The Scan

Hij zat eraan te komen en vandaag was het dan zover. De MRI scan van mijn knie werd vandaag gemaakt. En ik zou zo hele horror stories kunnen verzinnen aan de hand van de titel van dit bericht, maar dat doe ik nu even niet...

Het begon allemaal met de rit naar Elst, waar een gebouw is van het CWZ, waar de scan gemaakt zou worden. Zoals gewoonlijk was ik weer ruim op tijd, oftewel veel te vroeg. Beter te vroeg dan te laat zeg ik dan altijd, want zo voelt dat voor mij.

Eenmaal binnen mocht ik een lijst met vragen aankruisen, of ze op mij van toepassing waren. En gek genoeg waren er twee van toepassing, want ik heb namelijk een tattoo en piercing die niet te verwijderen is. Dus ik begon mij al zorgen te maken en ging toen ook denken aan andere dingen, die eventueel niet door de scan mogen en dergelijke.

Precies op het tijdstip dat aangegeven stond werd ik geroepen en moest ik alleen mijn sieraden afdoen en schoenen uitdoen en mocht ik verder zo in de scan. Normaal zou je ook geen BH met beugels aan mogen en geen make-up, maar aangezien ik niet zo ver het apparaat in zou gaan was het allemaal geen probleem, volgens de radioloog. Panische ik vond het natuurlijk wel een probleem, maar legde mij erbij neer.

Toen mocht ik op het schuifgedeelte gaan liggen en moest ik mijn knie in zo'n ding leggen, in het begin voelde dat wel prettig. Toen ging er een kussentje op en een kapje overheen en toen zat mijn vel van mijn been ertussen. Niet bepaald fijn natuurlijk, dus dat werd opgelost. Moet nog kijken of ik krijgswonden heb overgehouden eraan. Eerst ging toen het kapje erover en werd het kussen er tussendoor geduwd, dat werkte een stuk beter. En toen ging de MRI aan en kreeg ik een koptelefoon op met Radio Veronica (mijn favoriete radiostation!) zodat ik niet te veel last zou hebben van de wazige geluiden van dat mega apparaat, waar ik even later als het ware ingeschoven werd.

De MRI begon flink te ratelen en ik was langzaam in panische staat, omdat je dus niet mag bewegen en ik natuurlijk mega bang was dat ik bewoog. Kort daarna kwam een liedje op de radio, waar ik altijd vrolijk en blij van wordt en dat maakte mij dus ook wel weer een stuk vrolijker en minder panisch.

Daarna had ik wel de hele tijd het idee dat ik in slaap ging vallen, want stil liggen en beetje moe zijn, dat wil wel. Elke keer als ik dreigde te gaan slapen bewoog de schuif een stukje en was ik weer wakker.

Mijn knie begon wel meer zeer te doen tijdens de scan, waarschijnlijk omdat die stil lag en dat langere tijd, zonder te bewegen en het voelde ook warm aan. Die warmte voel ik nu nog steeds in mijn knie, wat waarschijnlijk niet helemaal goed is.

Ik ben nu toch wel nieuwsgierig naar de uitslag nu. En hopelijk is het iets waar ze wat tegen kunnen doen. Het gaat vast goed komen. Gelukkig is het niet al te lang wachten. Volgende week hopelijk het verlossende woord, want dan mag ik weer naar het CWZ voor de uitslag.

Vergankelijk

Het ene moment is alles in orde, het andere moment is ineens van alles aan de hand. Je weet nooit wat er twee minuten later gebeurd, de toekomst, dat is het enige wat zeker is.

Afgelopen zaterdag was ik samen met mijn bestie en schattie bij de IKEA geweest om twee kasten en een bureau te halen. Toen we thuis weer op de bank zaten, zag ik ineens een e-mail in mijn inbox...
Onderwerp: opa.
Eerste gedachte: hij zal toch niet overleden zijn?
Eerste actie: mail lezen.
Wat bleek? Mijn opa was gevallen en had zijn neus daarbij gebroken. Voor verdere info moest ik even contact opnemen met mijn achternicht. Daar kreeg ik te horen, dat mijn opa waarschijnlijk een TIA heeft gehad, waardoor hij gevallen was. Hij lag blijkbaar met zijn gezicht naar beneden voor de deur van zijn kamer. Echt erg! Hij had zijn neus flink gebroken, maar hij was gewoon nog steeds op zijn kamer in het tehuis voor dementerende mensen. 's Morgens was hij links verlamd, alleen dat was inmiddels alweer weg, hij kon alles weer bewegen. De kans zit er echter in, dat hij binnenkort een beroerte krijgt, maar dat hoeft niet.
En wat doe je dan? Zo snel mogelijk bij je opa op bezoek gaan. Dus ben ik meteen de auto in gestapt en naar mijn opa gereden. Stel je voor dat ik hem niet meer zou zien, voordat hij zou overlijden. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben.

Mijn opa was vrij levendig, zoals ik van hem gewend ben. Hij kletste raak en herhaalde alles tig keer, zoals ik inmiddels wel gewend ben. Hij zei echter wel de hele tijd 'Wat moet ik doen?' en wilde zich de hele tijd omkleden, omdat hij in zijn pyjama liep. Uiteindelijk moest ik van hem naar huis, omdat ik nog 45 minuten moest rijden... 'Je weet waar ik woon, he?' Zei hij nog voordat ik ging. En of...

Ter info

'Een TIA is een voorbijgaande beroerte. Het lijkt misschien niet ernstig, omdat de verschijnselen snel weg zijn. Maar een TIA kan een voorbode zijn van een herseninfarct met blijvende gevolgen.

TIA staat voor Transient Ischemic Attack. Vrij vertaald is dit een kortdurende verstopping van een bloedvat in de hersenen. Als een bloedvat tijdelijk wordt afgesloten, ontstaan er uitvalsverschijnselen. Bij een TIA duren ze soms maar enkele minuten. Meestal verdwijnen ze binnen 20 minuten. Een enkele keer duren de verschijnselen wat langer, maar ze zijn uiterlijk binnen 24 uur verdwenen.' Check de site.

Zo zie je maar weer hoe vergankelijk het leven kan zijn. Het ene moment ben je springlevend en het andere moment kan het allemaal ineens voorbij zijn. Zorg er dus voor dat je altijd aan de mensen die je lief zijn duidelijk maakt, hoe belangrijk ze voor je zijn, want wie weet, misschien is het ooit te laat...

Overweight!

Daar zit je dan met je katjes op de bank te kijken naar de programma's die TV te bieden heeft op een eenzame maandagavond. Wat moet je anders?

Zoals gewoonlijk als het 'lonely girls night' is, staat mijn favoriete zender op: TLC. Tot mijn verbazing is het hele programma aangepast en zijn er ook nieuwe programma's op de zender, die ik nooit eerder gezien heb.

Momenteel op TLC: Obese and pregnant.
Het gaat over overgewichtige vrouwen die zwanger zijn. Voornamelijk dames boven een bepaald gewicht. Ik schrok nogal van de verhalen die de dames van zich geven. Ze zijn bijna blind geworden, hebben hoge bloeddruk, doktoren die ze niet willen behandelen tijdens de zwangerschap en suikerziekte.

Op zulke momenten ga ik altijd nadenken over mijn eigen gewicht, gezondheid en leven. Laatst heb ik een check-up gehad via mijn werk en was alles prima in orde. Mijn bloeddruk was goed, op mijn cholesterol was niets aan te merken en de bloedsuikerwaarden waren ook perfect. Het enige aandachtspunt was, zoals altijd, mijn gewicht. Ik krijg te weinig beweging en zou toch wel wat moeten afvallen.

Als ik aan afvallen denk, denk ik aan alle dames in mijn kennissenkring die onder het mes zijn gegaan voor een slanker silhouette. Er zijn twee wegen, een maagbandje en een gastric bypass. Het is tot op heden nog steeds niet in mij opgekomen om vrijwillig onder het mes te gaan om slanker te worden. Het is gewoon niet wat ik wil en als ik een steuntje in de rug heb, moet het ook zonder gevaarlijke ingrepen lukken. Momenteel lijkt de gastric bypass wel een hype te zijn, iedereen laat het doen, of ze nou 100, 130 of 200 kilo wegen. En natuurlijk zorgt het ervoor dat je slanker wordt, maar je zult nooit meer 'normaal' kunnen eten, enkel muizenhapjes passen dan nog in je maag en je bent voor de rest van je leven afhankelijk van vitamines. Bij een bypass kan het ook voorkomen, dat je te veel gaat eten en je maag gewoon weer uitrekt, waardoor je dus alsnog aan kunt komen. Ik zie tegenover het ene voordeel, slanker worden, eigenlijk alleen maar nadelen. Ik veroordeel niemand, absoluut niet, iedereen moet doen wat hij/zij wil, maar het zou voor mij geen optie zijn.

Ik denk erover na, ik heb iets of iemand nodig, die mij stimuleert om meer te bewegen, al is het maar een half uurtje wandelen 's avonds na het avondeten. En iets of iemand die ervoor zorgt dat ik niet te veel eten tot mij neem. Alleen kan ik het niet, het is gewoon moeilijk om af te vallen, aangezien is aangetoond dat het een soort verslaving is en een drugsverslaving is ook moeilijk om te overwinnen. En overal waar je komt, de supermarkt, het tankstation of waar dan ook staat de verleiding op je te wachten. Zwaar irritant als je je net hebt voorgenomen om op jezelf te letten en je levensstijl om te gooien. Een doel voor ogen hebben is vaak een extra stimulans om vol te houden.

Zodra ik verhuisd ben wordt het tijd om nieuwe vrienden te maken en mijn levensstijl aan te passen. Meer beweging en bewuster omgaan met eten. En af en toe zul je toch wel toegeven aan een lekker hapje, een stukje gebak of een lekkere cocktail, maar dat moet ook kunnen, zolang het niet elke week is.

Wat je uiteindelijk ook besluit, zorg ervoor dat je het goed overwogen hebt en zeker weet dat je er geen spijt van zult hebben als je ermee doorgaat. Good luck!