Intens verdriet

Het zat eraan te komen, dat weet ik, maar toch... Ik had je zo graag nog een keer een knuffel en een kus gegeven, voordat het daadwerkelijk zover was. Helaas, die kans heb ik nu niet meer.

Vandaag om 12:35 uur ben je helaas van deze wereld gegaan, toen ome Jack bij je was en je nog een kus via ome Jack van ons pa gehad hebt vond je het tijd om te gaan, na een lange lijdensweg op een plaats vol met 'gekke mensen'.

De dementie werd je de baas, je wilde al een tijdje niet meer eten en ik vond het fijn, dat je de laatste keer dat ik er was, je wel nog lekker hebt gegeten. Je hebt nog heerlijk muziek geluisterd van Queen en ook antwoordde je nog op enkele vragen. Je zag er erg blij en gelukkig uit, toen ik bij je was en volgens mij herkende je mij ook. Ik gaf je toen bij het afscheid een kus en een knuffel en hoopte, dat het nog niet de laatste zouden zijn, maar toch, helaas waren het de laatste.

 Opa's kleine grote meid, samen werken in de tuin.

Opa, ik ga je heel heel heel erg missen! En de gedachte, dat ik over enkele dagen afscheid moet nemen en de kist dicht mag maken, maken mij nog verdrietiger. Ook al wil ik dit helemaal niet, het hoort helaas bij het leven. We komen en we gaan weer.

Ik was altijd opa's grote meid, samen met Ramona noemde hij ons 'puinjong' omdat we vaak een rommeltje maakten en opa was altijd super leuk, gezellig en grappig.

Ik hoop het gaat je een stuk beter, daar waar je nu bent en ik hoop dat je mij misschien eens iets laat weten, hoe het met je is, dat je er nog bent, ook al is het niet lijfelijk.

Rust zacht, lieve opa!

P.s. Het woord 'gecondoleerd' is echt het meest k*tte woord wat je in zo'n situatie kunt gebruiken. Het klinkt gewoon als 'gefeliciteerd' en mega afstandelijk. Maar toch bedankt allemaal voor het medeleven.