End of an Era!

Aan alles komt een einde. Een einde van een tijdperk, daarbij zijn we nu aanbeland. Volgens de Maya's was dat al op 21-12-2012, maar voor mij begint het echte nieuwe tijdperk pas morgen of de dag erna.

Om mij heen staan de verhuis- en bananendozen vol spullen van mij. De kasten zijn gedemonteerd en een enkele ook gemolesteerd. Veel staat in de kleine slaapkamer van mijn appartement, enkele dingen ook nog in de woonkamer en kelder. Het is hier op een manier leeg, maar aan de andere kant zie ik alleen maar rotzooi. De poezels zijn van de wap af, ze springen en klimmen overal op. Ze weten niet waar ze het zoeken moeten. Fijn zo'n huis in puin.

Morgenvroeg, en dan bedoel ik echt heeeeel vroeg, ga ik de vrachtwagen ophalen om alle dozen en dergelijke in te zetten. Dan breekt het nieuwe tijdperk aan, als daar alle doosjes weer uit de wagen mogen en in het nieuwe huis gezet worden.

Mijn dagen in Helmond zijn geteld, mijn dagen in Nijmegen staan voor de deur. Vanaf morgen is mijn thuis niet meer in het mooie Brabant, maar in Gelderland. Niet langer in het oude en vertrouwde Helmond, maar het onbekende en vreemde Nijmegen. Het einde van op mezelf wonen en de start van het samenwonen.

Een laatste nacht heb ik nog in mijn eigen stekje voordat ik het ga verlaten. De laatste dingen moeten nog ingepakt worden en klaargezet worden. Alsof het toeval het wil, hoorde ik daarnet het liedje 'Brabant' van Guus Meeuwis door de luidsprekers schallen.
Het einde is nabij. Nog even....

Echte vrienden...

Dat het zo snel al zou gebeuren, wist ik niet. Dat het zou gebeuren, was te verwachten. Een ding is zeker, als je gaat verhuizen, merk je meteen wie je echte vrienden zijn.

Na meerdere weekenden en vrije dagen intensief werken aan het huisje, is wel te merken wie je echte vrienden zijn. De mensen die je ook daadwerkelijk komen helpen, al is het maar een uurtje. Zeggen dat je komt helpen, dat kan ik ook, maar daadwerkelijk de handen uit de mouwen steken is toch echt even iets anders.

Ik ben dan ook gezegend met twee super handige vrienden. We kletsen, lachen en werken wat af. Twee mensen waar je echt op kunt bouwen, die elke week weer mee gaan en altijd voor mij klaar staan. Helpen waar het kan, wanneer het kan. De verhuizing zal voorspoedig verlopen, aangezien zij ook weer van de partij zijn. Samen met hun en alle andere vrienden die komen helpen komen we er wel.

Superrrrrr bedankt!

Ruimwerkzaamheden

Ken je dat, op een gegeven moment ben je aan het opruimen om wat voor reden dan ook en dan kom je erachter dat je stiekem toch best wel heel veel spulletjes hebt, waar je nooit iets mee doet. Sommige dingen zijn onmisbaar, andere kunnen gemist worden als kiespijn.

Aangezien mij vriendelijk gevraagd werd of ik nog dingen voor een rommelmarkt heb, ben ik op zoek gegaan naar rommeltjes die ik niet mee wil nemen naar het nieuwe huisje. Inmiddels zijn dan ook de waaiers van de wand, mijn spiegel in de vorm van een hartje ook en al enkele spijkers uit de muur. Vanmorgen is de opzichter van de woningbouw geweest om mij te vertellen wat ik allemaal mag laten liggen en hangen en wat eruit moet. Ik ben dan ook maar vast begonnen.

Elk dingetje, hoe klein dan ook, heeft ooit een betekenis gehad voor mij. Het maakte mijn huisje af en heeft me in het beginsel geholpen met het maken van de eerste stappen naar zelfstandigheid. En nu doe ik langzaam, stukje bij beetje, afstand van dingen die niet meer in onze woning passen. Stiekem best eng, want ik ga die dingen dus nooit meer terug zien. De vrouwelijke touch gaat een beetje minder worden in de gezamenlijke woning en van de te girly dingetjes doe ik afstand.

Samenwonen is niet alleen wonen, het is ook consessies doen, compromissen sluiten en soms afstand doen van dingen die je lief zijn. Het is een stukje inleveren om er iets anders voor terug te krijgen, wat veel meer waarde heeft dan de spulletjes die aan de muur hingen in je vrijgezellenwoning.
Afscheid nemen it is!

Taaaa da ta daaa...

Vroeger, toen minuten nog uren leken en uren dagen, in de tijd dat ik een pubertje was en mijn beste vrienden nog naïef. Die tijd is al een tijdje voorbij en toch kan ik er niets aan doen, dat ik er soms toch nog aan terug moet denken...

Afgelopen week is één van de meiden getrouwd, waarmee ik vroeger op het schoolplein bij de paal bij de lerarenkamer in de buurt stond. Onze verzamelplek op het schoolplein, bij de lantaarnpaal. Het was ook bekend als 'onze paal' aangezien wij elke pauze, met weer en wind, op deze vaste plek stonden. De paal is niet meer en net zo min zijn onze idealen van die tijd.

De vriendin die afgelopen week getrouwd is, wilde nooit trouwen. Trouwen was voor losers. Mijn beste vriendin en ik waren destijds er heilig van overtuigd, dat wij als eerste in het huwelijksbootje zouden stappen en kids zouden krijgen. 11 jaar na dato blijkt niets minder waar. De huwelijks-verafschuwer was getrouwd en heeft twee kids. En wij? Ik ben gelukkig met mijn lieve vriend en mijn beste vriendin is zelfs nog single.

Zo zie je maar weer dat sommige dingen niet te voorspellen zijn. Het ene moment kan enorm verschillen van het andere moment. En weet je wat... Dat is maar goed ook. 
Als het leven precies zo zou gaan, zoals we in onze puberjaren hadden uitgekiend, waren we dan wel de mensen geweest die we nu zijn? Alles gebeurd op zijn tijd en alles heeft een reden. Iedereen neemt zijn eigen weg in het leven en dat maakt ons tot de mensen die wij zijn geworden.

Time heals...

Het is soms moeilijk om keuzes te maken. Moet je kiezen voor wat goed voor jou is of juist goed voor een ander? Ga je op je gevoel af of ben je liever rationeel. Welke weg je ook kiest, zo een keuze is altijd een moeilijke... 

Het zal je tranen laten vloeien en je hart verscheuren, het zal pijn doen, zelfs al sta je vol achter je besluit. De weerszijde is dat de opluchting nabij is. Na een korte periode van verdriet zal het plaats maken voor opluchting, een nieuw gevoel van vrijheid en je laten inzien dat het leven je zo veel te bieden heeft. Je gaat een nieuw leven tegemoet, je leert nieuwe mensen kennen, nieuwe dingen kruisen je pad en je hebt geen restricties meer om te doen wat je hart je ingeeft. Ook al doet het nu even pijn, vergeet niet dat je van elk moment hebt genoten en je ook je leer hebt kunnen trekken uit de tijd samen. Een nieuw leven staat voor de deur en vergeet niet te genieten van alles wat het leven je te bieden heeft.

Lieve meid, heel veel sterkte!

In verwachting...

Embryo, foetus, baby, zuigeling, peuter, kleuter.... Kinderen; niet alleen krijgen veel mensen ze, iedereen heeft het er ook over!

Gespreksonderwerp numero uno. De (aanstaande) ouders kunnen het over niets anders hebben dan over de kleine die in de buik groeit of hoe lief, klein, schattig de kleine is. Facebook wemelt van de babyfoto's en alsof alle ouders synchroon denken komen alle foto's van alle baby's op één en dezelfde avond op de site. Denken zij allemaal hetzelfde?

Wij gaan binnenkort verhuizen en we hebben een erg klein kamertje. Onze vrienden noemen het gewoon de 'babykamer' en denken ook werkelijk dat het niet lang zal duren voor die dan ook gevuld zal worden met een kleintje.

Mijn moeder kan absoluut niet wachten tot ze oma wordt, al sinds ik de leeftijd van 16 bereikt heb. Mijn zusje kan niet wachten om tante te worden, aangezien ze zelf geen kinderen wil. En dan hebben we daar nog mijn schoonouders. Mijn schoonmoeder spaart haar vrije dagen inmiddels al op, voor het geval we een kind krijgen. Mijn schoonvader kan niet wachten tot hij weer een klein hummeltje in mijn armen mag houden. Ze zeiden dan ook dat ze stiekem wel hopen dat het allemaal niet heel lang meer duurt.

Ik moet mijn (schoon)familie(leden) dan helaas teleurstellen, maar de eerstkomende tijd nog geen baby in mijn buik, noch in de 'babykamer' in ons huis. Er zijn nog dingen, die je wilt doen, voordat je de stap zet om papa en mama te worden. Wij willen eerst het hele huis in orde hebben. Alles moet af! Niet alleen de binnenkant, maar ook de buitenkant. Daarnaast willen we allebei nog iets van de wereld zien, voordat we het dubbele voor vakanties uit moeten gaan geven. Een goede financiële basis is ook een must, we willen onze kleintjes ook iets kunnen bieden, als we ze op de wereld zetten. En als het aan mij ligt, zullen we eerst nog een andere grote stap zetten voordat deze stap gezet wordt.

Eerst nog genieten van het leven zonder kids, zodra we daarna tijd hebben om te genieten van het leven met kids. Tot die tijd, nemen wij de tijd voor onszelf en alles wat ons dierbaar is.

Geef je leven kleur!

Een plek waar je je veilig voelt, een plek waar je een dak boven je hoofd hebt, letterlijk en figuurlijk. Je eigen plekje die eigenlijk 'ons eigen plekje' is.

Zoals (aanstaande) ouders niet uitgepraat raken over hun kinderen, raak ik gewoon niet uitgepraat over het huisje wat Niels en ik binnenkort gaan bewonen. Het is en blijft spannend, samenwonen. Inmiddels wen ik wel al langzaam aan het idee om samen met mijn schatje te gaan wonen, in een wildvreemde stad, waar ik bijna niets en ook bijna niemand ken.

De weg naar het ouderlijk huis van Niels weet ik te vinden en ook winkelcentrum Dukenburg, het huis van Nick en de Karwei zijn plekken waar ik zonder al te veel denkwerk de weg naartoe vind. En ons eigen huisje, maar dat is logisch. Elke keer leer ik weer meer nieuwe plekken kennen, nu alleen nog nieuwe mensen.

De werkzaamheden in het huisje waren dit weekend weer in volle gang. We hebben minder uren gedraaid en er waren ook minder hulpkrachten dan vorige week. Wel hebben we het een en ander gedaan. Zo is de badkamer zo goed als af, enkel het plafond moet nog gewit worden en er moet daarna ook eens een hele fles Antikal doorheen gehaald worden.

De slaapkamer is geschilderd en wel in de kleuren donkerpaars en grijs. We waren onder de indruk over de mooie combinatie die we samen hebben bedacht. De middelgrote kamer hebben we ook al voorzien van een lik verf. Eén muur is goud geworden en twee andere muren worden retro geel, waarvan één al klaar is en de andere nog gedaan moet worden. In de 'babykamer' zijn de muren wit met uitzondering van één muur, deze is metallic donkerblauw.

Vorige week waren verschillende vrienden op bezoek geweest. Een van hen kwam helpen en tijdens het kijken stopte hij bij de kleinste kamer. 'Dit wordt zeker de babykamer!' Die hadden we al zien aankomen. De dag erna vond een van de jongens het nodig om een soortgelijke opmerking te maken. 'Er zijn niet toevallig al ouders komen kijken hier, of wel? Die zeiden zeker "Dit wordt een mooie babykamer" hahaha.' En ondanks dat wij nog niet aan baby's gaan beginnen, hebben we kleinste slaapkamer maar omgedoopt tot babykamer, om het voor iedereen duidelijk te maken dat onze baby's daar zullen komen slapen. Tot die tijd mogen mijn surrogaat baby's gebruik maken van deze kamer, mijn lieve poezels.

Tot slot is ook de vloer in de woonkamer afgelopen weekend gelegd. Vanaf morgen mogen we erop lopen en moeten we even de vloer goed schoonmaken, net zoals de rest van het huis. De muren in de woonkamer moeten nog gebeuren, maar die zijn nog niet schilderklaar. Ook dat gaat helemaal goed komen, net als de vloeren die we op de bovenverdieping nog moeten leggen, met een beetje hulp!

Stukje bij beetje wordt het voor het gevoel ook echt ons stekkie. Elke kleur brengt meer leven in de tent en trekt je gevoel dichter bij het huis. Het wordt met elke streep op de muur en elke lat op de vloer net een beetje meer ons eigen werk en dus ook vertrouwder. Als we straks klaar zijn, zullen we ons waarschijnlijk helemaal thuis gaan voelen. Het begin is in ieder geval al gemaakt!