Jubilee

Elke dag een extra dag en elke maand een extra maand. Zo veranderen de weken in maanden en de maanden in jaren... En als je dat samen mag beleven met iemand die je na aan je hart is, is dat des te fijner.

Op 6 september 2013 hadden mijn allerliefste Niels en ik onze 'anniversary', niet van een heel jaar, maar wel van een half jaar. We waren namelijk alweer 2,5 jaar samen.

Elke keer als we een half jaar verder zijn, begint het te dagen dat de tijd toch wel echt heel erg snel gaat. Het is alweer 2,5 jaar geleden dat we elkaars vriendje/vriendinnetje wilden worden. We kenden elkaar daarvoor echt maar heel even. En zie ons nu, tweeënhalf jaar later, nog steeds leuk samen, niet al te veel drama tussendoor, gezellig samenwonend in ons eigen huisje met onze twee katjes. En wie weet wat de toekomst ons brengt.

Zo hebben we gisteren een gezellig avondje gehad met een restaurantje, een filmpje en een klein presentje.

Je zult nooit 100% zeker weten wat er allemaal nog in het leven te wachten staat. Wat er op je pad komt, wat er gebeurd of het voor eeuwig is. (Al twijfel ik daar écht niet aan!) En daarom zal ik nooit vergeten wat wijs man mij zo'n 2,5 jaar geleden zei: 'Geniet van elk moment, want mocht het ooit mis gaan, dan weet je in ieder geval dat je genoten hebt.'

Zware tijd...

Ze is er al voor je als je geboren wordt. Ze verwent je meer dan je eigen moeder. Ze doet er alles aan, dat jij het goed hebt. Je oma.

Mijn oma was er altijd voor me, probeerde ervoor te zorgen dat ik niet ziek werd en moest daarom altijd sloffen of sokken aan hebben als ik bij haar en opa te logeren was. 's Ochtends kregen mijn zusje en ik altijd ontbijt op de bank, een snee brood met boterhammenworst, het liefst met een figuurtje erin en dat is 20 stukjes gesneden, zodat we bijna niet meer hoefden te kauwen. Elke keer had ze ook lekkers in huis, koekjes bij de thee, soms een tompoes of een stuk vlaai. In mijn jonge jaren stond er ook altijd een verrassingsei op ons te wachten. Samen met oma deden we dan het eten koken, maar eigenlijk stond ik er meer bij en keek ik ernaar. 's Avonds voor het tijd was om naar bed te gaan, werden onze voeten dan nog in de wasbak in de keuken gewassen door oma. Altijd een leuke happening, totdat we te groot werden voor op het aanrecht. Ook speelden we spelletjes als Yahtzee of deden we sjoelen tot in de late uurtjes. 's Avonds laat lagen we dan vaak nog in bed tussen opa en oma in, om nog wat TV te kijken, voordat we gingen slapen.

Dat was allemaal in de jaren dat ze nog topfit was en we daar om de week op bezoek gingen. Na een tijdje wilden Ramona (mijn zusje) en ik apart slapen, omdat we altijd deden vechten. De jaren verstreken en inmiddels smeerden we dan ons eigen brood, aten we 's middags kibbeling met oma en hielpen we wat meer mee met koken. Oma stond altijd voor ons klaar, als er iets was. Mijn zusje liep weg van thuis en oma ving haar meteen op. Ik maakte het uit met mijn eerste vriendje, oma ving mij meteen op. Ik moest al mijn spullen halen bij mijn ex-vriendje thuis, mijn oma en opa kwamen me helpen. Ik haalde mijn rijbewijs, oma kwam met me mee kijken naar een leuke, zuinige auto. Ik ging verhuizen naar mijn huidige woning, opa en oma hielpen met schilderen.

Toen kwam de klap! Oma had borstkanker en uitzaaiingen in haar ruggenwervel. Ik ging bijna elke dag naar ze toe om eten voor ze te koken, lekker op zijn Hollands, zoals ze gewend waren. Groentesoep met gehaktballetjes vooraf, daarna aardappelen, vlees en groenten en tot slot een lekkere pudding of yoghurt. Tot ze geopereerd werd en in een aanleunwoning gingen wonen.

Mijn oma, die altijd voor me klaar stond gaat het nu slecht, heel slecht. Ze heeft sinds vorige week maandag morfine, omdat ze weer pijn had, waarvan de dosis afgelopen maandag weer in verhoogd. Ze staart vrijwel alleen nog voor zich uit en heeft heel af en toe nog een helder moment. Ze ligt alleen nog in bed, kan niet meer zelf lopen en krijgt waarschijnlijk nog wel veel mee, maar lijkt erg afwezig. Ze geven haar nog twee weken, uiterlijk.

Dat betekent nu afscheid nemen, afscheid nemen van oma, mijn lieve oma. Het is een zware tijd, maar ze is er zo lang voor ons geweest, ze mag nou voor zichzelf kiezen, haar ogen sluiten en van deze wereld gaan. In mijn hart zal ze altijd blijven en altijd blijven bestaan!