Rust zacht, lief kattenbeest!

Je kwam ongeveer een week geleden voor het eerst in mijn leven wandelen, je pikte een plekje in, in de tuin en ik mocht niet te dichtbij komen, of je liet merken, dat je dat niet prettig vond. Van de week was je er weer, zelfde plek, zelfde koppie. Ik herkende je, wilde je helpen, dus zette ik wat voer naar buiten. En eergisteren had Niels jou gespot in de tuin, een foto gemaakt en je lag er lekker bij. Tijd voor actie.

Eergisteren na thuiskomst was je er niet, maar ik moest en zou voorzorgsmaatregelen nemen om je te helpen. Ik zette een bakje rijkelijk gevuld met brokjes buiten, ook een kom water mocht niet ontbreken en omdat de oude krabpaal toch niet meer echt gebruikt wordt, zette ik deze ook buiten, zodat je een holletje had om je in te nestelen, mocht je weer naar ons toe komen. Alles beter dan buiten in de gure wind liggen.

Gisterenochtend werd ik wakker en het eerste wat ik deed is naar het raam beneden lopen om te kijken of ik je rode vachtje kon zien. En inderdaad, je lag in het holletje van de krabpaal. Omdat je de vorige keer zo bang/boos reageerde, nam ik een foto vanuit de woonkamer. Je was er.

Later ging ik het er toch maar op wagen, even een kijkje nemen bij je, in elk geval dichterbij dan een hele tuin. Op 2 meter afstand ging ik met je praten, je reageerde niet, ook Chinou kwam kijken en die deed niets, terwijl ze naar anderen altijd heel erg fel kan reageren met haar geblaas. Ze deed niets, ze keek, rook een keertje en rende toen naar binnen om slijm over te geven.

Toen ik even later nog eens kwam kijken, zag ik dat er iets mis was, was het bloed? Ik maakte een foto, rende naar de telefoon en belde de Dierenambulance Nijmegen. Je bleef draaien in het holletje en ook miauwde je nu alsof je om hulp riep. Ook viel mij op, dat het niet al te fris rook, daar waar jij lag. Alsof er iets aan het rotten was. Voor mijn gevoel, duurde het ontzettend lang tot ze kwamen, dus had ik ook maar vast gebeld naar de nooddierenarts, om te vragen of ik z.s.m. met je langs mocht komen, omdat je gewond was. Op het moment dat ik bijna klaar was met bellen, ging de bel van de voordeur. Ze waren er!

Je werd met krabpaal en al naar het busje gedragen, ze zagen al meteen, dat het niet best eruit zag. Je had maaien en wormen aan de achterkant bij je lijfje zitten, die je vlees aan het opeten waren. Ze zeiden dat je een hele lieve, tamme kat bent. Je was bang (en had pijn) waardoor je even alles liet lopen. Het was duidelijk dat je een mannetje was. Ik aaide je nog even over je koppie, voordat ze je mee namen naar de dienstdoende dierenarts op de Sint Annastraat 404. Ze zouden mij bellen na afloop van je consult en mij informeren hoe het met je is, maar ze zeiden bij voorbaat al, dat het er erg slecht uit zag. Ik zei hen, dat ze je moesten helpen en dat ik je wel wilde adopteren, mocht je geen baasje hebben. Ze schreven nog je ritnummer op en gingen er toen vandoor.

Nog geen uur later ging de telefoon...

Ze hadden slecht nieuws voor mij. Ze vertelden, dat je aangevreten werd door maaien en wormen, maar behalve dat, ook nog eens een open botbreuk had. Ze hebben je laten inslapen.

Je zult wel veel pijn hebben gehad, je voelde waarschijnlijk, dat ik je ging helpen en hebt daarom bij mij aangeklopt. Het spijt me, dat ik het niet eerder door had, dat je pijn had. Maar nu ben je verlost van je pijn en ben je in de kattenhemel, waar je niet meer hoeft te lijden en weer lekker rondjes kunt rennen (en misschien met Milo kunt kennismaken).

Het ga je goed, lieve Rooie.
Rust zacht!

Rust zacht, lieve kleine Milo!

Dat het ooit zou gebeuren, daar had ik rekening mee gehouden. Dat het zo snel zou gebeuren, nee, dat had ik nooit verwacht. De wijze waarop, was ergens wel te verwachten, maar toch zag ik dit niet aankomen. Lieve Milo, je bent overleden.

Ik weet nog goed toen ik je kwam bekijken, toen ik een vriendje voor Chinou zocht. Je was een klein wollig katje met schattige oortjes, lieve oogjes en je was heerlijk ondeugend en nieuwsgierig en natuurlijk was je een grote schoonheid met je witte vacht en cypers vlekken. Prachtig beestje!

Destijds woonden we in Helmond en omdat jij nogal vaak mijn voeten aanviel tijdens het slapen, moesten jullie toen in de woonkamer slapen. Dat lukte een tijdje, met een hoop krabben aan de deur, totdat je door had, dat die klink omlaag moest als je eruit wilde. Zo ontsnapte je elke ochtend uit de woonkamer en kwam gezellig bij ons op bed liggen samen met Chinou. Als we dan de deur uit gingen, stond je altijd bij de voordeur om ons uit te zwaaien en als we terug kwamen stond je ook altijd klaar om ons weer thuis te verwelkomen.

Wat je ook altijd leuk vond, was het balkon op in Helmond. En dan kijken naar de vogels die rondvlogen en je bent er zelfs een keer af gesprongen, maar toen wilde je heel snel weer naar binnen.

Eenmaal in Nijmegen had je het in het begin even moeilijk. Je durfde niet veel. Maar na verloop van tijd kreeg je het steeds meer naar je zin, zeker toen op een gegeven moment het kattenluikje open ging en je naar buiten mocht. Buiten zijn was je lust en je leven, vooral als het bloedheet was buiten. Lekker op de hete stenen liggen, rondjes wandelen, in het gras liggen op het grasveldje tegenover en daar ging je dan ook op jacht naar mollen, muizen en ratten, die je dan al miauwend thuis op het tapijt legde in de hal. Soms liet je ook alleen ingewanden van muizen liggen, soms waren de muizen en mollen nog aan het leven. Ook vogels nam je de laatste tijd mee naar huis en ik weet nog hoe boos ik op je was, toen je de vogel die dacht te hebben bevrijd toch weer ving, toen hij net het raam uit vloog.

Niet alleen buiten was je te vinden, ook binnen had je zo je plekjes, waar je graag verbleef. Onder andere op de bureaustoel sliep je altijd graag. Wanneer deze plek bezet was, dan werd het al snel de krabpaal, bovenop of in het bovenste hangmatje. En als wij op de bank zaten, dan ging je graag bij ons in de buurt liggen, voornamelijk bij Niels. Mannen onder elkaar. Lekker hangen op zondag.

Als er mensen op bezoek kwamen, was je ook altijd erbij om ze even 'hoi' te zeggen en ontving je graag een aai of knuffel. Sommigen kregen ook nog een afscheidsgroet, als ze weg gingen en die zwaaide je dan mee uit. Als ze weg gingen, ging je op het pad zitten bij de voordeur om ze 'gedag' te zeggen.

Het buitenleven was echt jouw ding en zo was ik vorige week dinsdag al een keer eerder in paniek op zoek naar jou, omdat je 3 dagen niet thuis was geweest. Deze keer maakte ik mij de eerste 3 dagen niet zo veel zorgen, omdat je de vorige keer ook thuis kwam. Toch vond ik het gisteren wel vreemd, dat je nog steeds niet thuis was geweest, aangezien het de vorige keer niet zo lang duurde, dus ging ik je weer zoeken, tevergeefs, ik kon je niet vinden. Vanmorgen bleef het gevoel aan mij knagen, dat er iets mis was en ik ging zoeken of iemand misschien een kat gevonden heeft. Bij de dierenambulance zag ik dan een beschrijving die op jou kon slaan, dus belde ik gelijk op. Ze zeiden de hele beschrijving en dat het katje overleden was, ondanks dat ik de beschrijving van de vlek op je achterpoot, wilde ik toch komen kijken. Ik mocht komen kijken of het om jou ging en was om 11 uur welkom. Op het moment dat ik het kleine kamertje binnen liep zag ik al, dat jij het was, je staart was al genoeg geweest, maar ook de rest klopte. Jij was het, kleine Milo. Jij was helaas niet meer in leven.

Daar stond ik dan, een hoopje ellende, bij jou. Je bent zo mooi, lieve Milo, ondanks het ongeluk dat je gehad hebt. Je lag erbij alsof je slaapt. Alleen het bloed uit je bekje en het ijskoude lijfje waren het bewijs dat je niet meer onder ons was.

Milo, ik ga je zo erg missen. Beter gezegd, ik mis je nu al. Je gemiauw, je kopjes, je warme lijfje bovenop mijn schoot, je knuffels, je spingeluid, de rondjes die je over mijn laptop liep, het schooien om eten als we kip aten, het stelen van eten wat al of nog op tafel stond, het bakje melk wat ik je elke ochtend gaf, gewoon alles aan je ga ik missen, wanneer ik het niet nu al doe.

Lieve Milo-poes, het ga je goed in de kattenhemel, dat je daar vele leuke wandelingen kunt maken, zonder dat je bang hoeft te zijn voor auto's. Doe de groetjes aan opa en oma en geef ze een knuffel van mij. Ik denk aan je, tot over vele jaren, lieve Milo. Tot dan!

 

Inluiding

De gelegenheid waar niemand aan ontkomt, waar jong en oud elk jaar weer aan moet geloven. Oud op nieuw, bij sommige een nog groter feest dan de Kerstdagen.

Oud op nieuw hebben voor het eerst in ons eigen huisje gevierd. Niels had zijn vrienden uitgenodigd, maar uiteindelijk waren de meesten bij familie en kwam dus alleen één jongen met ons het nieuwe jaar inluiden. We hadden wat partysnacks en natuurlijk veel drank in huis.

Om 12 uur werd er eerst gekust, daarna ging de fles Martini Royale open en ging deze bij het inschenken al over de hele tafel heen. Even later scheur ik per ongeluk mijn jas in en laat ik ook nog eens een Kerstbal uit de boom vallen. Maar ach, scherven brengen geluk toch?

Tegen 02:00 uur gingen we richting de Waalhalla, om met de rest van de mannen en één andere vrouw het Nieuwjaar verder te vieren. We hadden al aardig ingedronken thuis en het ging al niet recht naar de Waalhalla. Het was een mega herrie en de muziek was nogal monotoon in de grote zaal, toch hebben we ons vermaakt met een beetje bewegen op de boemboem muziek. De gekste verhalen kwamen naar boven en ook heb ik twee keer een trio-aanbod gehad, waar ik alleen maar om kon lachen, omdat ze dat nooit hadden durven vragen, als ze niet zat waren geweest. Ik heb veel gelachen, veel proberen te dansen, gezwalkt naar de wc, gehangen met de boys and girl en het was een leuke avond.

Toen ik naar de wc wilde stond ik op een gegeven moment in de rij, zoals gewoonlijk voor de damestoiletten, en staat een meisje mij aan te kijken en zegt dan ineens, uit het niets 'jij bent écht heel mooi zeg' en ik voelde me ontzettend gevleid, haha. Nadat ik weer uit het hokje kwam, stond ze nog steeds bij de toiletten en zei ze 'nog steeds heel mooi' tegen mij. Het eerste compliment van het nieuwe jaar kon ik ook gelijk in mijn zak steken, want ja.... dronken mensen spreken de waarheid, toch?

Nadat ik dit aan mijn lieve Niels vertelde bleef hij met zijn zatte kop 'ze heeft helemaal gelijk' en zei toen ook de hele tijd zeggen hoe mooi ik ben, hoe perfect ik ben, dat ik de mooiste van de wereld ben, maar dat er maar één ding is, wat hij niet perfect aan mij vind... (nooit leuk om te horen) en dat was, dat ik zo snel boos werd om kleine dingetjes en toen haalde hij een verhaal aan, wat echt al een jaar geleden gebeurd was en sindsdien ook niet meer was voorgekomen. Ach ja, daar zal ik dan maar mee moeten leven.

Om 05:45 uur ging het dan richting huis en dat was alles behalve recht. Ben op een gegeven moment maar voor of achter mijn slalommende vriendje gaan rijden, omdat hij mij bijna elke keer aanreed. Iets na 06:00 uur waren we thuis en zijn we meteen naar bed gegaan. Pfoe! We sliepen dan ook binnen no time.

De dag erna was de kater een heel normaal gevolg van een mega gezellige nacht met veel wijntjes. Er zat dan ook niks anders op, dan lekker te hangen en zo min mogelijk te doen.

En wat zou een nieuw jaar zijn zonder nieuwe goede voornemens? Dus bij deze mijn goede voornemens voor dit jaar.
- Elke dag 1x flossen/tanden stoken
- 3x per week blijven sporten
- Elke dag mijn multivitamine innemen
En voor de rest zien we wel wat er allemaal op mijn pad komt.

Dus bij deze is er weer een jaar afgesloten en staat het nieuwe jaar weer flink voor de deur. Ik ben benieuwd wat komen gaat en ik hoop dat het heel veel goeds zal zijn.

Muizenhuis

Muizen, ongewenste dieren voor de meeste mensen, zeker als ze uit het wild komen en zich in je huis nestelen.

Milo, mijn mannetjes poes, is een echte buitenganger. Sinds we in Nijmegen wonen heeft hij een kattenluikje waar hij in en uit kan lopen. Chinou mag hetzelfde luikje gebruiken, maar zij ligt liever lekker lui op de krabpaal of bank te slapen in plaats van uren buiten rond te rennen.

Nou waren mijn moeder en zusje op bezoek, toen mijn zusje ineens opmerkte dat er een muis in de gang was. Milo was erbij, hij had de muis waarschijnlijk mee naar binnen genomen en was nu met het muisje aan het spelen, in de gang. Mijn zusje is toen een theedoek gaan halen, waar we de muis op probeerden te krijgen, zodat we hem konden redden. Milo wilde echter spelen met de kleine muis, dus moesten we hem daar weg halen. Gelukkig is het ons toen gelukt om het muisje te redden.

De dag erna kwam Milo weer binnen, wéér met een muis, dit keer in zijn bekje. We hebben Milo met muis in zijn bek naar buiten gegooid. Na een tijdje deden we de keukendeur open en daar lag hij dan, dood op de grond... Milo had hem dood gemaakt. Even later kwam Milo alwéér met een muis naar binnen wandelen. Hij rende naar boven met de muis in zijn bek en 'speelde' met de muis. Hij beet hem in zijn pootje en de muis piepte zielig. Redden konden we hem deze keer weer niet. Super zielig! Half dood heb ik de muis buiten in een kuiltje gedaan, bij de hondenuitlaatstrook. Milo mocht die dag niet meer naar buiten en het luikje hebben we dan ook dicht gedaan.

De volgende ochtend kwam ik beneden, tot mijn verbazing had Milo blijkbaar de dag ervoor nog één muis extra naar binnen weten te smokkelen. Er lag namelijk een staart met daar aan vast een pootje en een stukje darmen van een muis voor de deur. Bah! Milo had dus nog even een muis bijna helemaal opgepeuzeld.

Sinds dien doen we het kattenluikje op slot zodra het donker gaat worden, zodat Milo geen arme muisjes meer kan vangen en opeten in huis. En als het even kan laten we hem ook niet ontsnappen. Hij zal het vast heel lief bedoelen, maar we hebben zelf genoeg te eten en hoeven geen verse muizensteak op tafel... Maar toch bedankt, Milo.

Kitty chaos!

Na een tijdje bezig te zijn geweest met stofzuigen, afwassen en dergelijke komt er ineens een zwart-witte kat bij je binnen lopen. Aangezien ik op de eerste verdieping woon, was dat nogal vreemd, zeker als dan zo een kat naar binnen komt.

Hij was zwart met een witte snoet en witte pootjes, een mooi beestje om te zien. Echter zag hij er niet helemaal gezond uit, maar hij liet zich wel aaien. Hij bleef ook maar rondjes lopen, beetje zwalkend en vond het zielig. Het eerste wat in mij op kwam, was de dierenambulance bellen.

Eenmaal aan de telefoon met de dierenambulance zei ik, dat er een kat binnen was komen lopen via het balkon. Eerste reactie terug van hen was 'zet hem maar buiten'. Dat dacht ik dus niet en zei dat hij er niet bepaald gezond uit ziet. Toen zouden ze hem wel komen halen, alleen dat zou dan 45 minuten duren. Nadat ik had gezegd dat ik zelf ook twee poezenbeesten heb en ik niet wist of dat wel goed zou gaan, konden ze ineens sneller komen. *zucht*

Chinou en Milo hebben de zwart-witte kater gezien en bleven op een afstandje staan met opgezette staart en gebolde rug. Ze vonden hem maar eng en trokken zich terug naar de vertrouwde eetstoel waar ze samen gingen liggen, ver van die enge zwart-witte kat. De kater bleef maar rondjes lopen en zwalken, hij ging uiteindelijk op de schoenen van Niels zitten en wilde daar niet meer weg. Ik had zelfs een paar brokjes en een kommetje melk neergezet, maar hij wilde niks.

Even later kwam de man van de dierenambulance, hij vond het beestje er erg slecht uit zien en zei dat ze hem zouden onderzoeken. Hij nam hem mee in een mandje en ging weg.

Toen ik daarna de douche in was geweest, ging de bel. Aangezien ik nog in mijn nakie stond, deed ik de deur niet open. Vroeg me af wie het had kunnen zijn... Toen ben ik even naar de winkel gereden om wat boodschappen te halen en toen ik terug kwam stond er een dierenambulance wagen voor de deur. Ik schrok me rot, zou die bij mij aangebeld hebben? En toen ging het dan eindelijk dagen... De dierenambulance was er niet voor mij, maar waarschijnlijk voor mijn bovenbuurvrouw. De kater zal wel de kat van de buurvrouw zijn. OEPS!

Ik begon me al gelijk zorgen te maken... Waarom had ik daar niet aan gedacht? Het is toch logischer dat een kat van het balkon naar beneden valt als dat hij omhoog springt naar het balkon? Dom, dat is het enige woord wat ik ervoor heb. Even later stond de buurvrouw bij mij aan de deur, ze was niet meer boos, maar vertelde dat ze haar kat hadden willen inslapen bij de dierenambulance en dat ze toen helemaal van streek was. Wat ik me absoluut kan voorstellen. Ik vertelde wat er gebeurd was en dat ik er verder niet bij stil had gestaan... En verontschuldigde mij.

Arme buuf en arme kat! Gelukkig zijn ze weer herenigt en kunnen ze weer tijd samen doorbrengen.

Beestjes...

Je hebt ze in allerlei soorten, maten en figuren. Het zijn levende wezentjes met een x aantal pootjes, met of zonder haar en in allerlei kleuren. Nu heb ik het uiteraard niet over spinnen of andere vreemde beestjes, maar over mijn gekke poezenbeesten!

Voor mijn verjaardag, afgelopen dinsdag, had ik maandag al een bos tulpen gekregen, geel met paars. Erg mooie tulpen en ook nog eens van mijn schoonouders in spé gekregen. Super lief! Echter zijn mijn gekke poezenbeesten er helemaal gek op. Dat hebben ze sowieso wel met planten, de hortensia is inmiddels ook al overleden, maar dat was ook door te veel water geven...

Gelukkig heb ik bewijs verzameld, die mijn poezels tot last gelegd zouden kunnen worden. Niet dat zij er iets om geven, het zijn tenslotte gekke kattenbeesten die zo eigenwijs zijn als de neten. Ze trekken zich echt niks aan van hun 'vrouwtje' die ze eigenlijk gewoon als onderdaan zien. ;-)

Zo zijn katten nu eenmaal....