RIP kleine Myra poes!

Stoute poes, Piri piri, Pira, Pira poes, Poekie, Miepiepoes, Myra poes, oftewel, gewoon onze kleine Myra.

Op 19 december 2015 gingen Niels en ik naar het asiel, op zoek naar een leuke huisgenoot voor ons en Chinou natuurlijk. Toen ik je zag, was ik gelijk verkocht, zo'n klein katje met karakter. Toen ik je aaide, beet je zachtjes in mijn hand, want over je buikje aaien zorgde voor deze reactie.

Met een beetje overtuigingskracht heb ik Niels zover gekregen dat we jou mee zouden nemen, je mocht meteen met ons mee naar huis. We vulden de papieren in bij HoKaZo en gingen samen met een medewerkster jou in het mandje laden. Je ondeugende blik was echt te leuk en je was heerlijk rustig onderweg naar Nijmegen.

Eenmaal thuis aangekomen, moest je zolang in de computerkamer (wat nu de babykamer is geworden) blijven, zodat Chinou aan je geur zou kunnen wennen. Je verbleef daar niet al te lang, omdat wij het zielig vonden om je op te sluiten en al snel mocht je door het hele huis wandelen. Wat je prima beviel. Ook de tweede dag had je al snel het bed geclaimd.

Chinou en jij waren niet meteen beste vriendinnetjes, jij jaagde achter Chinou aan, maar toch sliepen jullie al snel dicht bij elkaar, wat een goed teken was. Je begreep in het begin het concept "natvoer" niet echt en liet het eerst links liggen. Na enkele dagen begon je dit echter ontzettend te waarderen, zo erg, dat je er geen genoeg van kon krijgen. Je leek wel een oude Romein, jezelf volproppen met eten, het uitkotsen en dan weer opnieuw beginnen met eten. Ook heb je ooit een boterham van mijn bord gestolen, waarschijnlijk omdat je voordat je bij ons kwam erg veel honger hebt geleden. Dit was ook de reden, dat je wel vaker muisjes en vogels ving en deze gulzig opat.

Niet veel later werd je een krolse poes, je miauwde ontzettend veel en trok ook de "dikke kat" uit de buurt aan, omdat je gedekt wilde worden. Hij bakte er helaas weinig van en liet jou aardig onbevredigd achter, voor zover ik heb kunnen zien. Toch besloten we om je maar snel te steriliseren, mocht hij toevallig daarna nog zijn geweest en jou wel hebben kunnen bekoren. Eenmaal gesteriliseerd had je een kaal poezenbuikje, maar behalve af en toe wassen deed het je weinig.

Verder leefde jij je leventje bij ons, overdag lekker slapen of een wandeling maken buiten. Behalve als het koud was buiten, dan bleef je liever binnen. Zodra de zon begon te schijnen, ging je er vol in liggen, lekker zonnebaden en dan wilde je ook graag naar buiten, wat uiteraard overdag mocht. 's Nachts was het luikje voor je gesloten, omdat we geen ongelukken wilden.

Helaas, was gisteren je laatste dag bij ons. 's Morgens hebben we nog samen op de bank geknuffeld, je kwam bij me liggen, op mijn borst en hebt mijn wijsvinger gewassen, zodat ik jouw koppie kon aaien en die schoon werd. Later zag ik jou in bed liggen met Chinou, vrij dicht bij elkaar, lekker een dutje doen. Het zonnetje scheen volop, het was 15 graden buiten en jij had ook al op het zwarte dressoir gelegen in de zon, daarna vond het een heerlijk idee om te gaan wandelen buiten.

Om 13:42 uur belde Niels mij op. Niels belt mij normaal nooit, dus ik was bang dat hij een ongeluk had gehad. Echter was hij niet degene, die het ongeluk had gehad, maar jij, kleine Myra poes. De dierenambulance had jou opgehaald en aangezien je gechipt was, hebben ze Niels gebeld. Blijkbaar was je van het Bastion hotel richting huis aan het wandelen, toen een auto je vol raakte en jij je leven verloor. En dat op klaarlichte dag! Ik had er geen woorden voor en Niels ook niet. We zijn ontzettend verdrietig, dat dit je is overkomen en wij nu zonder jou verder moeten. We hadden je graag nog heel lang bij ons gehad, maar het mocht niet zo zijn.

Later heb ik je opgehaald, samen met mijn schoonvader, je zag er nogal toegetakeld uit. Je ene oog was geplopt en er kwam nog bloed uit je bekje. Verder was je dezelfde mooie zwarte Myra poes, zoals je die ochtend ook was. En nadat ook Niels 's avonds afscheid van je had genomen, hebben we je begraven. Ik hoop dat je een mooi leven bij ons hebt gehad en dat je nu in de kattenhemel bent, waar je op ons neerkijkt en straks wellicht de beschermengelpoes van onze kleine zal zijn.

Ik mis je nu al, kleine, gekke, lieve, mooie, ondeugende, stoute, grappige Myra poes!

Je standaard rituelen en streken waren:
- Zodra we naar boven liepen, mee naar boven sprinten om heel indringend te miauwen om een zakje natvoer... Wat je in begin veel te snel opat, waarna je het gelijk weer uitkotste en dan weer opnieuw vroeg voor een zakje.
- Op het schoenenkastje zitten, liggen, slapen.
- Je tongetje uitsteken naar ons, waarschijnlijk omdat je kaken niet 100% goed op elkaar aansloten. Elke keer vond ik het een schattig en grappig gezicht.
- Bij mij op schoot komen liggen, met name heel graag als ik kort erop naar het werk moest.
- Sinds ik zwanger ben elke keer op mijn buik komen liggen, waarschijnlijk omdat je de hartslag van de baby kon horen.
- Op mijn borst bij mijn hoofd komen liggen, lekker tegen mij aan kroelen en lekker daar slapen.
- Tijdens etenstijd bij ons op tafel komen zitten en proberen eten buit te maken, met name Zwitserse mayonaise, vlees en vis waren favoriet, maar ook paksoi kon je niet weerstaan.
- Als ik druk moest nakijken, dan kwam jij mij altijd "helpen" met de pen aanvallen, spelen, kroelen, knuffelen, op de toetsen liggen en vooral heel veel aandacht vragen.
- Op de WC bril of de badrand gaan zitten, als ik in bad ging.
- Lekker knuffelen op tafel, jezelf laten aaien en als je over je buikje geaaid werd, ging je lekker bijten en aanvallen.

Rust zacht, lief kattenbeest!

Je kwam ongeveer een week geleden voor het eerst in mijn leven wandelen, je pikte een plekje in, in de tuin en ik mocht niet te dichtbij komen, of je liet merken, dat je dat niet prettig vond. Van de week was je er weer, zelfde plek, zelfde koppie. Ik herkende je, wilde je helpen, dus zette ik wat voer naar buiten. En eergisteren had Niels jou gespot in de tuin, een foto gemaakt en je lag er lekker bij. Tijd voor actie.

Eergisteren na thuiskomst was je er niet, maar ik moest en zou voorzorgsmaatregelen nemen om je te helpen. Ik zette een bakje rijkelijk gevuld met brokjes buiten, ook een kom water mocht niet ontbreken en omdat de oude krabpaal toch niet meer echt gebruikt wordt, zette ik deze ook buiten, zodat je een holletje had om je in te nestelen, mocht je weer naar ons toe komen. Alles beter dan buiten in de gure wind liggen.

Gisterenochtend werd ik wakker en het eerste wat ik deed is naar het raam beneden lopen om te kijken of ik je rode vachtje kon zien. En inderdaad, je lag in het holletje van de krabpaal. Omdat je de vorige keer zo bang/boos reageerde, nam ik een foto vanuit de woonkamer. Je was er.

Later ging ik het er toch maar op wagen, even een kijkje nemen bij je, in elk geval dichterbij dan een hele tuin. Op 2 meter afstand ging ik met je praten, je reageerde niet, ook Chinou kwam kijken en die deed niets, terwijl ze naar anderen altijd heel erg fel kan reageren met haar geblaas. Ze deed niets, ze keek, rook een keertje en rende toen naar binnen om slijm over te geven.

Toen ik even later nog eens kwam kijken, zag ik dat er iets mis was, was het bloed? Ik maakte een foto, rende naar de telefoon en belde de Dierenambulance Nijmegen. Je bleef draaien in het holletje en ook miauwde je nu alsof je om hulp riep. Ook viel mij op, dat het niet al te fris rook, daar waar jij lag. Alsof er iets aan het rotten was. Voor mijn gevoel, duurde het ontzettend lang tot ze kwamen, dus had ik ook maar vast gebeld naar de nooddierenarts, om te vragen of ik z.s.m. met je langs mocht komen, omdat je gewond was. Op het moment dat ik bijna klaar was met bellen, ging de bel van de voordeur. Ze waren er!

Je werd met krabpaal en al naar het busje gedragen, ze zagen al meteen, dat het niet best eruit zag. Je had maaien en wormen aan de achterkant bij je lijfje zitten, die je vlees aan het opeten waren. Ze zeiden dat je een hele lieve, tamme kat bent. Je was bang (en had pijn) waardoor je even alles liet lopen. Het was duidelijk dat je een mannetje was. Ik aaide je nog even over je koppie, voordat ze je mee namen naar de dienstdoende dierenarts op de Sint Annastraat 404. Ze zouden mij bellen na afloop van je consult en mij informeren hoe het met je is, maar ze zeiden bij voorbaat al, dat het er erg slecht uit zag. Ik zei hen, dat ze je moesten helpen en dat ik je wel wilde adopteren, mocht je geen baasje hebben. Ze schreven nog je ritnummer op en gingen er toen vandoor.

Nog geen uur later ging de telefoon...

Ze hadden slecht nieuws voor mij. Ze vertelden, dat je aangevreten werd door maaien en wormen, maar behalve dat, ook nog eens een open botbreuk had. Ze hebben je laten inslapen.

Je zult wel veel pijn hebben gehad, je voelde waarschijnlijk, dat ik je ging helpen en hebt daarom bij mij aangeklopt. Het spijt me, dat ik het niet eerder door had, dat je pijn had. Maar nu ben je verlost van je pijn en ben je in de kattenhemel, waar je niet meer hoeft te lijden en weer lekker rondjes kunt rennen (en misschien met Milo kunt kennismaken).

Het ga je goed, lieve Rooie.
Rust zacht!

Rust zacht, lieve kleine Milo!

Dat het ooit zou gebeuren, daar had ik rekening mee gehouden. Dat het zo snel zou gebeuren, nee, dat had ik nooit verwacht. De wijze waarop, was ergens wel te verwachten, maar toch zag ik dit niet aankomen. Lieve Milo, je bent overleden.

Ik weet nog goed toen ik je kwam bekijken, toen ik een vriendje voor Chinou zocht. Je was een klein wollig katje met schattige oortjes, lieve oogjes en je was heerlijk ondeugend en nieuwsgierig en natuurlijk was je een grote schoonheid met je witte vacht en cypers vlekken. Prachtig beestje!

Destijds woonden we in Helmond en omdat jij nogal vaak mijn voeten aanviel tijdens het slapen, moesten jullie toen in de woonkamer slapen. Dat lukte een tijdje, met een hoop krabben aan de deur, totdat je door had, dat die klink omlaag moest als je eruit wilde. Zo ontsnapte je elke ochtend uit de woonkamer en kwam gezellig bij ons op bed liggen samen met Chinou. Als we dan de deur uit gingen, stond je altijd bij de voordeur om ons uit te zwaaien en als we terug kwamen stond je ook altijd klaar om ons weer thuis te verwelkomen.

Wat je ook altijd leuk vond, was het balkon op in Helmond. En dan kijken naar de vogels die rondvlogen en je bent er zelfs een keer af gesprongen, maar toen wilde je heel snel weer naar binnen.

Eenmaal in Nijmegen had je het in het begin even moeilijk. Je durfde niet veel. Maar na verloop van tijd kreeg je het steeds meer naar je zin, zeker toen op een gegeven moment het kattenluikje open ging en je naar buiten mocht. Buiten zijn was je lust en je leven, vooral als het bloedheet was buiten. Lekker op de hete stenen liggen, rondjes wandelen, in het gras liggen op het grasveldje tegenover en daar ging je dan ook op jacht naar mollen, muizen en ratten, die je dan al miauwend thuis op het tapijt legde in de hal. Soms liet je ook alleen ingewanden van muizen liggen, soms waren de muizen en mollen nog aan het leven. Ook vogels nam je de laatste tijd mee naar huis en ik weet nog hoe boos ik op je was, toen je de vogel die dacht te hebben bevrijd toch weer ving, toen hij net het raam uit vloog.

Niet alleen buiten was je te vinden, ook binnen had je zo je plekjes, waar je graag verbleef. Onder andere op de bureaustoel sliep je altijd graag. Wanneer deze plek bezet was, dan werd het al snel de krabpaal, bovenop of in het bovenste hangmatje. En als wij op de bank zaten, dan ging je graag bij ons in de buurt liggen, voornamelijk bij Niels. Mannen onder elkaar. Lekker hangen op zondag.

Als er mensen op bezoek kwamen, was je ook altijd erbij om ze even 'hoi' te zeggen en ontving je graag een aai of knuffel. Sommigen kregen ook nog een afscheidsgroet, als ze weg gingen en die zwaaide je dan mee uit. Als ze weg gingen, ging je op het pad zitten bij de voordeur om ze 'gedag' te zeggen.

Het buitenleven was echt jouw ding en zo was ik vorige week dinsdag al een keer eerder in paniek op zoek naar jou, omdat je 3 dagen niet thuis was geweest. Deze keer maakte ik mij de eerste 3 dagen niet zo veel zorgen, omdat je de vorige keer ook thuis kwam. Toch vond ik het gisteren wel vreemd, dat je nog steeds niet thuis was geweest, aangezien het de vorige keer niet zo lang duurde, dus ging ik je weer zoeken, tevergeefs, ik kon je niet vinden. Vanmorgen bleef het gevoel aan mij knagen, dat er iets mis was en ik ging zoeken of iemand misschien een kat gevonden heeft. Bij de dierenambulance zag ik dan een beschrijving die op jou kon slaan, dus belde ik gelijk op. Ze zeiden de hele beschrijving en dat het katje overleden was, ondanks dat ik de beschrijving van de vlek op je achterpoot, wilde ik toch komen kijken. Ik mocht komen kijken of het om jou ging en was om 11 uur welkom. Op het moment dat ik het kleine kamertje binnen liep zag ik al, dat jij het was, je staart was al genoeg geweest, maar ook de rest klopte. Jij was het, kleine Milo. Jij was helaas niet meer in leven.

Daar stond ik dan, een hoopje ellende, bij jou. Je bent zo mooi, lieve Milo, ondanks het ongeluk dat je gehad hebt. Je lag erbij alsof je slaapt. Alleen het bloed uit je bekje en het ijskoude lijfje waren het bewijs dat je niet meer onder ons was.

Milo, ik ga je zo erg missen. Beter gezegd, ik mis je nu al. Je gemiauw, je kopjes, je warme lijfje bovenop mijn schoot, je knuffels, je spingeluid, de rondjes die je over mijn laptop liep, het schooien om eten als we kip aten, het stelen van eten wat al of nog op tafel stond, het bakje melk wat ik je elke ochtend gaf, gewoon alles aan je ga ik missen, wanneer ik het niet nu al doe.

Lieve Milo-poes, het ga je goed in de kattenhemel, dat je daar vele leuke wandelingen kunt maken, zonder dat je bang hoeft te zijn voor auto's. Doe de groetjes aan opa en oma en geef ze een knuffel van mij. Ik denk aan je, tot over vele jaren, lieve Milo. Tot dan!

 

Minder katzorgen!

Likken deed hij aan zijn pootje, vrijwel de hele dag door. Ik vond het gisteren wel erg verdacht dat hij de hele tijd zo knuffelig en aanhankelijk was, zo is hij al een hele tijd niet meer geweest. Het was voor mij tijd om de dierenarts te bellen, dit kon niet goed zijn.

Milo liep een beetje rond in de woning, ging dan weer ergens liggen en zijn pootje likken. Om twee uur de dierenarts gebeld, ik kon om 16 uur nog terecht. De afspraak gemaakt en meteen het reismandje van zolder gehaald. Chinou vond het erg interessant om het te inspecteren, Milo vond het niet opmerkenswaardig.

Om 15.40 uur vond ik het tijd om Milo te vangen en in het reismandje te stoppen. Hij vond het alles behalve leuk en begon meteen met hartverscheurend miauwen. In de auto ging de pret nog door, zelfs tot voor de dierenkliniek. Eenmaal binnen werd hij rustiger, er waren namelijk ook twee honden in de wachtkamer. Hij vond het zo eng, dat hij helemaal lag te shaken in zijn bakkie. Hij kroop zo ver mogelijk naar achteren en trilde. Arme poezel!

Bij binnenkomst werd er al tegen mij gezegd dat de afspraken uitlopen, dus dat was meteen een goede binnenkomer. Om 16 uur had ik officieel de afspraak, om 16.30 uur zat ik nog steeds in de wachtkamer. Enkele minuten later was Milo dan aan de beurt. Hij werd grondig onderzocht door de dierenarts en Milo was nog steeds erg rustig. Ik moest hem vasthouden en hij kroop dicht tegen mij aan. De dierenarts haalde de assistente erbij, omdat hij zelf wat haartjes bij Milo zijn pootje weg moest knippen. En toen zag hij ook dat Milo dus twee wondjes had tussen zijn tenen. Een scheurtje en een gaatje. Hoe hij eraan komt? Niemand weet het, behalve Milo. De wondjes waren al lichtelijk aan het ontsteken. Toen kreeg hij wat zalf tussen zijn teentjes en nog een spuitje tegen de ontsteking. En mocht hij weer terug in zijn reismandje. Super lieve dierendokter!

Bij de balie kreeg ik dan een zalfje mee, die ik twee maal daags aan moet brengen tussen zijn teentjes en ook nog een medicijn wat ik bij zijn eten moet doen, tegen de ontstekingen. Dat mag hij maar één keer per dag. Vanmiddag na 5 uur dus de eerstvolgende keer. En als het goed is, is Milo na het weekend weer helemaal de oude.


Het grappige is, dat ik nu al verschil merk. Hij wil weer naar buiten, is weer wat speelser, maar zoekt nog steeds de hele tijd aandacht. Beterschap, lieve Milo-poes!

Katzorgen!

Twee weekjes terug was Milo niet binnen te houden en nu wil hij niet meer naar buiten. Het muizen vangen is voorbij en daarvoor heeft hij zijn acties ingeruild voor krassen en verwondingen...

Vorige week kwam hij thuis met iets aan zijn pootje hangend. Bleek een korstje te zijn. Een paar dagen later had hij een schram boven zijn oog, of eigenlijk een kras. Meneer Poes was blijkbaar erg gedreven in het vechten.

Tot hij zaterdagavond thuis kwam met een pijnlijk pootje. Ik zag dat er iets mis was, dus nam een kijkje bij zijn kussentjes en teentjes. Het zag er niet best uit en hij liep een beetje mank. Zondag avond vond hij het zelfs te zwaar om te spinnen, want hij spinde niet meer. Wel likte hij zijn pootje om de twee minuten. Gisteren de dierenarts gebeld, deze zei dat ik het maar even moest aankijken en als zich iets ging ontsteken, dan moest ik meteen komen. Zolang hij niet slomer wordt zal er weinig aan de hand zijn. Oh, en naar buiten mag hij niet, omdat de kans op ongelukken groter is.

Nou ligt hij de hele dag te slapen, wat vrij normaal voor hem is. Dan komt hij zo nu en dan nog aandacht vragen, omdat hij daar erg goed in is en hij loopt eveneens niet meer mank. Wel likt hij zijn pootje nog zo nu en dan. Nog steeds twijfel ik of ik niet beter naar de dierenarts kan gaan met mijn Milo-poes. Wetende dat hij gaat miauwen als een malle en helemaal niet zijn reismandje in te krijgen is. Wat moet ik doen?

Vandaag kijk ik het nog een beetje aan en als ik morgen nog steeds het idee heb dat er weinig (of misschien geen?) verbetering in zit, neem ik hem mee naar de dierenarts. Mochten jullie raad weten, hoor ik het graag.

UPDATE: Om 16 uur gaat Milo naar de dierenarts, ik vertrouw het gewoon niet en ga liever één keer te veel naar de dierenarts dan één keer te weinig! Arme poezel. Hopelijk vindt hij het niet al te erg om mee te moeten in het kattenmandje. Alles voor mijn baby's, wat in dit geval mijn katten zijn.

Muizenhuis

Muizen, ongewenste dieren voor de meeste mensen, zeker als ze uit het wild komen en zich in je huis nestelen.

Milo, mijn mannetjes poes, is een echte buitenganger. Sinds we in Nijmegen wonen heeft hij een kattenluikje waar hij in en uit kan lopen. Chinou mag hetzelfde luikje gebruiken, maar zij ligt liever lekker lui op de krabpaal of bank te slapen in plaats van uren buiten rond te rennen.

Nou waren mijn moeder en zusje op bezoek, toen mijn zusje ineens opmerkte dat er een muis in de gang was. Milo was erbij, hij had de muis waarschijnlijk mee naar binnen genomen en was nu met het muisje aan het spelen, in de gang. Mijn zusje is toen een theedoek gaan halen, waar we de muis op probeerden te krijgen, zodat we hem konden redden. Milo wilde echter spelen met de kleine muis, dus moesten we hem daar weg halen. Gelukkig is het ons toen gelukt om het muisje te redden.

De dag erna kwam Milo weer binnen, wéér met een muis, dit keer in zijn bekje. We hebben Milo met muis in zijn bek naar buiten gegooid. Na een tijdje deden we de keukendeur open en daar lag hij dan, dood op de grond... Milo had hem dood gemaakt. Even later kwam Milo alwéér met een muis naar binnen wandelen. Hij rende naar boven met de muis in zijn bek en 'speelde' met de muis. Hij beet hem in zijn pootje en de muis piepte zielig. Redden konden we hem deze keer weer niet. Super zielig! Half dood heb ik de muis buiten in een kuiltje gedaan, bij de hondenuitlaatstrook. Milo mocht die dag niet meer naar buiten en het luikje hebben we dan ook dicht gedaan.

De volgende ochtend kwam ik beneden, tot mijn verbazing had Milo blijkbaar de dag ervoor nog één muis extra naar binnen weten te smokkelen. Er lag namelijk een staart met daar aan vast een pootje en een stukje darmen van een muis voor de deur. Bah! Milo had dus nog even een muis bijna helemaal opgepeuzeld.

Sinds dien doen we het kattenluikje op slot zodra het donker gaat worden, zodat Milo geen arme muisjes meer kan vangen en opeten in huis. En als het even kan laten we hem ook niet ontsnappen. Hij zal het vast heel lief bedoelen, maar we hebben zelf genoeg te eten en hoeven geen verse muizensteak op tafel... Maar toch bedankt, Milo.

Kitty chaos!

Na een tijdje bezig te zijn geweest met stofzuigen, afwassen en dergelijke komt er ineens een zwart-witte kat bij je binnen lopen. Aangezien ik op de eerste verdieping woon, was dat nogal vreemd, zeker als dan zo een kat naar binnen komt.

Hij was zwart met een witte snoet en witte pootjes, een mooi beestje om te zien. Echter zag hij er niet helemaal gezond uit, maar hij liet zich wel aaien. Hij bleef ook maar rondjes lopen, beetje zwalkend en vond het zielig. Het eerste wat in mij op kwam, was de dierenambulance bellen.

Eenmaal aan de telefoon met de dierenambulance zei ik, dat er een kat binnen was komen lopen via het balkon. Eerste reactie terug van hen was 'zet hem maar buiten'. Dat dacht ik dus niet en zei dat hij er niet bepaald gezond uit ziet. Toen zouden ze hem wel komen halen, alleen dat zou dan 45 minuten duren. Nadat ik had gezegd dat ik zelf ook twee poezenbeesten heb en ik niet wist of dat wel goed zou gaan, konden ze ineens sneller komen. *zucht*

Chinou en Milo hebben de zwart-witte kater gezien en bleven op een afstandje staan met opgezette staart en gebolde rug. Ze vonden hem maar eng en trokken zich terug naar de vertrouwde eetstoel waar ze samen gingen liggen, ver van die enge zwart-witte kat. De kater bleef maar rondjes lopen en zwalken, hij ging uiteindelijk op de schoenen van Niels zitten en wilde daar niet meer weg. Ik had zelfs een paar brokjes en een kommetje melk neergezet, maar hij wilde niks.

Even later kwam de man van de dierenambulance, hij vond het beestje er erg slecht uit zien en zei dat ze hem zouden onderzoeken. Hij nam hem mee in een mandje en ging weg.

Toen ik daarna de douche in was geweest, ging de bel. Aangezien ik nog in mijn nakie stond, deed ik de deur niet open. Vroeg me af wie het had kunnen zijn... Toen ben ik even naar de winkel gereden om wat boodschappen te halen en toen ik terug kwam stond er een dierenambulance wagen voor de deur. Ik schrok me rot, zou die bij mij aangebeld hebben? En toen ging het dan eindelijk dagen... De dierenambulance was er niet voor mij, maar waarschijnlijk voor mijn bovenbuurvrouw. De kater zal wel de kat van de buurvrouw zijn. OEPS!

Ik begon me al gelijk zorgen te maken... Waarom had ik daar niet aan gedacht? Het is toch logischer dat een kat van het balkon naar beneden valt als dat hij omhoog springt naar het balkon? Dom, dat is het enige woord wat ik ervoor heb. Even later stond de buurvrouw bij mij aan de deur, ze was niet meer boos, maar vertelde dat ze haar kat hadden willen inslapen bij de dierenambulance en dat ze toen helemaal van streek was. Wat ik me absoluut kan voorstellen. Ik vertelde wat er gebeurd was en dat ik er verder niet bij stil had gestaan... En verontschuldigde mij.

Arme buuf en arme kat! Gelukkig zijn ze weer herenigt en kunnen ze weer tijd samen doorbrengen.

Beestjes...

Je hebt ze in allerlei soorten, maten en figuren. Het zijn levende wezentjes met een x aantal pootjes, met of zonder haar en in allerlei kleuren. Nu heb ik het uiteraard niet over spinnen of andere vreemde beestjes, maar over mijn gekke poezenbeesten!

Voor mijn verjaardag, afgelopen dinsdag, had ik maandag al een bos tulpen gekregen, geel met paars. Erg mooie tulpen en ook nog eens van mijn schoonouders in spé gekregen. Super lief! Echter zijn mijn gekke poezenbeesten er helemaal gek op. Dat hebben ze sowieso wel met planten, de hortensia is inmiddels ook al overleden, maar dat was ook door te veel water geven...

Gelukkig heb ik bewijs verzameld, die mijn poezels tot last gelegd zouden kunnen worden. Niet dat zij er iets om geven, het zijn tenslotte gekke kattenbeesten die zo eigenwijs zijn als de neten. Ze trekken zich echt niks aan van hun 'vrouwtje' die ze eigenlijk gewoon als onderdaan zien. ;-)

Zo zijn katten nu eenmaal....