Kattenogen

Nog niet zo lang geleden had ik katzorgen (kopzorgen over een van mijn katten) over Milo en helaas kwam ik vanavond thuis van werk en zag dat Chinou haar linker oogje niet goed open kon houden. Na vijf minuten had ze dan ook een snotterige druppel uit haar oogje hangen... Niet goed! Tijd om de dierenarts te bellen.

Ik had geluk, vandaag had de dierenkliniek namelijk ook een late shift. Ik kon heel snel nog terecht en ben meteen het mandje gaan pakken, aangezien ik op moest schieten, aangezien ik binnen 15 minuten per plekke moest zijn. Chinou liet zich niet vangen, maar uiteindelijk is het mij en Niels met heel veel moeite gelukt om haar het mandje in te krijgen. Ze werd, zoals gewoonlijk, helemaal panisch en heel de box ging heen en weer terwijl ik hem vast had.

Bij de dierenarts waren we meteen aan de beurt en was ze, voor de verandering, super braaf. Geen klauwen, geen gegrom, geen bijt of krasneigingen. Stiekem vond ik dat heel erg vreemd! De dierenarts, dezelfde als bij Milo, vroeg meteen hoe het met Milo was. Milo ging het gelukkig goed, maar nu was de andere poezel aan de beurt. Het oogje zag er dan ook niet best uit. Super ontstoken en hij keek ook in haar bekje. Guess what? Vier rotte tandjes, die eruit gehaald moeten worden. Bloeden tandvlees was duidelijk te zien en de tandjes waren donker van kleur. Arme Chinou. Het ooglid was alles behalve gezond en mega rood. Ze kreeg een oogspoeling en druppeltjes. Druppels moet ik nu minimaal 4x per dag in haar oogje aanbrengen. Vindt ze niet leuk, maar het moet. En als het over 2 a 3 dagen nog niet over is, moet ik opnieuw een afspraak maken, want dan is er meer aan de hand. GERM!

Binnenkort moet ze dan ook nog eens onder het mes om haar rotte tandjes eruit te halen. De dierenarts probeerde mij al gerust te stellen, dat andere katten, ook zonder enkele tand, nog steeds hun brokjes eten. Tja, in dit geval ga ik dan denk ik toch echt over op nat kattenvoer. Ik vind dat gewoon zielig!

Hopelijk komt mijn lieve Chinou-ie poezie er snel weer bovenop, want Mamma-poes vindt het wel weer welletjes met al die zieke baby poezeltjes hier in huis. Op naar twee gezonde baby's en minder katzorgen!

Kat on the go!

Inmiddels is het alweer bijna een weekje geleden. Milo voelt zich in ieder geval weer een stuk fitter als vorige week en dat is niet alleen te zien aan hem, ook te merken.

Zo wilde hij afgelopen week niet naar buiten. Zijn pootje was een beetje rood van de ontsteking en tussen zijn teentjes was het donkerbruin. De afgelopen dagen werd hij weer steeds actiever. En sinds twee dagen zeurt hij ook alweer of hij niet weer naar buiten mag.

Vanmorgen heb ik dan nog eens gekeken naar zijn pootje voor zover ik het kan en mag bekijken van Milo. Hij is nogal actief in het afweren geworden. Hij vindt het maar niks dat ik elke dag 2 keer zijn pootje optil en zijn teentjes een beetje probeer te spreiden om er zalf tussen te spuiten. Dus echt kijken is ook een drama. Het is echter nog steeds een beetje bruin van kleur tussen zijn teentjes en ik maakte mij uiteraard meteen weer zorgen.

En wat doe je dan als goede mammapoes? De dierenarts bellen! Dus weer 10 minuten aan de telefoon gehangen met de assistente van de dierenarts en volgens haar was het allemaal prima. Ik moest hem wel nog in de gaten blijven houden, en zolang hij niet mank loopt, mag hij weer naar buiten. De bruine kleur was te wijten aan het likken, het speeksel kleurt zijn vachtje bruin.

Een opgeluchte mammapoes had het sein gekregen... het luikje mocht weer open. De poezels zijn dolblij dat ze weer een beetje rond kunnen struinen in de tuin, want veel verder zijn ze nog niet gelopen. En Milo loopt een beetje als een angstig haasje rond te sluipen in de tuin, alsof hij bang is voor iets of iemand. Grappig om te zien. Ben benieuwd hoe lang het duurt voor hij weer de tuin zal verlaten.

In ieder geval hoop ik dat zijn pootje weer helemaal geneest en hij zichzelf niet meer bezeert en mij dus ook niet meer ongerust maakt. Go Milo, go!

Minder katzorgen!

Likken deed hij aan zijn pootje, vrijwel de hele dag door. Ik vond het gisteren wel erg verdacht dat hij de hele tijd zo knuffelig en aanhankelijk was, zo is hij al een hele tijd niet meer geweest. Het was voor mij tijd om de dierenarts te bellen, dit kon niet goed zijn.

Milo liep een beetje rond in de woning, ging dan weer ergens liggen en zijn pootje likken. Om twee uur de dierenarts gebeld, ik kon om 16 uur nog terecht. De afspraak gemaakt en meteen het reismandje van zolder gehaald. Chinou vond het erg interessant om het te inspecteren, Milo vond het niet opmerkenswaardig.

Om 15.40 uur vond ik het tijd om Milo te vangen en in het reismandje te stoppen. Hij vond het alles behalve leuk en begon meteen met hartverscheurend miauwen. In de auto ging de pret nog door, zelfs tot voor de dierenkliniek. Eenmaal binnen werd hij rustiger, er waren namelijk ook twee honden in de wachtkamer. Hij vond het zo eng, dat hij helemaal lag te shaken in zijn bakkie. Hij kroop zo ver mogelijk naar achteren en trilde. Arme poezel!

Bij binnenkomst werd er al tegen mij gezegd dat de afspraken uitlopen, dus dat was meteen een goede binnenkomer. Om 16 uur had ik officieel de afspraak, om 16.30 uur zat ik nog steeds in de wachtkamer. Enkele minuten later was Milo dan aan de beurt. Hij werd grondig onderzocht door de dierenarts en Milo was nog steeds erg rustig. Ik moest hem vasthouden en hij kroop dicht tegen mij aan. De dierenarts haalde de assistente erbij, omdat hij zelf wat haartjes bij Milo zijn pootje weg moest knippen. En toen zag hij ook dat Milo dus twee wondjes had tussen zijn tenen. Een scheurtje en een gaatje. Hoe hij eraan komt? Niemand weet het, behalve Milo. De wondjes waren al lichtelijk aan het ontsteken. Toen kreeg hij wat zalf tussen zijn teentjes en nog een spuitje tegen de ontsteking. En mocht hij weer terug in zijn reismandje. Super lieve dierendokter!

Bij de balie kreeg ik dan een zalfje mee, die ik twee maal daags aan moet brengen tussen zijn teentjes en ook nog een medicijn wat ik bij zijn eten moet doen, tegen de ontstekingen. Dat mag hij maar één keer per dag. Vanmiddag na 5 uur dus de eerstvolgende keer. En als het goed is, is Milo na het weekend weer helemaal de oude.


Het grappige is, dat ik nu al verschil merk. Hij wil weer naar buiten, is weer wat speelser, maar zoekt nog steeds de hele tijd aandacht. Beterschap, lieve Milo-poes!

Katzorgen!

Twee weekjes terug was Milo niet binnen te houden en nu wil hij niet meer naar buiten. Het muizen vangen is voorbij en daarvoor heeft hij zijn acties ingeruild voor krassen en verwondingen...

Vorige week kwam hij thuis met iets aan zijn pootje hangend. Bleek een korstje te zijn. Een paar dagen later had hij een schram boven zijn oog, of eigenlijk een kras. Meneer Poes was blijkbaar erg gedreven in het vechten.

Tot hij zaterdagavond thuis kwam met een pijnlijk pootje. Ik zag dat er iets mis was, dus nam een kijkje bij zijn kussentjes en teentjes. Het zag er niet best uit en hij liep een beetje mank. Zondag avond vond hij het zelfs te zwaar om te spinnen, want hij spinde niet meer. Wel likte hij zijn pootje om de twee minuten. Gisteren de dierenarts gebeld, deze zei dat ik het maar even moest aankijken en als zich iets ging ontsteken, dan moest ik meteen komen. Zolang hij niet slomer wordt zal er weinig aan de hand zijn. Oh, en naar buiten mag hij niet, omdat de kans op ongelukken groter is.

Nou ligt hij de hele dag te slapen, wat vrij normaal voor hem is. Dan komt hij zo nu en dan nog aandacht vragen, omdat hij daar erg goed in is en hij loopt eveneens niet meer mank. Wel likt hij zijn pootje nog zo nu en dan. Nog steeds twijfel ik of ik niet beter naar de dierenarts kan gaan met mijn Milo-poes. Wetende dat hij gaat miauwen als een malle en helemaal niet zijn reismandje in te krijgen is. Wat moet ik doen?

Vandaag kijk ik het nog een beetje aan en als ik morgen nog steeds het idee heb dat er weinig (of misschien geen?) verbetering in zit, neem ik hem mee naar de dierenarts. Mochten jullie raad weten, hoor ik het graag.

UPDATE: Om 16 uur gaat Milo naar de dierenarts, ik vertrouw het gewoon niet en ga liever één keer te veel naar de dierenarts dan één keer te weinig! Arme poezel. Hopelijk vindt hij het niet al te erg om mee te moeten in het kattenmandje. Alles voor mijn baby's, wat in dit geval mijn katten zijn.