Minder katzorgen!

Likken deed hij aan zijn pootje, vrijwel de hele dag door. Ik vond het gisteren wel erg verdacht dat hij de hele tijd zo knuffelig en aanhankelijk was, zo is hij al een hele tijd niet meer geweest. Het was voor mij tijd om de dierenarts te bellen, dit kon niet goed zijn.

Milo liep een beetje rond in de woning, ging dan weer ergens liggen en zijn pootje likken. Om twee uur de dierenarts gebeld, ik kon om 16 uur nog terecht. De afspraak gemaakt en meteen het reismandje van zolder gehaald. Chinou vond het erg interessant om het te inspecteren, Milo vond het niet opmerkenswaardig.

Om 15.40 uur vond ik het tijd om Milo te vangen en in het reismandje te stoppen. Hij vond het alles behalve leuk en begon meteen met hartverscheurend miauwen. In de auto ging de pret nog door, zelfs tot voor de dierenkliniek. Eenmaal binnen werd hij rustiger, er waren namelijk ook twee honden in de wachtkamer. Hij vond het zo eng, dat hij helemaal lag te shaken in zijn bakkie. Hij kroop zo ver mogelijk naar achteren en trilde. Arme poezel!

Bij binnenkomst werd er al tegen mij gezegd dat de afspraken uitlopen, dus dat was meteen een goede binnenkomer. Om 16 uur had ik officieel de afspraak, om 16.30 uur zat ik nog steeds in de wachtkamer. Enkele minuten later was Milo dan aan de beurt. Hij werd grondig onderzocht door de dierenarts en Milo was nog steeds erg rustig. Ik moest hem vasthouden en hij kroop dicht tegen mij aan. De dierenarts haalde de assistente erbij, omdat hij zelf wat haartjes bij Milo zijn pootje weg moest knippen. En toen zag hij ook dat Milo dus twee wondjes had tussen zijn tenen. Een scheurtje en een gaatje. Hoe hij eraan komt? Niemand weet het, behalve Milo. De wondjes waren al lichtelijk aan het ontsteken. Toen kreeg hij wat zalf tussen zijn teentjes en nog een spuitje tegen de ontsteking. En mocht hij weer terug in zijn reismandje. Super lieve dierendokter!

Bij de balie kreeg ik dan een zalfje mee, die ik twee maal daags aan moet brengen tussen zijn teentjes en ook nog een medicijn wat ik bij zijn eten moet doen, tegen de ontstekingen. Dat mag hij maar één keer per dag. Vanmiddag na 5 uur dus de eerstvolgende keer. En als het goed is, is Milo na het weekend weer helemaal de oude.


Het grappige is, dat ik nu al verschil merk. Hij wil weer naar buiten, is weer wat speelser, maar zoekt nog steeds de hele tijd aandacht. Beterschap, lieve Milo-poes!