December, de tijd van cadeautjes, lekker eten en vooral veel gezelligheid. Lichtjes aan, Kerstbomen versieren, warme chocolademelk met (of zonder) slagroom. Alles wat je hart kan verwarmen.
En wat is een decembermaand zonder een Kerstboom? Kerst is echt mijn tijd van het jaar en vind het gewoon heerlijk om lekker knus op de bank te zitten, muziekjes te luisteren en te genieten van een mooie kerstboom.
Zo vonden we het 2 weken geleden tijd om alvast Kerstballen te halen, helaas hadden ze de gewenste kleur niet en hebben we een andere kleur moeten kiezen. Uiteindelijk is het rood met goud geworden na heel wat overleggen. Een week later eindelijk een Kerstboom (een echte!) gaan halen en toevallig kreeg je daar een tegoedbon van 20 euro bij. Dus moesten we nog wachten met de lampjes halen. Frustratie ten top bij mij, want als ik iets in mijn hoofd heb, moet dat ook gebeuren. Toen de korting enkele dagen later geldig was dan de lampjes gehaald. Diezelfde avond nog de Kerstboom klaar gemaakt voor Kerst. En wat is het een super prachtige boom geworden.
Eenmaal klaar gingen de lampjes aan en hebben we ook gelijk de LP speler aangesloten en hebben we de hele avond genoten van oude liedjes op LP. Genieten!
Elke dag een extra dag en elke maand een extra maand. Zo veranderen de weken in maanden en de maanden in jaren... En als je dat samen mag beleven met iemand die je na aan je hart is, is dat des te fijner.
Op 6 september 2013 hadden mijn allerliefste Niels en ik onze 'anniversary', niet van een heel jaar, maar wel van een half jaar. We waren namelijk alweer 2,5 jaar samen.
Elke keer als we een half jaar verder zijn, begint het te dagen dat de tijd toch wel echt heel erg snel gaat. Het is alweer 2,5 jaar geleden dat we elkaars vriendje/vriendinnetje wilden worden. We kenden elkaar daarvoor echt maar heel even. En zie ons nu, tweeënhalf jaar later, nog steeds leuk samen, niet al te veel drama tussendoor, gezellig samenwonend in ons eigen huisje met onze twee katjes. En wie weet wat de toekomst ons brengt.
Zo hebben we gisteren een gezellig avondje gehad met een restaurantje, een filmpje en een klein presentje.
Je zult nooit 100% zeker weten wat er allemaal nog in het leven te wachten staat. Wat er op je pad komt, wat er gebeurd of het voor eeuwig is. (Al twijfel ik daar écht niet aan!) En daarom zal ik nooit vergeten wat wijs man mij zo'n 2,5 jaar geleden zei: 'Geniet van elk moment, want mocht het ooit mis gaan, dan weet je in ieder geval dat je genoten hebt.'
Vandaag was het zo ver... tijd om afscheid te nemen, voor een hele lange tijd. De uitvaart van oma!
Sinds maandag is ze er al niet meer. De tijd gaat erg snel. De tijd tikt door en het leven gaat gewoon verder. Mijn vader is woensdagavond gearriveerd in Helmond. Donderdag was het besloten afscheid bij het uitvaartcentrum van de DELA in Eindhoven. Het was bijna eng, zo goed zag ze eruit in de kist. Het leek wel alsof ze weer ademde... Maar niets was zoals het leek. Toen ik haar hand vast pakte voelde deze koud, ijskoud. Haar gezicht voelde zelfs nog kouder, zo koud alsof ze net uit hartje winter Syberië was komen wandelen. Op zich klopt het ook wel, in de koelcel zal het niet veel warmer zijn geweest.
Gisteren, vrijdag de 13e, was dan het openbare afscheid. 's Morgens moest ik dan nog mijn bestelde bloemstuk namens mij, mijn zusje en mijn moeder ophalen. Dit deed ik samen met Papa, die toen ook nog een mega bos (fleurige!!!) bloemen voor oma liet maken. De bos was erg mooi en fleurig, precies zoals oma het mooi gevonden zou hebben, het bloemstuk was ook prachtig. (Mede mogelijk gemaakt door: Bloemboetiek Nicole, Mierloseweg 264, 5707 AV Helmond). Er kwamen niet heel veel mensen naar het afscheid, maar het was fijn dat er een aantal geweest waren. Voordat we zouden gaan, moest de kist nog gesloten worden. We hadden aangegeven dat met de familie te willen doen. Dit was een erg emotioneel moment, aangezien het de laatste keer was, dat we haar lichaam nog zouden kunnen zien en aanraken. We hadden het er allemaal moeilijk mee...
Vandaag was dan de grote dag van afscheid. We arriveerden bij het uitvaartcentrum en konden eerst even een kopje koffie drinken in de familieruimte. Daarna mochten we naar de zaal, waar de kist omringd en bedekt met bloemen stond. Opa had het toen meteen zwaar, dat is de hele dienst zo geweest. Toen de eerste noot van 'Once Upon a Time in the West' inzette begon mijn tranenvloed en hield eigenlijk niet meer op. Alle andere gasten kwamen binnen en daarna werd het openingswoord gedaan door de voorgangster, Jeanne Kohlmann. Waarna 'Time to Say Goodbye' uit de luidsprekers klonk, het meest fameuse Begrafenisnummer aller tijden, raakt iedereen, altijd, trefzeker! De tranen rolden dan ook bij vrijwel iedereen over de wangen. Ik mocht dan vier kaarsjes aansteken, voor alle kleinkinderen die oma heeft. Ik, de oudste, was tevens de enige die aanwezig was. Daarna werd oma haar levensloop verteld, die erg mooi was. Na 'Waarom nou jij?' (weer een tranentrekker!) was het dan tijd voor mijn woordje over oma, daarna volgde mijn vader met een klein stukje wat Ramona aan ons voorgelezen had in haar brief aan oma. En tot slot deed tante Claudia het woord voor ome Jack. Mooie woorden, mooie herinneringen.
Bij het vierde lied, een typisch liedje voor oma, aangezien zij erg hield van Frans Bauer was 'Op Rode Rozen Vallen Tranen', tevens erg toepasselijk, aangezien opa meteen na haar overlijden rode rozen had gekocht en tijdens het nummer bij de uitvaart mijn vader en oom een rode roos gingen leggen bij haar foto op de kist. Erg emotioneel voor de twee broers, die elkaar na het leggen van de rozen in de armen vielen...
De voorgangster deed dan nog haar slotwoord over oma. Erg mooi ook. Waarna de mensen in de zaal afscheid mochten gaan nemen van oma, aangezien de naaste familie aangegeven had om als laatste afscheid te willen nemen. 'Memory' en 'Romance for Violin' klonken op dat moment in de ruimte. De familie en vrienden kwamen naar voren, sommigen maakten een buiging, sommige keken alleen en sommigen raakten haar kist aan. Toen iedereen geweest was, waren wij nog over. Mijn oompje, tante, pa, opa en ik. Het afscheid nemen viel zwaar, heel zwaar. Een van de meest belangrijke personen en wij moesten gedag zeggen. Tranen vloeiden rijkelijk! Maar het is ons gelukt om afscheid te nemen.
Ik mis haar nu al zo erg... Maar ze is op een betere plek en ze zal er altijd zijn, in mijn gedachten en in mijn hart. Ze zal alles zien wat wij nog zullen doen in ons leven. De kinderen die misschien ooit geboren zullen worden, de bruiloften die gevierd zullen worden en alle andere dingen die zij belangrijk gevonden zou hebben. Ik denk aan haar!
