Wedding bells

De mooiste dag van je leven... met veel voorbereiding, bloed, zweet en tranen komt dan de dag dichter bij, dat het allemaal mag gaan gebeuren. De trouwdag.

Wij waren donderdagavond nog weggereden om op tijd in Zwitserland te zijn voor de grote dag van mijn moeder. 's Nachts om 1 uur kwamen we aan en om 7 uur 's morgens ging de wekker al weer, omdat ik naar de kapper moest om 8 uur. Zo gezegd, zo gedaan. Ik zat als een zombie in de stoel bij de kapper en kon maar half mijn ogen open houden. Uiteindelijk is het goed gekomen.

Mijn moeder was daarna aan de beurt, ze waren nog niet klaar met mij, toen ze aan haar begonnen. Het werd heel mooi. Ik ben eerder weer weggegaan, omdat ik zelf ook nog mijn kleding aan moest trekken. Eenmaal klaar, was mijn moeder ook al thuis en moest ik haar helpen met aankleden. Ze was echt verschrikkelijk zenuwachtig en elk klein dingetje irriteerde haar. Een kleine Bridezilla, hihi. ;-)

Rond 13 uur was het dan zover, iedereen stond buiten te wachten, inclusief mijn stiefvader Gerhard. Tijd voor de grote verschijning. Super mooi waren ze, het bruidspaar, mijn mammie en stiefpappie.

Toen gingen we met zijn allen richting het gemeentehuis in Langenthal, in het gemeentehuis werd dan ook getrouwd. De tekst die de vrouw had voorbereid was echt zo mooi, echt geweldig! Ik was onder de indruk. Een heel mooie huwelijkssluiting. Natuurlijk werden er ringen en een kus gewisseld voordat het tijd was voor de getuigen, om een handtekening te zetten.

Wat een mazzel... ik was de getuige van mijn stiefvader. En had dan ook mijn handtekening gezet, wat iedereen blijkbaar heel amusant vond, omdat ik vrij veel krabbel. Daarna gingen we naar buiten, waar al werd geproost op het bruidspaar en al foto's werden gemaakt en bellen werden geblazen. Daarna stapten we weer in de auto om op een mooie locatie nog foto's te maken. Daar werden heel wat kiekjes geschoten...

Toen was het tijd om terug te keren naar de woning, waar de receptie met taart plaats zou vinden. Zelf had ik twee taarten meegebracht, een worteltaart en chocoladetaart. Verder kwam er dus een botercrème taart met Grand Marnier van de bakker. Die was echt heeeeerlijk! De eerste dans volgde al snel op het liedje 'Vivo per lei'.

Na de receptie werd het tijd om de BBQ aan te steken en langzaam naar buiten te gaan om te gaan genieten van een lekker stukje vlees met veel salade. Er was genoeg voor 2 dagen en we waren met heel veel mensen. En iedereen was verzekerd van een vol buikje, haha. Toen werd er nog flink wat vuurwerk afgestoken, voordat we weer de warmte van de woning opzochten.

Eenmaal weer binnen, wilde mijn moeder nog het boeket gaan gooien. Ik had het niet verwacht, dat ze het zou doen, dus ik was natuurlijk enthousiast. Ik stelde mij uiterst tactisch op, in het midden, zodat ik alle kanten in kon springen om hem te vangen. En het was maar goed ook, want hij ging een beetje naar rechts, maar dat maakte niet uit, dat boeket moest en zou van mij zijn.

Daarna nog wat gekletst en gedaan, terwijl de mensen langzaam richting huis gingen. En wij daarna ook rustig onze bedjes op konden zoeken.

Al met al was het echt een hele mooie dag, met een prachtig bruidspaar en erg veel gezelligheid. Dat ze nog lang en gelukkig samen mogen leven!

Wanneer ben je 'happy'?

Iedereen wil gelukkig zijn, kostte wat het kost. We zijn dan ook allemaal op zoek naar geluk, elke dag weer opnieuw en als het lijkt alsof iemand anders het beter heeft, dan worden we jaloers en vragen ons af of we gelukkiger af zouden zijn als we het zo zouden hebben als de ander. Is dat wel nodig?

Uit onderzoek is gebleken, dat personen in relaties overal 'happy singles' zien lopen en dat singles overal 'happy stelletjes' zien. Ze zijn nooit tevreden en altijd twijfelen ze aan hun eigen geluk. En dat geldt (of beter gezegd: gold) ook voor mij.

Elke keer als ik samen ben met mijn vrijgezelle vrienden was, kreeg ik het idee dat ze mega blij zijn, lekker hun gang kunnen gaan, alle vrijheid van de wereld hebben en gewoon kunnen doen waar ze zin in hebben. Ik dacht terug aan mijn vrijgezelle tijd, hoe het was en kon mij alleen de goede dingen herinneren.... vreemd genoeg!

En dan nog mijn ene ex die inmiddels (sinds kort) getrouwd is en de andere die een kind (van 2) heeft samen met zijn vriendin. Het is niet zo, dat ik dat met hen had willen hebben, maar eerder een soort van jaloezie dat zij al 'verder' zijn dan ik... Is dat nodig?

Wat betreft mijn 'happy single life' was ik laatst eens e-mails terug aan het lezen, die ik gestuurd had naar een kennis in die tijden. Verhalen van mijn leventje in die tijden... en terwijl ik aan het lezen was, werd mij één ding duidelijk, duidelijker kon niet.... ik was alles behalve een 'happy single'! En als ik eraan terugdenk is er ook maar één ding wat ik denk: NOOIT MEER!

En dat mijn ex-vriendjes zogezegd 'verder' zijn qua leven, is gewoon nonsense! Een kind en een bruiloft definiëren niet dat je 'gegroeid' bent of dat je 'verder' bent. Het betekend gewoon dat je keuzes hebt gemaakt die je leven veranderen, maar of het ook hen veranderd heeft? Daar heb ik zo mijn twijfels over.

Het is niet alsof ze er flink op vooruit zijn gegaan, ze hebben zich alleen ingedekt. De ene met een bruiloft, na 3 jaar relatie, waarschijnlijk omdat zijn verlatingsangst weer toegeslagen heeft en hij nu denkt, dat zij niet bij hem weg kan, zoals hij vroeger dacht bij mij, toen hij een bioscoop abonnement voor mij afsloot. En de ander heeft een kind, maar als je in een relatie zit en een kind hebt, is het denk ik niet bepaald nodig om je ex zo nu en dan berichtjes te sturen om te praten over haar 'pluspunten' en daarbij niet vertellen dat je een 'relatie' hebt. Oftewel.... geen beetje veranderd.

Mijn vriend heeft mij dan misschien nog niet ten huwelijk gevraagd en met kinderen maken zijn we ook nog niet bezig, maar ik weet dat dit goed zit. Tenslotte is het (inmiddels) mijn langste relatie en ben ik nog steeds super gelukkig met mijn (te) gekke man. So let them all be wed, I'll be happy instead!

En dan nog twee liedjes die mij helemaal blij en vrolijk maken....

Pharrell Williams - Happy

Daft Punk - Get Lucky

First bridal experience

Op zaterdag 11 mei was het een bijzondere dag. 
De dag dat ik voor het eerst een jurk dragen mag. 
Een jurk voor een speciale aangelegenheid. 
Oh wat zal ik door velen worden benijd.
Een jurk waarin je zweert eeuwige trouw. 
En daarbij nog eens wordt iemands vrouw.

En zo was het maar net, alleen dan niet helemaal zoals je nu denkt...

Ik mocht voor het eerst een trouwjurk aan. Een die mij zou moeten passen, en dat deed hij.....NIET! Bij mijn lichaam was hij te wijd, te groot, behalve op één plek: bij mijn boezem. Daar was hij 10 maten te klein. De cup was groot genoeg voor een A-tje, maar daar passen die van mij niet in. Dat resulteerde erin, dat de jurk afzakte en ik mij nogal bloot voelde. Ik draag nooit strapless kleding, mede omdat ik mijn bovenarmen niet bepaald moeders mooiste vind en nu stond ik daar in een strapless bruidsjurk in ivoor-wit.

De jurk was mooi, van satijn, met een klein beetje versiering. Te simpel voor mij, zeker tegenover de tule jurken die ik verder nog zag. Alle jurken waren overigens mooi, de ene nog mooier dan de andere, maar de hadden allemaal wel iets.

Om je brandende vraag te beantwoorden... Nee, ik ga nog niet trouwen. Nee, hij heeft mij ook (nog) niet gevraagd. Het was een foto/video-shoot voor een bruidsmode winkel en ik was een van de 20 modellen. Helaas hadden ze maar 3 jurken die ongeveer mijn maat waren, maar er waren ook 3 dames die ongeveer mijn maat hadden, dus dat betekende dat er maar één jurk voor mij over bleef. Het was een unieke ervaring, leuke jurk. Ik moest op de foto en vroeg eerst nog om een sluier, want een trouwjurk zonder sluier, nah... dat is niks voor mij. Die kreeg ik dan ook één, een lange sluier. Hij was prachtig. Het plaatje was compleet.

Eerst ging ik op de foto en daarna nog op video. Over een week krijgen we dan de foto's toegestuurd, dus ik kan jullie nog niet verblijden met een foto. Althans, geen professionele foto, natuurlijk heb ik een foto gemaakt van mijn outfit via een spiegel. Daar zul je het mee moeten doen, helaas.

Vele complimenten over mijn mooie snoetje verder was ik weer klaar. Na nog even gekletst te hebben met de andere meiden, was het tijd om de dansstudio te verlaten en gezellig op bezoek te gaan bij Laura. Ik zeg: een geslaagde dag!

De website waar het uiteindelijk op zal komen te staan is: Victoria's Bruidsmode

Taaaa da ta daaa...

Vroeger, toen minuten nog uren leken en uren dagen, in de tijd dat ik een pubertje was en mijn beste vrienden nog naïef. Die tijd is al een tijdje voorbij en toch kan ik er niets aan doen, dat ik er soms toch nog aan terug moet denken...

Afgelopen week is één van de meiden getrouwd, waarmee ik vroeger op het schoolplein bij de paal bij de lerarenkamer in de buurt stond. Onze verzamelplek op het schoolplein, bij de lantaarnpaal. Het was ook bekend als 'onze paal' aangezien wij elke pauze, met weer en wind, op deze vaste plek stonden. De paal is niet meer en net zo min zijn onze idealen van die tijd.

De vriendin die afgelopen week getrouwd is, wilde nooit trouwen. Trouwen was voor losers. Mijn beste vriendin en ik waren destijds er heilig van overtuigd, dat wij als eerste in het huwelijksbootje zouden stappen en kids zouden krijgen. 11 jaar na dato blijkt niets minder waar. De huwelijks-verafschuwer was getrouwd en heeft twee kids. En wij? Ik ben gelukkig met mijn lieve vriend en mijn beste vriendin is zelfs nog single.

Zo zie je maar weer dat sommige dingen niet te voorspellen zijn. Het ene moment kan enorm verschillen van het andere moment. En weet je wat... Dat is maar goed ook. 
Als het leven precies zo zou gaan, zoals we in onze puberjaren hadden uitgekiend, waren we dan wel de mensen geweest die we nu zijn? Alles gebeurd op zijn tijd en alles heeft een reden. Iedereen neemt zijn eigen weg in het leven en dat maakt ons tot de mensen die wij zijn geworden.

Het lijkt wel...

Het begint allemaal bij je geboorte, elke dag word je ouder en ouder en nog ouder... Je bent baby, peuter, kleuter en gaat door de puberteit en adolecentie heen. Je eerste rimpels verschijnen in je gezicht en je doet er alles aan, om van deze af te komen. Met de jaren worden we volwassen, eenmaal volwassen zijn we dit een hele tijd... (Tot aan de mid-life-crisis?) Maar wanneer ben je nou volwassen? Wanneer maak je welke beslissingen en wanneer is het de juiste tijd daarvoor en de juiste leeftijd?

Zo zie ik om mij heen het een na het andere evenement gebeuren. En het lijkt wel alsof iedereen om mij heen lijkt samen te wonen, te trouwen, zwanger is of wil worden en kinderen aan het opvoeden is. Ook Niels viel het op hoeveel mensen om mij heen bezig zijn met settelen. Hij vroeg zich af waarom mijn vriend(inn)en wel al zover zijn en de zijne niet. Zijn vrienden zijn een paar jaren jonger dan de mijne, dat zou wel eens een verschil kunnen zijn. Maar wat is nou de ideale leeftijd om kinderen te krijgen? Om te trouwen of iets dergelijks? Om mij heen lijkt trouwen zo rond de 24 of 25 jaar te liggen... Kinderen krijgen ze allemaal ook zo rond die koers. Of ja, allemaal? Een deel... Sommigen hebben op de leeftijd van 25 nog geen enkele ervaring opgedaan wat betreft relaties, laat staan dingen die verder gaan dan handje vasthouden. Dus het geldt uiteraard niet voor iedereen.

Voorbeeld: komend jaar zullen er twee stelletjes gaan trouwen in mijn vrienden- en kennissenkring (voor zover ik weet) en inmiddels zijn er meerdere zwanger (1, 2, 3...) en willen er ook een stel (2 waarvan ik het zeker weet) beginnen aan kinderen.

Niels gelijk in paniek... Hij merkt dat hij in de iedereen-wordt-papa-fase begint te komen wat zijn leeftijd betreft, maar geeft aan zelf nog een kind te zijn en nog niet de puberteit te zijn ontgroeid en of hij dat ooit wel zal doen (volwassen worden) was nog maar de vraag. Hij zag zichzelf al als papa die elke avond een biertje ging drinken. En dat wil hij dus niet...

En groot gelijk heeft hij! Ik denk dat het belangrijk is om zulke grote stappen te overwegen en te kijken of je er wel al klaar voor bent en je moet er tenslotte beide achter staan. Dat iedereen om je heen al zulke dingen doet, betekend nog lang niet dat jij dat ook moet. Als jij als persoon ervoor kiest om de komende 10 jaar nog geen ring om je vinger te duwen en geen kind uit te persen, of geen van beiden ooit te doen, dan is dat je goed recht. Iederen moet voor zichzelf kijken of  hij/zij dat wil of niet. De ideale leeftijd bestaat dus niet. Dit gebeurd misschien wel bij andere personen zo vroeg, maar dat is hun keuze.

Van mij hoeft er de komende paar jaar nog geen kind te komen. Dat betekend namelijk gelijk: 'Dag vrijheid!' en je kunt gelijk niet meer naar vreemde plekken op vakantie, of ja, het kan wel, maar het is wel meteen anders. Ik ben de komende 4,5 jaar in ieder geval nog verzekerd van een kinderloos leven en wil mijn tijd lekker genieten met mijn mannetje, zoals het nu is.  Of we ooit zulke stappen maken als kinderen krijgen en trouwen zullen we wel merken in de loop van de tijd. Hoeveel tijd? Dat weten wij natuurlijk ook niet, misschien gebeuren zulke dingen ook gewoon niet...

Genieten van elkaar, gekke reizen maken naar vreemde bestemmingen en heerlijk doen waar wij spontaan zin in hebben... Dat is wat we zullen doen, no doubt!