Posts tonen met het label uitvaartcentrum. Alle posts tonen
Posts tonen met het label uitvaartcentrum. Alle posts tonen

maandag 17 augustus 2015

R.I.P. Opalein

En afgelopen donderdag en vrijdag was het tijd om afscheid te nemen, van die lieve man, die er altijd voor mij was, als ik hem nodig had, waarmee ik en mijn zusje graag een spelletjesavond hielden, genoten van een potje voetballen samen en ga zo maar door. Afscheid nemen van de liefste opa van de hele wereld!

Donderdagavond was het moment om opa voor een laatste keer te zien. Wat ik niet had voorzien, was dat mijn lieve opa, die altijd een beetje stevig is geweest in het verleden, nu ineens een uitgemergeld stukje mens was, zo dun, zo mager, alsof hij verhongert was. Ik schrok van de aanblik en uiteraard hield ik het niet droog, mijn lieve opa was niet meer, hij was heen gegaan, naar een betere plek, waar hij nu weer samen is met zijn grote liefde, mijn oma. Voor zijn grote reis naar de betere plek had ik nog wat haringdrop en een flesje Bavaria bier in zijn kist gedaan, zodat hij in elk geval versnaperingen heeft voor onderweg.

Op vrijdag was dan zijn uitvaart. Een mooie bijeenkomst met, naar mijn mening, veel te weinig mensen, die afscheid kwamen nemen van hem. Hij had het verdiend om veel meer mensen daarbij te hebben, tenslotte was hij net zo'n goed en lief mens, als ook mijn oma is geweest. Maar gelukkig waren de belangrijkste mensen wel aanwezig, zoals mijn lieve zusje Ramona, mijn vader met mijn halfzusje Alina en natuurlijk ook mijn oom en tante. Niels week ook geen moment van mijn zijde.



Ze begonnen met het liedje 'Memories' van Barbra Streisand, wat altijd al een triest liedje was en nu een hele nieuwe lading heeft gekregen. Daarna werd de uitvaart gestart met een openingswoord. Daarna mochten Ramona, Alina en ik een kaarsje voor opa gaan aansteken bij de kist, dit was wel even een heftig moment. Doei zeggen tegen onze lieve opa onder het geluid van 'One day I'll fly away'. Daarna werd zijn levensloop voorgelezen en ik merkte wel, dat zijn kleinkinderen altijd een belangrijk deel uitmaakten van zijn leven. Ramona was daarna aan het woord, ze vertelde over haar speciale momenten met opa, dat ze samen nog een potje hadden gevoetbald toen hij al 70 jaar was. En ook dat het haar spijt (dat ze niet meer op tijd langs is geweest om hem nog te zien) en dat ze hem heel erg gaat missen. Het was een mega emotioneel moment. Daarna was ik aan het woord en mocht ik mijn stukje voordragen.

OPALEIN
Als ik aan je denk, denk ik aan je tuin, vol met bloemen, waaronder afrikaantjes, canna’s, viooltjes en natuurlijk je fruitbomen, bramen, aardbeien en druiven, die verwerkt werden tot wijn of als een soort jam voor over de yoghurt. Al je vrije tijd stopte je in de tuin en het zag er dan ook altijd super netjes uit. Net als het gras, dat je elke tweede dag maaide en de randjes die je knipte met een schaar. Het zag er altijd perfect uit.

Als ik aan je denk, denk ik aan uitdrukkingen, die je vaak zei. Zo moesten we onze ‘handjes laten wapperen’, waren sommige films ‘niet geschikt voor jonge gekijkers’ en viel het woord ‘puinjong’ ook wel eens vaker in het bijzijn van mij en Ramona. Verder kwamen we volgens jou altijd als ‘blanke slavin’ weer uit de douche en waren we ook nog nooit zo wit geweest.

Als ik aan je denk, denk ik aan ‘als je haar maar goed zit’. Je kamde elke avond voor het slapen gaan je haren, zodat je er goed uit zou zien, als er iets mocht gebeuren. Ook scheerde je jezelf netjes elke dag en verzorgde je jezelf ontzettend goed. Ook anderen wilde je er verzorgd bij laten lopen. Zo knipte je Ramona's haren wel vaker en werd het ook nog uitgedund. Zo nam je oma altijd onder handen, als ze weer een permanentje moest en zette je ook krullen in haar haren. Ons pa wilde je ook maar al te graag een knipbeurt geven, want zijn haren vond je altijd veel te lang.

Als ik aan je denk, denk ik aan genieten en gezelligheid. Genieten van het eten, van een glaasje bier, een borreltje, een stukje christoffelvlaai of mokkataart, een gezellige spelletjesavond met onder andere het sjoelbord, dat weer tevoorschijn kwam of de yahtzee blaadjes die weer uitgedeeld werden en ’s avonds op de stoel nog samen tv kijken met een blokje kaas of een plakje worst.

En als ik dan weer aan je denk, denk ik natuurlijk aan die geweldige man die je op deze wereld was, mijn lieve, grappige, perfectionistische, hartelijke opa. En die opa, die zul je altijd blijven, voor altijd in mijn gedachten, herinneringen en natuurlijk in mijn hart. Doe de groetjes aan oma. Ik ben blij dat jullie weer samen zijn. Dag, lieve opa.




Ook werd er nog een stukje voorgedragen door mijn tante, maar de woorden waren van mijn oom, die zelf niet naar voren kon in verband met emoties. Een heel mooi stukje, net als het stukje over een vlinder en het slotwoord.

De liedjes die gespeeld werden tijdens de uitvaart waren:
Memories – B.Streisand 
One day i’ll fly away - R. Crawford 
Sound of silence - Simon & Garfunkel
Who wants to live forever – Queen
Tranen in mijn hart – Dana Winner
Papa - Stef Bos

Ave Maria - A. Bocelli

En toen was het de laatste keer, dat we de kist en dergelijke nog zouden zien, voordat die in vuur en vlam gezet wordt. Ik heb toen nog met mijn familie gesproken tijdens de koffie, die ik, Ramona en Niels zwart dronken als laatste eerbetoon aan mijn opa, aangezien mijn opa altijd zijn koffie zwart dronk. (Sorry opa, maar is echt niet te drinken zo zwart.)

Nu moeten we het op deze wereld zonder je doen, ik had je graag nog langer gekend en was het liefst nog meer van je te weten gekomen, maar het mocht helaas niet zo zijn. Opa, rust zacht, ik mis je! Tot over heel veel jaren, wanneer we elkaar weer zien op die betere plek.

zaterdag 14 juli 2012

Time to say goodbye...

Vandaag was het zo ver... tijd om afscheid te nemen, voor een hele lange tijd. De uitvaart van oma!


Sinds maandag is ze er al niet meer. De tijd gaat erg snel. De tijd tikt door en het leven gaat gewoon verder. Mijn vader is woensdagavond gearriveerd in Helmond. Donderdag was het besloten afscheid bij het uitvaartcentrum van de DELA in Eindhoven. Het was bijna eng, zo goed zag ze eruit in de kist. Het leek wel alsof ze weer ademde... Maar niets was zoals het leek. Toen ik haar hand vast pakte voelde deze koud, ijskoud. Haar gezicht voelde zelfs nog kouder, zo koud alsof ze net uit hartje winter Syberiƫ was komen wandelen. Op zich klopt het ook wel, in de koelcel zal het niet veel warmer zijn geweest.



Gisteren, vrijdag de 13e, was dan het openbare afscheid. 's Morgens moest ik dan nog mijn bestelde bloemstuk namens mij, mijn zusje en mijn moeder ophalen. Dit deed ik samen met Papa, die toen ook nog een mega bos (fleurige!!!) bloemen voor oma liet maken. De bos was erg mooi en fleurig, precies zoals oma het mooi gevonden zou hebben, het bloemstuk was ook prachtig. (Mede mogelijk gemaakt door: Bloemboetiek Nicole, Mierloseweg 264, 5707 AV Helmond). Er kwamen niet heel veel mensen naar het afscheid, maar het was fijn dat er een aantal geweest waren. Voordat we zouden gaan, moest de kist nog gesloten worden. We hadden aangegeven dat met de familie te willen doen. Dit was een erg emotioneel moment, aangezien het de laatste keer was, dat we haar lichaam nog zouden kunnen zien en aanraken. We hadden het er allemaal moeilijk mee...


Vandaag was dan de grote dag van afscheid. We arriveerden bij het uitvaartcentrum en konden eerst even een kopje koffie drinken in de familieruimte. Daarna mochten we naar de zaal, waar de kist omringd en bedekt met bloemen stond. Opa had het toen meteen zwaar, dat is de hele dienst zo geweest. Toen de eerste noot van 'Once Upon a Time in the West' inzette begon mijn tranenvloed en hield eigenlijk niet meer op. Alle andere gasten kwamen binnen en daarna werd het openingswoord gedaan door de voorgangster, Jeanne Kohlmann. Waarna 'Time to Say Goodbye' uit de luidsprekers klonk, het meest fameuse Begrafenisnummer aller tijden, raakt iedereen, altijd, trefzeker! De tranen rolden dan ook bij vrijwel iedereen over de wangen. Ik mocht dan vier kaarsjes aansteken, voor alle kleinkinderen die oma heeft. Ik, de oudste, was tevens de enige die aanwezig was. Daarna werd oma haar levensloop verteld, die erg mooi was. Na 'Waarom nou jij?' (weer een tranentrekker!) was het dan tijd voor mijn woordje over oma, daarna volgde mijn vader met een klein stukje wat Ramona aan ons voorgelezen had in haar brief aan oma. En tot slot deed tante Claudia het woord voor ome Jack. Mooie woorden, mooie herinneringen.



Bij het vierde lied, een typisch liedje voor oma, aangezien zij erg hield van Frans Bauer was 'Op Rode Rozen Vallen Tranen', tevens erg toepasselijk, aangezien opa meteen na haar overlijden rode rozen had gekocht en tijdens het nummer bij de uitvaart mijn vader en oom een rode roos gingen leggen bij haar foto op de kist. Erg emotioneel voor de twee broers, die elkaar na het leggen van de rozen in de armen vielen...


De voorgangster deed dan nog haar slotwoord over oma. Erg mooi ook. Waarna de mensen in de zaal afscheid mochten gaan nemen van oma, aangezien de naaste familie aangegeven had om als laatste afscheid te willen nemen. 'Memory' en 'Romance for Violin' klonken op dat moment in de ruimte. De familie en vrienden kwamen naar voren, sommigen maakten een buiging, sommige keken alleen en sommigen raakten haar kist aan. Toen iedereen geweest was, waren wij nog over. Mijn oompje, tante, pa, opa en ik. Het afscheid nemen viel zwaar, heel zwaar. Een van de meest belangrijke personen en wij moesten gedag zeggen. Tranen vloeiden rijkelijk! Maar het is ons gelukt om afscheid te nemen.



Ik mis haar nu al zo erg... Maar ze is op een betere plek en ze zal er altijd zijn, in mijn gedachten en in mijn hart. Ze zal alles zien wat wij nog zullen doen in ons leven. De kinderen die misschien ooit geboren zullen worden, de bruiloften die gevierd zullen worden en alle andere dingen die zij belangrijk gevonden zou hebben. Ik denk aan haar!

Doei oma, we missen je!