Aangezien mij vriendelijk gevraagd werd of ik nog dingen voor een rommelmarkt heb, ben ik op zoek gegaan naar rommeltjes die ik niet mee wil nemen naar het nieuwe huisje. Inmiddels zijn dan ook de waaiers van de wand, mijn spiegel in de vorm van een hartje ook en al enkele spijkers uit de muur. Vanmorgen is de opzichter van de woningbouw geweest om mij te vertellen wat ik allemaal mag laten liggen en hangen en wat eruit moet. Ik ben dan ook maar vast begonnen.
Elk dingetje, hoe klein dan ook, heeft ooit een betekenis gehad voor mij. Het maakte mijn huisje af en heeft me in het beginsel geholpen met het maken van de eerste stappen naar zelfstandigheid. En nu doe ik langzaam, stukje bij beetje, afstand van dingen die niet meer in onze woning passen. Stiekem best eng, want ik ga die dingen dus nooit meer terug zien. De vrouwelijke touch gaat een beetje minder worden in de gezamenlijke woning en van de te girly dingetjes doe ik afstand.
Samenwonen is niet alleen wonen, het is ook consessies doen, compromissen sluiten en soms afstand doen van dingen die je lief zijn. Het is een stukje inleveren om er iets anders voor terug te krijgen, wat veel meer waarde heeft dan de spulletjes die aan de muur hingen in je vrijgezellenwoning.
Afscheid nemen it is!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten