De Vierdaagse

Wandelen tot je er bijna letterlijk bij neervalt. Er zijn gisteren ruim 42.000 mensen gestart met de Nijmeegse vierdaagse, waaronder enkele kennissen van mij.

De eerste dag was naar verluid erg zwaar, aangezien het behoorlijk warm was (lokaal 31 graden) en de zon vrijwel alleen maar scheen. Het is dan ook een echte test voor de wandelaars onder ons. Hou jij het vol? Vier dagen achtereen 30, 40 of zelfs 50 km lopen? Veel mensen krijgen blaren, zere voeten en andere ongemakken. Ik vind het knap! Ontzettend zelfs! Er zijn bij de eerste dag ook maar 914 mensen uitgevallen, waarvan enkele gediskwalificeerd.

Als je 40 of 50km per dag loopt tijdens deze vier dagen, dan krijg je een koninklijke onderscheiding, het zogenaamde 'Vierdaagsekruisje' om je te eren voor de prestatie die je hebt volbracht, door weer en wind en je dus lange afstanden kunt marcheren. Een ware medaille.

Wat heb ik toch een mazzel om midden in de stad van deze festiviteiten te zitten. Het is overigens niet alleen wandelen, maar er zijn ook Vierdaagse feesten (ook wel 'zomerfeesten' genoemd) en dan is er van alles te doen in de stad. Verschillende musea hebben een kleine museum ervaring, er wordt gedanst, gezongen, muziek op elke hoek van de straat en nog vele andere dingen. De lopers van de Vierdaagse zullen er weinig van merken, omdat zij na de mars zo snel mogelijk naar bed willen, maar de rest van de mensen kan er volop van genieten.

En dit is het eerste jaar dat ik het zal mogen beleven. Ik ben erg benieuwd wat mijn nieuwe stad allemaal te bieden heeft. Komende dagen zal ik het meemaken.... Wat heb ik toch een geluk!

En voor alle lopers:
HEEEEEEEEEL VEEEEEEEEEL SUCCES!

Katzorgen!

Twee weekjes terug was Milo niet binnen te houden en nu wil hij niet meer naar buiten. Het muizen vangen is voorbij en daarvoor heeft hij zijn acties ingeruild voor krassen en verwondingen...

Vorige week kwam hij thuis met iets aan zijn pootje hangend. Bleek een korstje te zijn. Een paar dagen later had hij een schram boven zijn oog, of eigenlijk een kras. Meneer Poes was blijkbaar erg gedreven in het vechten.

Tot hij zaterdagavond thuis kwam met een pijnlijk pootje. Ik zag dat er iets mis was, dus nam een kijkje bij zijn kussentjes en teentjes. Het zag er niet best uit en hij liep een beetje mank. Zondag avond vond hij het zelfs te zwaar om te spinnen, want hij spinde niet meer. Wel likte hij zijn pootje om de twee minuten. Gisteren de dierenarts gebeld, deze zei dat ik het maar even moest aankijken en als zich iets ging ontsteken, dan moest ik meteen komen. Zolang hij niet slomer wordt zal er weinig aan de hand zijn. Oh, en naar buiten mag hij niet, omdat de kans op ongelukken groter is.

Nou ligt hij de hele dag te slapen, wat vrij normaal voor hem is. Dan komt hij zo nu en dan nog aandacht vragen, omdat hij daar erg goed in is en hij loopt eveneens niet meer mank. Wel likt hij zijn pootje nog zo nu en dan. Nog steeds twijfel ik of ik niet beter naar de dierenarts kan gaan met mijn Milo-poes. Wetende dat hij gaat miauwen als een malle en helemaal niet zijn reismandje in te krijgen is. Wat moet ik doen?

Vandaag kijk ik het nog een beetje aan en als ik morgen nog steeds het idee heb dat er weinig (of misschien geen?) verbetering in zit, neem ik hem mee naar de dierenarts. Mochten jullie raad weten, hoor ik het graag.

UPDATE: Om 16 uur gaat Milo naar de dierenarts, ik vertrouw het gewoon niet en ga liever één keer te veel naar de dierenarts dan één keer te weinig! Arme poezel. Hopelijk vindt hij het niet al te erg om mee te moeten in het kattenmandje. Alles voor mijn baby's, wat in dit geval mijn katten zijn.

Time heals...

Het is soms moeilijk om keuzes te maken. Moet je kiezen voor wat goed voor jou is of juist goed voor een ander? Ga je op je gevoel af of ben je liever rationeel. Welke weg je ook kiest, zo een keuze is altijd een moeilijke... 

Het zal je tranen laten vloeien en je hart verscheuren, het zal pijn doen, zelfs al sta je vol achter je besluit. De weerszijde is dat de opluchting nabij is. Na een korte periode van verdriet zal het plaats maken voor opluchting, een nieuw gevoel van vrijheid en je laten inzien dat het leven je zo veel te bieden heeft. Je gaat een nieuw leven tegemoet, je leert nieuwe mensen kennen, nieuwe dingen kruisen je pad en je hebt geen restricties meer om te doen wat je hart je ingeeft. Ook al doet het nu even pijn, vergeet niet dat je van elk moment hebt genoten en je ook je leer hebt kunnen trekken uit de tijd samen. Een nieuw leven staat voor de deur en vergeet niet te genieten van alles wat het leven je te bieden heeft.

Lieve meid, heel veel sterkte!

Wanna feel better...

Het komt wel eens voor, dat je je aardig beroerd voelt. Je hebt de griep, last van kwalen, verkoudheid, allergiën en ga zo maar door. Ook door shock kun je je slecht gaan voelen en heftig reageren. Als je bijvoorbeeld iemand vermoord is het effect vaak dat je daarna gaat braken. (Gezien in films, geen eigen ervaring hoor...) Vaak gaat het echter gewoon om een virus (of bacterie) die je ziek maakt.

Nu is dit al de zoveelste blog die ik toewijd aan ziek zijn, maar helaas is het weer zover. Ik ben ziek!

Het begon allemaal donderdag middag. Ik ging gezellig op ziekenbezoek bij mijn schoonmoeder in spé, die de dag ervoor geopereerd was. Als iemand in het ziekenhuis ligt, dan ben ik vaak degene die er als de kippen bij is, want het lijkt me verschrikkelijk om alleen te zijn in zo'n groot eng wit ziekenhuis. Dus neem ik ook altijd gezelschap mee in de vorm van een knuffel. Ditmaal was het een olifantje. Olifanten zijn sterke dieren, met een dikke huid, net als die mamma van mijn vriendje. Ze is een sterke tante. Dan herstelt ze hopelijk snel.

Op een gegeven moment komt mijn schoonpa in spé ook binnen wandelen en zegt op een gegeven moment of ik me wel goed voel. Hij voelde aan mijn hoofd en zei dat het wel leek of ik koorts had. Ik had het erg warm en dacht dat het door de kleding kwam die ik aan had. Op het werk was het namelijk erg koud, dus had ik extra lagen kleding aangetrokken. Ben daar een tijdje gebleven, mijn lieve vriendje kwam zijn moeder ook nog bezoeken. Toen hebben we nog samen gegeten in het ziekenhuis en toen ging ik maar eens richting huis om 19 uur.

In de auto werd ik op een gegeven moment niet lekker, buikkrampen en maagpijn.
Eenmaal thuis gelijk even naar de wc gegaan, maar de buikpijn en maagpijn hielden aan. Even laten hing ik boven de wc. Weer wat later zat ik op de wc met een emmer op schoot. Verdere details bespaar ik je met liefde... Na nog enkele malen zo te hebben gezeten ging het ineens heel erg slecht. Voelde aan alsof ik totaal geen kracht meer had en me niet meer kon bewegen. Ik ben toen met moeite naar mijn kamer gegaan en heb de spoedpost gebeld. Dat kon toch niet goed zijn? Spoedpost mevrouw heeft een tijdje met mij aan de telefoon gehangen, het voelde erg lang. Ik moest vooral proberen te drinken, water, thee en bouillon. Het was tamelijk koud, dus ging ik voor de thee. Kamillethee. Die kwam er na een half uurtje weer uit. Water dan maar? Nog nooit heeft water zo lekker gesmaakt. Die kwam er ook weer uit, niet lang erna. Toch ben ik stug water blijven drinken. Om 4 uur 's nachts viel ik dan eindelijk in slaap. Heb zowat de hele dag gisteren op bed gelegen en water gedronken. Rond 14 uur dan een mok bouillon genomen. Daarna nog tot half 5 ('s middags) geslapen.

Inmiddels zijn we een paar dagen verder en hou inmiddels al beschuit binnen en andere licht verteerbare dingen. Echter was het nog niet alles. Gisteren avond voelde mijn lieve vriendje zich ineens ook niet lekker. En waar ik bang voor was gebeurde. Om 23 uur gingen we slapen. Enkele minuten laten hing hij boven de wc. Bij hem kwam nu ook alles weer eruit. En om de zoveel tijd rende hij weer naar de wc en mocht hij dat niet halen stond er gelukkig een bak naast het bed. Een keer zette hij de bak op bed en ging het even mis. Huisvrouwtje Angelina gooide het gelijk de was in, samen met nog andere dingen die inmiddels vies geworden waren. En ook de bak werd omgespoeld en schoon gemaakt, aangezien die lucht echt niet te harden was. Als dat geen liefde is?

Hij voelt zich nog steeds behoorlijk beroerd, ligt inmiddels weer even op bed, hopelijk kan hij wat slapen, want dat is er vannacht niet echt van gekomen. Mede dankzij zijn erg heftige krampen in de maagstreek. Een kruik verlichtte de pijn een beetje... Ook heeft hij al wat yoghurt gegeten en houdt hij gelukkig water en beschuit binnen. Nu maar hopen dat hij snel weer opknapt!

Enkele huismiddeltjes na veelvuldig overgeven:
- droge beschuit
- slappe thee
- water
- O.R.S. oplossing
- bouillon
- gekookte witte rijst

En een tip van de dokter, altijd blijven drinken... Je verliest namelijk extreem veel vocht en ook al moet je weer overgeven, meestal neem je water wel een beetje op.
BETERSCHAP!

Painful!

Daar zat je dan, midden in de nacht, achter je vertrouwde laptop. Waarom op dit late uur, terwijl ik morgen toch echt om 6 uur 's morgens zou moeten beginnen? Eenvoudig, omdat ik niet kan slapen. Hoe dat komt? Heel erg veel pijn. Waar? In mijn onderbuik en tijdens het plassen. Andere klachten? Ja, bloed plassen.

Weer een gevalletje spoedpost voor vrouwe Angelina. Al de zoveelste keer dit jaar, kan er bijna een abonnement op nemen. In maart was de eerste keer, na het zetten van mijn geweldige spiraal ben ik denk ik wel 2x bij de spoedpost geweest en werd ik weer doorverwezen naar de afdeling gynaecologie. En pijn dat ik had, niet te filmen. Ook tig bezoekjes aan de huisarts en het ziekenhuis heb ik gemaakt dit jaar. En dacht je eindelijk van al het gezeik af te zijn... juist ja... dan krijg je dit weer.

Vanmiddag was er nog niets aan de hand, heb mijn woning op de kop gezet en het een en ander opgeruimd. Druk in de weer, nergens last van, behalve dat ik al sinds zondagochtend mijn stem kwijt was. En vanavond kwam er een vervelende hoofdpijn bij. Drinken hielp niet, maar deed mijn best om geen pijnstiller te moeten pakken. En ja, dan wil je eindelijk naar bed en merk je, dat je naar de WC moet. En als je klaar bent, moet je alweer en weer en nog een keer. En op een gegeven moment kwam er bloed bij. De spoedpost gebeld en die schrijven mij een antibioticakuur Fubarid voor, als het goed is zijn de klachten over 2 dagen helemaal weg, indien dat niet het geval is, moet ik weer naar de dokter. Om de paar minuten ren ik weer naar de WC omdat de plasdrang niet te harden is. Ik drink maar een kannetje thee en kruip zo met een deken op de bank. Veel slapen zal er niet in zitten ben ik bang.

Inmiddels is alweer een uur verstreken en schiet het nog steeds niet op. Wat is dat pijnlijk zeg, zo'n blaasontsteking. Hopen dat de kuur een beetje helpt en ik snel weer normaal kan functioneren.

Over en uit.