Het begon allemaal met de rit naar Elst, waar een gebouw is van het CWZ, waar de scan gemaakt zou worden. Zoals gewoonlijk was ik weer ruim op tijd, oftewel veel te vroeg. Beter te vroeg dan te laat zeg ik dan altijd, want zo voelt dat voor mij.
Eenmaal binnen mocht ik een lijst met vragen aankruisen, of ze op mij van toepassing waren. En gek genoeg waren er twee van toepassing, want ik heb namelijk een tattoo en piercing die niet te verwijderen is. Dus ik begon mij al zorgen te maken en ging toen ook denken aan andere dingen, die eventueel niet door de scan mogen en dergelijke.
Precies op het tijdstip dat aangegeven stond werd ik geroepen en moest ik alleen mijn sieraden afdoen en schoenen uitdoen en mocht ik verder zo in de scan. Normaal zou je ook geen BH met beugels aan mogen en geen make-up, maar aangezien ik niet zo ver het apparaat in zou gaan was het allemaal geen probleem, volgens de radioloog. Panische ik vond het natuurlijk wel een probleem, maar legde mij erbij neer.
Toen mocht ik op het schuifgedeelte gaan liggen en moest ik mijn knie in zo'n ding leggen, in het begin voelde dat wel prettig. Toen ging er een kussentje op en een kapje overheen en toen zat mijn vel van mijn been ertussen. Niet bepaald fijn natuurlijk, dus dat werd opgelost. Moet nog kijken of ik krijgswonden heb overgehouden eraan. Eerst ging toen het kapje erover en werd het kussen er tussendoor geduwd, dat werkte een stuk beter. En toen ging de MRI aan en kreeg ik een koptelefoon op met Radio Veronica (mijn favoriete radiostation!) zodat ik niet te veel last zou hebben van de wazige geluiden van dat mega apparaat, waar ik even later als het ware ingeschoven werd.
De MRI begon flink te ratelen en ik was langzaam in panische staat, omdat je dus niet mag bewegen en ik natuurlijk mega bang was dat ik bewoog. Kort daarna kwam een liedje op de radio, waar ik altijd vrolijk en blij van wordt en dat maakte mij dus ook wel weer een stuk vrolijker en minder panisch.
Daarna had ik wel de hele tijd het idee dat ik in slaap ging vallen, want stil liggen en beetje moe zijn, dat wil wel. Elke keer als ik dreigde te gaan slapen bewoog de schuif een stukje en was ik weer wakker.
Mijn knie begon wel meer zeer te doen tijdens de scan, waarschijnlijk omdat die stil lag en dat langere tijd, zonder te bewegen en het voelde ook warm aan. Die warmte voel ik nu nog steeds in mijn knie, wat waarschijnlijk niet helemaal goed is.
Ik ben nu toch wel nieuwsgierig naar de uitslag nu. En hopelijk is het iets waar ze wat tegen kunnen doen. Het gaat vast goed komen. Gelukkig is het niet al te lang wachten. Volgende week hopelijk het verlossende woord, want dan mag ik weer naar het CWZ voor de uitslag.
