Zo kreeg ik vandaag bericht van een familielid, die even meedeelde dat hij ontevreden was, dat ik iets niet had doorgegeven. Ik had zelf niet eens de kans gehad om iets door te geven. Gelijk kwam er een woede opborrelen, waar ik eigenlijk aan toe wilde geven, maar deed dit toch niet. Ik ben eerst 30 minuten richting huis gereden, voor ik een antwoord schreef.
Als ik alles zou moeten noteren, waarover ik ontevreden ben, dan heb ik een behoorlijke lijst voor meneertje klaar liggen. Zo kan ik enkele voorbeelden noemen...
- Er is totaal geen 'normaal' contact, alleen om dingen te regelen en als er vragen zijn waar hij een antwoord op wil.
- Er wordt nooit gebeld door meneer, terwijl hij GRATIS kan bellen naar mij.
- Er is totaal geen goede band meer, hoewel je dat wel zou verwachten met zo'n familielid.
- Er is altijd alleen maar gezeik en het lijkt wel of het alleen negatief kan zijn.
- Anderen krijgen wel Kerstkaartjes, verjaardagswensen op de juiste datum, telefoontjes met Oud & Nieuw, alleen ik niet.
- Het lijkt wel alsof ik niet besta in zijn leven en hem alleen maar tot last ben.
- Er worden wel vaker kwetsende dingen tegen mij gezegd, zoals bijvoorbeeld 'je bent te oud voor quality time' (Je bent nooit te oud, zegt iedereen die ik ken en wel een goede band hebben!)
En zo kan ik nog wel even door gaan. Je merkt wel dat er flink wat frustratie zit. Wat doe je ertegen? Niets, want ik vind dat ik niet degene ben, die altijd maar overal achteraan moet lopen en op de tanden moet bijten. Maar goed...
Life goes on!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten