RIP kleine Myra poes!

Stoute poes, Piri piri, Pira, Pira poes, Poekie, Miepiepoes, Myra poes, oftewel, gewoon onze kleine Myra.

Op 19 december 2015 gingen Niels en ik naar het asiel, op zoek naar een leuke huisgenoot voor ons en Chinou natuurlijk. Toen ik je zag, was ik gelijk verkocht, zo'n klein katje met karakter. Toen ik je aaide, beet je zachtjes in mijn hand, want over je buikje aaien zorgde voor deze reactie.

Met een beetje overtuigingskracht heb ik Niels zover gekregen dat we jou mee zouden nemen, je mocht meteen met ons mee naar huis. We vulden de papieren in bij HoKaZo en gingen samen met een medewerkster jou in het mandje laden. Je ondeugende blik was echt te leuk en je was heerlijk rustig onderweg naar Nijmegen.

Eenmaal thuis aangekomen, moest je zolang in de computerkamer (wat nu de babykamer is geworden) blijven, zodat Chinou aan je geur zou kunnen wennen. Je verbleef daar niet al te lang, omdat wij het zielig vonden om je op te sluiten en al snel mocht je door het hele huis wandelen. Wat je prima beviel. Ook de tweede dag had je al snel het bed geclaimd.

Chinou en jij waren niet meteen beste vriendinnetjes, jij jaagde achter Chinou aan, maar toch sliepen jullie al snel dicht bij elkaar, wat een goed teken was. Je begreep in het begin het concept "natvoer" niet echt en liet het eerst links liggen. Na enkele dagen begon je dit echter ontzettend te waarderen, zo erg, dat je er geen genoeg van kon krijgen. Je leek wel een oude Romein, jezelf volproppen met eten, het uitkotsen en dan weer opnieuw beginnen met eten. Ook heb je ooit een boterham van mijn bord gestolen, waarschijnlijk omdat je voordat je bij ons kwam erg veel honger hebt geleden. Dit was ook de reden, dat je wel vaker muisjes en vogels ving en deze gulzig opat.

Niet veel later werd je een krolse poes, je miauwde ontzettend veel en trok ook de "dikke kat" uit de buurt aan, omdat je gedekt wilde worden. Hij bakte er helaas weinig van en liet jou aardig onbevredigd achter, voor zover ik heb kunnen zien. Toch besloten we om je maar snel te steriliseren, mocht hij toevallig daarna nog zijn geweest en jou wel hebben kunnen bekoren. Eenmaal gesteriliseerd had je een kaal poezenbuikje, maar behalve af en toe wassen deed het je weinig.

Verder leefde jij je leventje bij ons, overdag lekker slapen of een wandeling maken buiten. Behalve als het koud was buiten, dan bleef je liever binnen. Zodra de zon begon te schijnen, ging je er vol in liggen, lekker zonnebaden en dan wilde je ook graag naar buiten, wat uiteraard overdag mocht. 's Nachts was het luikje voor je gesloten, omdat we geen ongelukken wilden.

Helaas, was gisteren je laatste dag bij ons. 's Morgens hebben we nog samen op de bank geknuffeld, je kwam bij me liggen, op mijn borst en hebt mijn wijsvinger gewassen, zodat ik jouw koppie kon aaien en die schoon werd. Later zag ik jou in bed liggen met Chinou, vrij dicht bij elkaar, lekker een dutje doen. Het zonnetje scheen volop, het was 15 graden buiten en jij had ook al op het zwarte dressoir gelegen in de zon, daarna vond het een heerlijk idee om te gaan wandelen buiten.

Om 13:42 uur belde Niels mij op. Niels belt mij normaal nooit, dus ik was bang dat hij een ongeluk had gehad. Echter was hij niet degene, die het ongeluk had gehad, maar jij, kleine Myra poes. De dierenambulance had jou opgehaald en aangezien je gechipt was, hebben ze Niels gebeld. Blijkbaar was je van het Bastion hotel richting huis aan het wandelen, toen een auto je vol raakte en jij je leven verloor. En dat op klaarlichte dag! Ik had er geen woorden voor en Niels ook niet. We zijn ontzettend verdrietig, dat dit je is overkomen en wij nu zonder jou verder moeten. We hadden je graag nog heel lang bij ons gehad, maar het mocht niet zo zijn.

Later heb ik je opgehaald, samen met mijn schoonvader, je zag er nogal toegetakeld uit. Je ene oog was geplopt en er kwam nog bloed uit je bekje. Verder was je dezelfde mooie zwarte Myra poes, zoals je die ochtend ook was. En nadat ook Niels 's avonds afscheid van je had genomen, hebben we je begraven. Ik hoop dat je een mooi leven bij ons hebt gehad en dat je nu in de kattenhemel bent, waar je op ons neerkijkt en straks wellicht de beschermengelpoes van onze kleine zal zijn.

Ik mis je nu al, kleine, gekke, lieve, mooie, ondeugende, stoute, grappige Myra poes!

Je standaard rituelen en streken waren:
- Zodra we naar boven liepen, mee naar boven sprinten om heel indringend te miauwen om een zakje natvoer... Wat je in begin veel te snel opat, waarna je het gelijk weer uitkotste en dan weer opnieuw vroeg voor een zakje.
- Op het schoenenkastje zitten, liggen, slapen.
- Je tongetje uitsteken naar ons, waarschijnlijk omdat je kaken niet 100% goed op elkaar aansloten. Elke keer vond ik het een schattig en grappig gezicht.
- Bij mij op schoot komen liggen, met name heel graag als ik kort erop naar het werk moest.
- Sinds ik zwanger ben elke keer op mijn buik komen liggen, waarschijnlijk omdat je de hartslag van de baby kon horen.
- Op mijn borst bij mijn hoofd komen liggen, lekker tegen mij aan kroelen en lekker daar slapen.
- Tijdens etenstijd bij ons op tafel komen zitten en proberen eten buit te maken, met name Zwitserse mayonaise, vlees en vis waren favoriet, maar ook paksoi kon je niet weerstaan.
- Als ik druk moest nakijken, dan kwam jij mij altijd "helpen" met de pen aanvallen, spelen, kroelen, knuffelen, op de toetsen liggen en vooral heel veel aandacht vragen.
- Op de WC bril of de badrand gaan zitten, als ik in bad ging.
- Lekker knuffelen op tafel, jezelf laten aaien en als je over je buikje geaaid werd, ging je lekker bijten en aanvallen.

R.I.P. Opalein

En afgelopen donderdag en vrijdag was het tijd om afscheid te nemen, van die lieve man, die er altijd voor mij was, als ik hem nodig had, waarmee ik en mijn zusje graag een spelletjesavond hielden, genoten van een potje voetballen samen en ga zo maar door. Afscheid nemen van de liefste opa van de hele wereld!

Donderdagavond was het moment om opa voor een laatste keer te zien. Wat ik niet had voorzien, was dat mijn lieve opa, die altijd een beetje stevig is geweest in het verleden, nu ineens een uitgemergeld stukje mens was, zo dun, zo mager, alsof hij verhongert was. Ik schrok van de aanblik en uiteraard hield ik het niet droog, mijn lieve opa was niet meer, hij was heen gegaan, naar een betere plek, waar hij nu weer samen is met zijn grote liefde, mijn oma. Voor zijn grote reis naar de betere plek had ik nog wat haringdrop en een flesje Bavaria bier in zijn kist gedaan, zodat hij in elk geval versnaperingen heeft voor onderweg.

Op vrijdag was dan zijn uitvaart. Een mooie bijeenkomst met, naar mijn mening, veel te weinig mensen, die afscheid kwamen nemen van hem. Hij had het verdiend om veel meer mensen daarbij te hebben, tenslotte was hij net zo'n goed en lief mens, als ook mijn oma is geweest. Maar gelukkig waren de belangrijkste mensen wel aanwezig, zoals mijn lieve zusje Ramona, mijn vader met mijn halfzusje Alina en natuurlijk ook mijn oom en tante. Niels week ook geen moment van mijn zijde.

Ze begonnen met het liedje 'Memories' van Barbra Streisand, wat altijd al een triest liedje was en nu een hele nieuwe lading heeft gekregen. Daarna werd de uitvaart gestart met een openingswoord. Daarna mochten Ramona, Alina en ik een kaarsje voor opa gaan aansteken bij de kist, dit was wel even een heftig moment. Doei zeggen tegen onze lieve opa onder het geluid van 'One day I'll fly away'. Daarna werd zijn levensloop voorgelezen en ik merkte wel, dat zijn kleinkinderen altijd een belangrijk deel uitmaakten van zijn leven. Ramona was daarna aan het woord, ze vertelde over haar speciale momenten met opa, dat ze samen nog een potje hadden gevoetbald toen hij al 70 jaar was. En ook dat het haar spijt (dat ze niet meer op tijd langs is geweest om hem nog te zien) en dat ze hem heel erg gaat missen. Het was een mega emotioneel moment. Daarna was ik aan het woord en mocht ik mijn stukje voordragen.

OPALEIN
Als ik aan je denk, denk ik aan je tuin, vol met bloemen, waaronder afrikaantjes, canna’s, viooltjes en natuurlijk je fruitbomen, bramen, aardbeien en druiven, die verwerkt werden tot wijn of als een soort jam voor over de yoghurt. Al je vrije tijd stopte je in de tuin en het zag er dan ook altijd super netjes uit. Net als het gras, dat je elke tweede dag maaide en de randjes die je knipte met een schaar. Het zag er altijd perfect uit.

Als ik aan je denk, denk ik aan uitdrukkingen, die je vaak zei. Zo moesten we onze ‘handjes laten wapperen’, waren sommige films ‘niet geschikt voor jonge gekijkers’ en viel het woord ‘puinjong’ ook wel eens vaker in het bijzijn van mij en Ramona. Verder kwamen we volgens jou altijd als ‘blanke slavin’ weer uit de douche en waren we ook nog nooit zo wit geweest.

Als ik aan je denk, denk ik aan ‘als je haar maar goed zit’. Je kamde elke avond voor het slapen gaan je haren, zodat je er goed uit zou zien, als er iets mocht gebeuren. Ook scheerde je jezelf netjes elke dag en verzorgde je jezelf ontzettend goed. Ook anderen wilde je er verzorgd bij laten lopen. Zo knipte je Ramona's haren wel vaker en werd het ook nog uitgedund. Zo nam je oma altijd onder handen, als ze weer een permanentje moest en zette je ook krullen in haar haren. Ons pa wilde je ook maar al te graag een knipbeurt geven, want zijn haren vond je altijd veel te lang.

Als ik aan je denk, denk ik aan genieten en gezelligheid. Genieten van het eten, van een glaasje bier, een borreltje, een stukje christoffelvlaai of mokkataart, een gezellige spelletjesavond met onder andere het sjoelbord, dat weer tevoorschijn kwam of de yahtzee blaadjes die weer uitgedeeld werden en ’s avonds op de stoel nog samen tv kijken met een blokje kaas of een plakje worst.

En als ik dan weer aan je denk, denk ik natuurlijk aan die geweldige man die je op deze wereld was, mijn lieve, grappige, perfectionistische, hartelijke opa. En die opa, die zul je altijd blijven, voor altijd in mijn gedachten, herinneringen en natuurlijk in mijn hart. Doe de groetjes aan oma. Ik ben blij dat jullie weer samen zijn. Dag, lieve opa.

Ook werd er nog een stukje voorgedragen door mijn tante, maar de woorden waren van mijn oom, die zelf niet naar voren kon in verband met emoties. Een heel mooi stukje, net als het stukje over een vlinder en het slotwoord.

De liedjes die gespeeld werden tijdens de uitvaart waren:
Memories – B.Streisand 
One day i’ll fly away - R. Crawford 
Sound of silence - Simon & Garfunkel
Who wants to live forever – Queen
Tranen in mijn hart – Dana Winner
Papa - Stef Bos
Ave Maria - A. Bocelli

En toen was het de laatste keer, dat we de kist en dergelijke nog zouden zien, voordat die in vuur en vlam gezet wordt. Ik heb toen nog met mijn familie gesproken tijdens de koffie, die ik, Ramona en Niels zwart dronken als laatste eerbetoon aan mijn opa, aangezien mijn opa altijd zijn koffie zwart dronk. (Sorry opa, maar is echt niet te drinken zo zwart.)

Nu moeten we het op deze wereld zonder je doen, ik had je graag nog langer gekend en was het liefst nog meer van je te weten gekomen, maar het mocht helaas niet zo zijn. Opa, rust zacht, ik mis je! Tot over heel veel jaren, wanneer we elkaar weer zien op die betere plek.

Intens verdriet

Het zat eraan te komen, dat weet ik, maar toch... Ik had je zo graag nog een keer een knuffel en een kus gegeven, voordat het daadwerkelijk zover was. Helaas, die kans heb ik nu niet meer.

Vandaag om 12:35 uur ben je helaas van deze wereld gegaan, toen ome Jack bij je was en je nog een kus via ome Jack van ons pa gehad hebt vond je het tijd om te gaan, na een lange lijdensweg op een plaats vol met 'gekke mensen'.

De dementie werd je de baas, je wilde al een tijdje niet meer eten en ik vond het fijn, dat je de laatste keer dat ik er was, je wel nog lekker hebt gegeten. Je hebt nog heerlijk muziek geluisterd van Queen en ook antwoordde je nog op enkele vragen. Je zag er erg blij en gelukkig uit, toen ik bij je was en volgens mij herkende je mij ook. Ik gaf je toen bij het afscheid een kus en een knuffel en hoopte, dat het nog niet de laatste zouden zijn, maar toch, helaas waren het de laatste.

 Opa's kleine grote meid, samen werken in de tuin.

Opa, ik ga je heel heel heel erg missen! En de gedachte, dat ik over enkele dagen afscheid moet nemen en de kist dicht mag maken, maken mij nog verdrietiger. Ook al wil ik dit helemaal niet, het hoort helaas bij het leven. We komen en we gaan weer.

Ik was altijd opa's grote meid, samen met Ramona noemde hij ons 'puinjong' omdat we vaak een rommeltje maakten en opa was altijd super leuk, gezellig en grappig.

Ik hoop het gaat je een stuk beter, daar waar je nu bent en ik hoop dat je mij misschien eens iets laat weten, hoe het met je is, dat je er nog bent, ook al is het niet lijfelijk.

Rust zacht, lieve opa!

P.s. Het woord 'gecondoleerd' is echt het meest k*tte woord wat je in zo'n situatie kunt gebruiken. Het klinkt gewoon als 'gefeliciteerd' en mega afstandelijk. Maar toch bedankt allemaal voor het medeleven.