Kat on the go!

Inmiddels is het alweer bijna een weekje geleden. Milo voelt zich in ieder geval weer een stuk fitter als vorige week en dat is niet alleen te zien aan hem, ook te merken.

Zo wilde hij afgelopen week niet naar buiten. Zijn pootje was een beetje rood van de ontsteking en tussen zijn teentjes was het donkerbruin. De afgelopen dagen werd hij weer steeds actiever. En sinds twee dagen zeurt hij ook alweer of hij niet weer naar buiten mag.

Vanmorgen heb ik dan nog eens gekeken naar zijn pootje voor zover ik het kan en mag bekijken van Milo. Hij is nogal actief in het afweren geworden. Hij vindt het maar niks dat ik elke dag 2 keer zijn pootje optil en zijn teentjes een beetje probeer te spreiden om er zalf tussen te spuiten. Dus echt kijken is ook een drama. Het is echter nog steeds een beetje bruin van kleur tussen zijn teentjes en ik maakte mij uiteraard meteen weer zorgen.

En wat doe je dan als goede mammapoes? De dierenarts bellen! Dus weer 10 minuten aan de telefoon gehangen met de assistente van de dierenarts en volgens haar was het allemaal prima. Ik moest hem wel nog in de gaten blijven houden, en zolang hij niet mank loopt, mag hij weer naar buiten. De bruine kleur was te wijten aan het likken, het speeksel kleurt zijn vachtje bruin.

Een opgeluchte mammapoes had het sein gekregen... het luikje mocht weer open. De poezels zijn dolblij dat ze weer een beetje rond kunnen struinen in de tuin, want veel verder zijn ze nog niet gelopen. En Milo loopt een beetje als een angstig haasje rond te sluipen in de tuin, alsof hij bang is voor iets of iemand. Grappig om te zien. Ben benieuwd hoe lang het duurt voor hij weer de tuin zal verlaten.

In ieder geval hoop ik dat zijn pootje weer helemaal geneest en hij zichzelf niet meer bezeert en mij dus ook niet meer ongerust maakt. Go Milo, go!