Negeren...

Negeren, volgens vele websites een effectieve manier om je kinderen (van 2 tot 8) bepaalde manieren af te leren, indien je deze strategie consequent gebruikt. Echter, negeren als er eigenlijk een discussie gaande is, is alles behalve effectief.

Helaas komt het wel vaker voor. Mensen vinden het nodig om anderen te negeren. Totaal nutteloos als je het mij vraagt, tenzij je jezelf wilt distantiëren. Over het algemeen vind ik het nogal kinderachtig en slap, om te negeren. Wat heeft het voor zin?

Ik leer de laatste tijd juist om mijzelf wat meer te openen, meer voor mijzelf op te komen en mijn mening meer te uiten, omdat ik van mezelf nogal gesloten ben over mijn ware gevoelens en gedachten. Maar voor moeders moet je altijd 'perfect' zijn en je 'perfect' gedragen, zoals zij het willen, anders dreigen ze met geen contact of negeren ze je gewoon. Niet bepaald het gedrag wat je van een moeder verwacht, maar eerder van een koppig kind, en in zo'n situatie moet ik dan de volwassene zijn en voor ouder spelen? Nou, laat mij daar nou even geen trek meer in hebben.

Ik vind het gewoon respectloos, ergens het niet mee eens zijn kan en dat mag je ook gewoon zeggen. Zolang er communicatie is, kan er gepraat worden. Alleen vind ik dat niemand van mij mag verwachten, dat ik mij 100% aan ze aanpas, omdat zij dat zo willen. Ik ben namelijk een mens, heb eigen gevoelens en gedachten en mag daarvoor uitkomen, of het je bevalt of niet. 

Respecteren! En dus niet negeren.

Sommige mensen...

Soms heb je van die mensen die echt ignorant zijn. Misschien zijn ze het niet en doen ze alleen zo. Geen enkel idee wat zich in sommige hoofden afspeelt. Feit is, dat het mij mateloos irriteert, dat sommigen zo doen alsof er niets aan de hand is.

Het lijkt mij duidelijk, dat je soms met bepaalde personen niets meer te maken wilt hebben. Personen die er alleen zijn, als er slechte dingen met je gebeuren of juist nieuwe dingen zich voordoen. Waarom ze er alleen dan voor je zijn is een raadsel, maar een mogelijke verklaring is, dat ze zich zelf beter voelen, naarmate ze meer negatieve dingen over andere horen. Dingen die zij niet meemaken. En waarom de nieuwe gebeurtenissen zo interessant zijn? Nou, heel simpel, dat is puur nieuwsgierigheid. Tevens zijn zulke dingen weer roddelmateriaal voor hen, zodat ze je weer de afgrond in kunnen lullen bij anderen (en zichzelf dus weer beter voelen).

Weet je wat het meest irritante is aan sommige mensen? Als je je helemaal voor hen inzet, al dan niet samen met iemand anders, en ze dan alleen de inzet van de ander waarderen. Het ergste is dan nog, dat de ander er niets van zegt. Als je samen iets doet, hoor je er samen voor gewaardeerd te worden, indien dat niet gebeurd, dan zal er geen tweede keer een samenwerkingsverband ontstaan en zeker niet voor mensen die ook nog eens ondankbaar zijn.

En als je dan klaar met ze bent, tja... dan proberen ze weer contact te maken. Helaas voor hen is het dan al te laat. Wat dat betreft ben ik super simpel, klaar is klaar. And there is no way back!

De stad van de 1000 zwerfkatten!

Na een vertraagde reis van wel drie uur, werd het tijd om kennis te nemen van de omgeving waar we sowieso onze nachten zouden doorbrengen. Onze slaapplek bereikten we met de taxi, waarna vriendlief tegen het glas aan liep, omdat hij dacht dat het de ingang was. De kamer was prima te doen, een bed van 180x200 en mochten we ruzie krijgen, stond er zelfs nog een stapelbed in de kamer. De badkamer met wc was minimaal, maar we hoefden niets te delen. Dat viel niet tegen na de irritatie van de vertraagde vlucht naar dit land toe.

De volgende ochtend was er geen tijd om rustig te blijven liggen tot de wekker af zou gaan, want om 10 voor 6 lokale tijd werden we al bruut gewekt door een hoop klanken die ontzettend op kattengejank leken zo in de vroegte van de morgen. Dit tafereel speelde zich dagelijks 5x af en was de oproep om naar de moskee te komen. Toen we er op uit trokken, na een warme-koude-warme-koude douche met een klein pisstraaltje, zagen we ook dat we om de hoek sliepen van de Blauwe Moskee. Daar tegenover de Hagia Sophia, die ook indrukwekkend groot was. We hebben een tijdje in het park gezeten wat grenst aan het plein met de Blauwe Moskee. Overal waar we gingen en stonden was één ding wat altijd aanwezig was, zwerfkatjes. Na een rustpauze in de hete 27 graden, zijn we erop uit getrokken om naar de Grande Bazaar te komen, waar we een miserabel hapje hebben genuttigd voor te veel geld. We zaten aan een tafel, waar allerlei straatverkopers het nodig vonden, om even te stoppen en te vragen of je iets van ze wilde kopen. Rustig een hapje eten, dat zat er niet in. Na een wandeling door de bazaar, die we voor de grap maar 'Big Bazar' hebben genoemd, naar die goedkope winkel in de Nederlandse steden, hadden we dat ook wel weer gezien. Zodra je langer als 2 seconden naar een etalage keek, spraken ze je al aan. Rustig kijken, ook dat zat er niet in. Dat hadden we dan ook snel weer gezien.

We hebben erg veel gezien, op elke straathoek een zwerfkatje. De Arasta bazaar, de big bazaar, de kruidenbazaar, de zuilen uit de oudheid, het Taksimplein, vele restaurantjes, bergen die we moesten beklimmen en dat in gemiddeld 27 tot 33 graden per dag. De katjes vond ik het ergste van allemaal. Ze kregen af en toe eten van de toeristen, maar wat gebeurde er met ze als de winter komt en er veel minder toerisme is? We werden knettergek van al die opdringerige verkooplui en mensen die je vanalles willen aansmeren. Je werd opgelicht waar je bij stond, betaalde 5 euro entree voor een 'mozaiek museum' wat echt 2 halletjes was en dan had je het weer gezien. Voor hetzelfde geld had je in Moskou een dik vet museum bezocht, waar je achteraf geen spijt van had. In Istanbul had ik spijt van elke cent die ik uitgaf. Je kreeg totaal geen waar voor je geld, de prijzen voor musea waren ontzettend hoog, enkel de Bosporus tocht en het eten waren die dingen, die waar voor je geld waren. De Bosporus tocht was echter zo lang, dat het gewoon weer saai was.

Het weer was super, lekker warm, de zon scheen, niet mis mee. Het enige gemis was, dat er geen zwembad te vinden was en in hotels betaal je omgerekend 30 euro om er één dag gebruik van te mogen maken. Dat was het ons niet waard.

In de winkel kocht ik dan nog kattenbrokjes en voerde ik de kleine magere katjes die daar rond liepen. Knuffelde met ze en gaf ze de helft van mijn hamburger die ik op een middag had gekocht. Ze aten zo snel, dat ik bang was dat ze later alles weer zouden uitkotsen, zo een honger hadden ze. Ze verslonden het regelrecht.

De vakantie is voorbij en we waren ontzettend blij om eindelijk weer het vliegtuig in te stappen.
Istanbul, never again!

Irritatie

Je hebt ze overal, in elk land, elke stad en elk dorp. Mensen die niet normaal kunnen reageren. Sommige mensen weten volgens mij gewoon niet hoe ze met anderen om moeten gaan, maken gelijk verwijten en zien ook niet in, dat het gedrag dat ze vertonen misschien niet helemaal gewenst is.

Zo kreeg ik vandaag bericht van een familielid, die even meedeelde dat hij ontevreden was, dat ik iets niet had doorgegeven. Ik had zelf niet eens de kans gehad om iets door te geven. Gelijk kwam er een woede opborrelen, waar ik eigenlijk aan toe wilde geven, maar deed dit toch niet. Ik ben eerst 30 minuten richting huis gereden, voor ik een antwoord schreef.

Als ik alles zou moeten noteren, waarover ik ontevreden ben, dan heb ik een behoorlijke lijst voor meneertje klaar liggen. Zo kan ik enkele voorbeelden noemen...

- Er is totaal geen 'normaal' contact, alleen om dingen te regelen en als er vragen zijn waar hij een antwoord op wil.
- Er wordt nooit gebeld door meneer, terwijl hij GRATIS kan bellen naar mij.
- Er is totaal geen goede band meer, hoewel je dat wel zou verwachten met zo'n familielid.
- Er is altijd alleen maar gezeik en het lijkt wel of het alleen negatief kan zijn.
- Anderen krijgen wel Kerstkaartjes, verjaardagswensen op de juiste datum, telefoontjes met Oud & Nieuw, alleen ik niet.
- Het lijkt wel alsof ik niet besta in zijn leven en hem alleen maar tot last ben.
- Er worden wel vaker kwetsende dingen tegen mij gezegd, zoals bijvoorbeeld 'je bent te oud voor quality time' (Je bent nooit te oud, zegt iedereen die ik ken en wel een goede band hebben!)

En zo kan ik nog wel even door gaan. Je merkt wel dat er flink wat frustratie zit. Wat doe je ertegen? Niets, want ik vind dat ik niet degene ben, die altijd maar overal achteraan moet lopen en op de tanden moet bijten. Maar goed...

Life goes on!

Disappoint

Je doet mega hard je best. Je laat je van de beste kant zien, probeert een reactie uit te lokken, maar het tegenovergestelde gebeurd. In plaats van een enthousiast onthaal, krijg je een soort afwijzing... En dat is jammer, aangezien dat weer lijdt tot teleurstelling.

Zo krijg je dat op school, op je werk en eventueel ook bij je partner. Teleurstelling is eigenlijk dat je een verwachting hebt (of hoopt op iets) en dat niet aan deze verwachting voldaan wordt. Dat betekend dus, als ik verwacht dit jaar af te studeren en mijn school legt weer stenen in de weg, zodat het niet gaat lukken om dit jaar af te studeren, betekend dat ook dat ik teleurgesteld word. Dat kan dan weer lijden tot frustratie. En ik denk, dat velen dit al mee hebben gemaakt, maar misschien in een andere vorm.

Het kan ook zijn, dat je op je werk te maken krijgt met teleurstelling. Je hebt goede ideeën en geeft je visie weer aan je leidinggevende, hij/zij is dan helemaal onder de indruk van je doordachtte plan en jij voelt je vereert. Je denkt, ik heb een goed idee, dus misschien komt het wel nog tot uitvoering. Je leidinggevende gebruikt jouw plan om voor te leggen bij de grote baas... MAAR zegt dat hij/zij dit zelf verzonnen heeft en vermeldt niet, dat het eigenlijk jouw geniale idee was. Teleurstelling!!! (En waarschijnlijk ook een beetje woede!)

Dit gebeurt! En vaak! Maak niet uit in welke bedrijfstak het is. Dit kan in het onderwijs, bij de defensie maar ook in de logistiek gebeuren. Niet alleen designers moeten met goede ideeën kunnen komen, maar ook andere beroepen hebben soms innovatie nodig. Beetje jammer dat de mensen waar je onder werkt met de eer er vandoor gaan.

Teleurstellingen heeft iedereen wel eens. En het ergste is, als je de verwachtingen van anderen niet waar hebt kunnen maken. Natuurlijk hoef je niet aan alle verwachtingen te voldoen. Als ze bijvoorbeeld verwachten dat je in de goot terecht komt en je lichaam verkoopt voor heroïne, dan moet je niet aan deze verwachting willen voldoen. Als het echter leuke verwachtingen zijn, kun je best proberen om deze waar te maken, indien deze haalbaar zijn.

Zet je beste beentje voor, dan komen we er wel...

Aannames!

Een aanname, je weet wel, dat je iets veronderstelt wat misschien helemaal niet waar is. Een hypothese is misschien een beter woord daarvoor. En je hebt mensen die deze veronderstellingen doen, zonder daar enige reden voor te hebben. Waarom? Ik zou het niet weten...

Zo neemt een lief familielid aan, dat er iets niet goed loopt in mijn relatie. Waarom weet ik niet, maar volgens haar ben ik 'afwijzend' naar haar toe. Waarom ze dat denkt? Geen idee! Ik ben helemaal niet afwijzend, hoe zou ik afwijzend moeten zijn dan? En waarom zou dat iets te maken moeten hebben met mijn liefdesleven? Volgens mij is zij altijd de eerste die de dingen hoort, als het niet goed loopt. Het zal wel weer aan mij liggen... In ieder geval kan ik stellen, dat er niets mis is. Oké er is wel iets mis, mijn geliefde familielid vindt dat ik mijn katten weg moet doen, dat zit mij dwars en dat ga ik ook niet doen. Misschien vond zij me daarom afwijzend? Omdat ik offline ben gegaan, toen ze erover door zeurde? Mijn katten zijn mijn katten en voor alsnog houd ik van mijn katjes, dus die blijven mooi bij mij wonen.

Het zou fijn zijn als mensen minder aannames zouden maken en meer zouden vragen of er iets is, in plaats van gelijk te handelen en je uit bepaalde lijsten te gooien, alleen omdat je blijkbaar 'afwijzend' reageerd. Het is gewoon jammer als de dingen zo moeten lopen, want eerst was er niets aan de hand en nu ineens voel ik mij weer helemaal aangevallen, terwijl ik helemaal niets misdaan heb. Zoals je kunt zien, een verkeerde aanname leidt tot weerstand.

Tip: Voordat je handeld naar je aanname, vraag even eerst of er iets is en of je erover kunt praten...