Rust zacht, lief kattenbeest!

Je kwam ongeveer een week geleden voor het eerst in mijn leven wandelen, je pikte een plekje in, in de tuin en ik mocht niet te dichtbij komen, of je liet merken, dat je dat niet prettig vond. Van de week was je er weer, zelfde plek, zelfde koppie. Ik herkende je, wilde je helpen, dus zette ik wat voer naar buiten. En eergisteren had Niels jou gespot in de tuin, een foto gemaakt en je lag er lekker bij. Tijd voor actie.

Eergisteren na thuiskomst was je er niet, maar ik moest en zou voorzorgsmaatregelen nemen om je te helpen. Ik zette een bakje rijkelijk gevuld met brokjes buiten, ook een kom water mocht niet ontbreken en omdat de oude krabpaal toch niet meer echt gebruikt wordt, zette ik deze ook buiten, zodat je een holletje had om je in te nestelen, mocht je weer naar ons toe komen. Alles beter dan buiten in de gure wind liggen.

Gisterenochtend werd ik wakker en het eerste wat ik deed is naar het raam beneden lopen om te kijken of ik je rode vachtje kon zien. En inderdaad, je lag in het holletje van de krabpaal. Omdat je de vorige keer zo bang/boos reageerde, nam ik een foto vanuit de woonkamer. Je was er.

Later ging ik het er toch maar op wagen, even een kijkje nemen bij je, in elk geval dichterbij dan een hele tuin. Op 2 meter afstand ging ik met je praten, je reageerde niet, ook Chinou kwam kijken en die deed niets, terwijl ze naar anderen altijd heel erg fel kan reageren met haar geblaas. Ze deed niets, ze keek, rook een keertje en rende toen naar binnen om slijm over te geven.

Toen ik even later nog eens kwam kijken, zag ik dat er iets mis was, was het bloed? Ik maakte een foto, rende naar de telefoon en belde de Dierenambulance Nijmegen. Je bleef draaien in het holletje en ook miauwde je nu alsof je om hulp riep. Ook viel mij op, dat het niet al te fris rook, daar waar jij lag. Alsof er iets aan het rotten was. Voor mijn gevoel, duurde het ontzettend lang tot ze kwamen, dus had ik ook maar vast gebeld naar de nooddierenarts, om te vragen of ik z.s.m. met je langs mocht komen, omdat je gewond was. Op het moment dat ik bijna klaar was met bellen, ging de bel van de voordeur. Ze waren er!

Je werd met krabpaal en al naar het busje gedragen, ze zagen al meteen, dat het niet best eruit zag. Je had maaien en wormen aan de achterkant bij je lijfje zitten, die je vlees aan het opeten waren. Ze zeiden dat je een hele lieve, tamme kat bent. Je was bang (en had pijn) waardoor je even alles liet lopen. Het was duidelijk dat je een mannetje was. Ik aaide je nog even over je koppie, voordat ze je mee namen naar de dienstdoende dierenarts op de Sint Annastraat 404. Ze zouden mij bellen na afloop van je consult en mij informeren hoe het met je is, maar ze zeiden bij voorbaat al, dat het er erg slecht uit zag. Ik zei hen, dat ze je moesten helpen en dat ik je wel wilde adopteren, mocht je geen baasje hebben. Ze schreven nog je ritnummer op en gingen er toen vandoor.

Nog geen uur later ging de telefoon...

Ze hadden slecht nieuws voor mij. Ze vertelden, dat je aangevreten werd door maaien en wormen, maar behalve dat, ook nog eens een open botbreuk had. Ze hebben je laten inslapen.

Je zult wel veel pijn hebben gehad, je voelde waarschijnlijk, dat ik je ging helpen en hebt daarom bij mij aangeklopt. Het spijt me, dat ik het niet eerder door had, dat je pijn had. Maar nu ben je verlost van je pijn en ben je in de kattenhemel, waar je niet meer hoeft te lijden en weer lekker rondjes kunt rennen (en misschien met Milo kunt kennismaken).

Het ga je goed, lieve Rooie.
Rust zacht!

Muizenhuis

Muizen, ongewenste dieren voor de meeste mensen, zeker als ze uit het wild komen en zich in je huis nestelen.

Milo, mijn mannetjes poes, is een echte buitenganger. Sinds we in Nijmegen wonen heeft hij een kattenluikje waar hij in en uit kan lopen. Chinou mag hetzelfde luikje gebruiken, maar zij ligt liever lekker lui op de krabpaal of bank te slapen in plaats van uren buiten rond te rennen.

Nou waren mijn moeder en zusje op bezoek, toen mijn zusje ineens opmerkte dat er een muis in de gang was. Milo was erbij, hij had de muis waarschijnlijk mee naar binnen genomen en was nu met het muisje aan het spelen, in de gang. Mijn zusje is toen een theedoek gaan halen, waar we de muis op probeerden te krijgen, zodat we hem konden redden. Milo wilde echter spelen met de kleine muis, dus moesten we hem daar weg halen. Gelukkig is het ons toen gelukt om het muisje te redden.

De dag erna kwam Milo weer binnen, wéér met een muis, dit keer in zijn bekje. We hebben Milo met muis in zijn bek naar buiten gegooid. Na een tijdje deden we de keukendeur open en daar lag hij dan, dood op de grond... Milo had hem dood gemaakt. Even later kwam Milo alwéér met een muis naar binnen wandelen. Hij rende naar boven met de muis in zijn bek en 'speelde' met de muis. Hij beet hem in zijn pootje en de muis piepte zielig. Redden konden we hem deze keer weer niet. Super zielig! Half dood heb ik de muis buiten in een kuiltje gedaan, bij de hondenuitlaatstrook. Milo mocht die dag niet meer naar buiten en het luikje hebben we dan ook dicht gedaan.

De volgende ochtend kwam ik beneden, tot mijn verbazing had Milo blijkbaar de dag ervoor nog één muis extra naar binnen weten te smokkelen. Er lag namelijk een staart met daar aan vast een pootje en een stukje darmen van een muis voor de deur. Bah! Milo had dus nog even een muis bijna helemaal opgepeuzeld.

Sinds dien doen we het kattenluikje op slot zodra het donker gaat worden, zodat Milo geen arme muisjes meer kan vangen en opeten in huis. En als het even kan laten we hem ook niet ontsnappen. Hij zal het vast heel lief bedoelen, maar we hebben zelf genoeg te eten en hoeven geen verse muizensteak op tafel... Maar toch bedankt, Milo.