde maand zijn uitgerekend als jijzelf. En met een beetje geluk krijg je dan de kans op bij de Facebook groep te komen, waarbij het wat makkelijker communiceren is.

Zo sloot ik mij aan bij een FB groep, waarbij we maximaal 25 leden hebben, we zijn allemaal in april uitgerekend en ik was al lid voordat de meesten het überhaupt wisten. Samen gingen we door onzekere tijden, kwamen we beren tegen op ons pad, maar hebben we ook mooie dingen gedeeld, zoals de kamertjes, geboortekaartjes en een heleboel andere dingen.

En wat is er nou leuker, dan de mensen waar je bijna dagelijks contact mee hebt in het echt te ontmoeten?

Zo werd er een tijdje geleden besloten om met zijn allen af te spreken als de baby's er zijn. De datumprikker is aangemaakt, alleen hebben we nog geen dag gevonden waarbij we allemaal kunnen. Daardoor ontstond het idee om ook al vooraf met bolle buikjes al een keer af te spreken. Ook hiervoor kregen we niet iedereen bij elkaar door verschillende omstandigheden. Maar uiteraard was ik er wel bij!

Gisteren was het zover, we zouden een High Tea gaan doen in het Centraal Ketelhuis in Amersfoort. Ongeveer een uur rijden vanaf thuis. En omdat ik zelf nogal van het op tijd komen ben, was ik uiteraard te vroeg van huis gegaan en was ik de eerste op locatie. Best wel spannend, als je niemand in het echt kent. Gelukkig duurde het niet lang voor de rest ook binnen kwam druppelen. We kletsten wat af, genoten van de High Tea met alleen zoete dingen en bestelden nog wat bitterballen. Later dan gepland namen we afscheid en zelfs buiten stonden we nog na te kletsen.

Al met al een hele geslaagde middag met gezellige dames en verheug me nu al op de Baby date met deze lieverds.

Eenmaal thuis, had vriendlief vergeten te koken en besloot hij mij mee te nemen naar STOOM in Nijmegen waar we een heerlijke burger met frietjes gingen eten. Als dat geen goede afsluiting van de dag is, dan weet ik het ook niet meer. Mocht je ooit in Nijmegen komen, ik raad je aan om ook daar een hapje te gaan eten, want het is ronduit heerlijk.

En zo is er weer een dag voorbij en wachten we rustig af, tot de baby besluit te komen.

Laatste loodjes!

Voor de een is het ontzettend lang wachten, voor de ander is het een tijd van ontwikkeling en groei. Maar nu is dat dan echt bijna voorbij, het lange wachten, want inmiddels ben ik de 37 weken gepasseerd, wat betekend dat de baby vanaf nu elke dag kan komen.

Inmiddels ben ik alweer 3 weken met zwangerschapsverlof en dat bevalt eigenlijk verrassend goed. Als eerste heb ik mijn verlof ingeluid met Marion op de 9 maanden beurs. Nog enkele rompertjes, boekjes en dingen voor de baby gekocht, waarna het uitrusten kon beginnen.

In de eerste week ben ik nog naar Londen geweest met Niels, waar we toch nog wel een boel hebben gedaan in een paar dagen. Daarna was het eerst bijkomen van Londen en heb ik weinig spannends gedaan, behalve een gratis maandabonnement van Netflix geregeld. En het bingen van een serie kon beginnen, inmiddels 4 seizoenen Orange is the New Black achter de kiezen en verder veel wasjes voor de baby gedaan. Wassen en strijken voor de baby, de dekens, de lakens, de hoezen, rompertjes, truitjes, broekjes, sokjes, hydrofiele doeken en ga zo nog maar even door.

Te veel doen lukt inmiddels niet meer, elke dag lijkt het zwaarder te worden. Daarom ook het bed maar vast verhoogd door een extra matras erop te leggen. De vluchtkoffer is ook gepakt voor het ziekenhuis en verder... nog wat vriendinnen zien, in beweging blijven en dutjes doen wanneer dat nodig is.

Dus nog maximaal 4 weken en 4 dagen tot de baby er is. Maar voor hetzelfde geld ligt hij vanavond al in zijn wiegje. We wachten rustig af...