Een plek waar je je veilig voelt, een plek waar je een dak boven je hoofd hebt, letterlijk en figuurlijk. Je eigen plekje die eigenlijk 'ons eigen plekje' is.
Zoals (aanstaande) ouders niet uitgepraat raken over hun kinderen, raak ik gewoon niet uitgepraat over het huisje wat Niels en ik binnenkort gaan bewonen. Het is en blijft spannend, samenwonen. Inmiddels wen ik wel al langzaam aan het idee om samen met mijn schatje te gaan wonen, in een wildvreemde stad, waar ik bijna niets en ook bijna niemand ken.
De weg naar het ouderlijk huis van Niels weet ik te vinden en ook winkelcentrum Dukenburg, het huis van Nick en de Karwei zijn plekken waar ik zonder al te veel denkwerk de weg naartoe vind. En ons eigen huisje, maar dat is logisch. Elke keer leer ik weer meer nieuwe plekken kennen, nu alleen nog nieuwe mensen.
De werkzaamheden in het huisje waren dit weekend weer in volle gang. We hebben minder uren gedraaid en er waren ook minder hulpkrachten dan vorige week. Wel hebben we het een en ander gedaan. Zo is de badkamer zo goed als af, enkel het plafond moet nog gewit worden en er moet daarna ook eens een hele fles Antikal doorheen gehaald worden.
De slaapkamer is geschilderd en wel in de kleuren donkerpaars en grijs. We waren onder de indruk over de mooie combinatie die we samen hebben bedacht. De middelgrote kamer hebben we ook al voorzien van een lik verf. Eén muur is goud geworden en twee andere muren worden retro geel, waarvan één al klaar is en de andere nog gedaan moet worden. In de 'babykamer' zijn de muren wit met uitzondering van één muur, deze is metallic donkerblauw.
Vorige week waren verschillende vrienden op bezoek geweest. Een van hen kwam helpen en tijdens het kijken stopte hij bij de kleinste kamer. 'Dit wordt zeker de babykamer!' Die hadden we al zien aankomen. De dag erna vond een van de jongens het nodig om een soortgelijke opmerking te maken. 'Er zijn niet toevallig al ouders komen kijken hier, of wel? Die zeiden zeker "Dit wordt een mooie babykamer" hahaha.' En ondanks dat wij nog niet aan baby's gaan beginnen, hebben we kleinste slaapkamer maar omgedoopt tot babykamer, om het voor iedereen duidelijk te maken dat onze baby's daar zullen komen slapen. Tot die tijd mogen mijn surrogaat baby's gebruik maken van deze kamer, mijn lieve poezels.
Tot slot is ook de vloer in de woonkamer afgelopen weekend gelegd. Vanaf morgen mogen we erop lopen en moeten we even de vloer goed schoonmaken, net zoals de rest van het huis. De muren in de woonkamer moeten nog gebeuren, maar die zijn nog niet schilderklaar. Ook dat gaat helemaal goed komen, net als de vloeren die we op de bovenverdieping nog moeten leggen, met een beetje hulp!
Stukje bij beetje wordt het voor het gevoel ook echt ons stekkie. Elke kleur brengt meer leven in de tent en trekt je gevoel dichter bij het huis. Het wordt met elke streep op de muur en elke lat op de vloer net een beetje meer ons eigen werk en dus ook vertrouwder. Als we straks klaar zijn, zullen we ons waarschijnlijk helemaal thuis gaan voelen. Het begin is in ieder geval al gemaakt!
