Om mij heen staan de verhuis- en bananendozen vol spullen van mij. De kasten zijn gedemonteerd en een enkele ook gemolesteerd. Veel staat in de kleine slaapkamer van mijn appartement, enkele dingen ook nog in de woonkamer en kelder. Het is hier op een manier leeg, maar aan de andere kant zie ik alleen maar rotzooi. De poezels zijn van de wap af, ze springen en klimmen overal op. Ze weten niet waar ze het zoeken moeten. Fijn zo'n huis in puin.
Morgenvroeg, en dan bedoel ik echt heeeeel vroeg, ga ik de vrachtwagen ophalen om alle dozen en dergelijke in te zetten. Dan breekt het nieuwe tijdperk aan, als daar alle doosjes weer uit de wagen mogen en in het nieuwe huis gezet worden.
Mijn dagen in Helmond zijn geteld, mijn dagen in Nijmegen staan voor de deur. Vanaf morgen is mijn thuis niet meer in het mooie Brabant, maar in Gelderland. Niet langer in het oude en vertrouwde Helmond, maar het onbekende en vreemde Nijmegen. Het einde van op mezelf wonen en de start van het samenwonen.
Een laatste nacht heb ik nog in mijn eigen stekje voordat ik het ga verlaten. De laatste dingen moeten nog ingepakt worden en klaargezet worden. Alsof het toeval het wil, hoorde ik daarnet het liedje 'Brabant' van Guus Meeuwis door de luidsprekers schallen.
Het einde is nabij. Nog even....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten