Sommige mensen...

Soms heb je van die mensen die echt ignorant zijn. Misschien zijn ze het niet en doen ze alleen zo. Geen enkel idee wat zich in sommige hoofden afspeelt. Feit is, dat het mij mateloos irriteert, dat sommigen zo doen alsof er niets aan de hand is.

Het lijkt mij duidelijk, dat je soms met bepaalde personen niets meer te maken wilt hebben. Personen die er alleen zijn, als er slechte dingen met je gebeuren of juist nieuwe dingen zich voordoen. Waarom ze er alleen dan voor je zijn is een raadsel, maar een mogelijke verklaring is, dat ze zich zelf beter voelen, naarmate ze meer negatieve dingen over andere horen. Dingen die zij niet meemaken. En waarom de nieuwe gebeurtenissen zo interessant zijn? Nou, heel simpel, dat is puur nieuwsgierigheid. Tevens zijn zulke dingen weer roddelmateriaal voor hen, zodat ze je weer de afgrond in kunnen lullen bij anderen (en zichzelf dus weer beter voelen).

Weet je wat het meest irritante is aan sommige mensen? Als je je helemaal voor hen inzet, al dan niet samen met iemand anders, en ze dan alleen de inzet van de ander waarderen. Het ergste is dan nog, dat de ander er niets van zegt. Als je samen iets doet, hoor je er samen voor gewaardeerd te worden, indien dat niet gebeurd, dan zal er geen tweede keer een samenwerkingsverband ontstaan en zeker niet voor mensen die ook nog eens ondankbaar zijn.

En als je dan klaar met ze bent, tja... dan proberen ze weer contact te maken. Helaas voor hen is het dan al te laat. Wat dat betreft ben ik super simpel, klaar is klaar. And there is no way back!

Irritatie

Je hebt ze overal, in elk land, elke stad en elk dorp. Mensen die niet normaal kunnen reageren. Sommige mensen weten volgens mij gewoon niet hoe ze met anderen om moeten gaan, maken gelijk verwijten en zien ook niet in, dat het gedrag dat ze vertonen misschien niet helemaal gewenst is.

Zo kreeg ik vandaag bericht van een familielid, die even meedeelde dat hij ontevreden was, dat ik iets niet had doorgegeven. Ik had zelf niet eens de kans gehad om iets door te geven. Gelijk kwam er een woede opborrelen, waar ik eigenlijk aan toe wilde geven, maar deed dit toch niet. Ik ben eerst 30 minuten richting huis gereden, voor ik een antwoord schreef.

Als ik alles zou moeten noteren, waarover ik ontevreden ben, dan heb ik een behoorlijke lijst voor meneertje klaar liggen. Zo kan ik enkele voorbeelden noemen...

- Er is totaal geen 'normaal' contact, alleen om dingen te regelen en als er vragen zijn waar hij een antwoord op wil.
- Er wordt nooit gebeld door meneer, terwijl hij GRATIS kan bellen naar mij.
- Er is totaal geen goede band meer, hoewel je dat wel zou verwachten met zo'n familielid.
- Er is altijd alleen maar gezeik en het lijkt wel of het alleen negatief kan zijn.
- Anderen krijgen wel Kerstkaartjes, verjaardagswensen op de juiste datum, telefoontjes met Oud & Nieuw, alleen ik niet.
- Het lijkt wel alsof ik niet besta in zijn leven en hem alleen maar tot last ben.
- Er worden wel vaker kwetsende dingen tegen mij gezegd, zoals bijvoorbeeld 'je bent te oud voor quality time' (Je bent nooit te oud, zegt iedereen die ik ken en wel een goede band hebben!)

En zo kan ik nog wel even door gaan. Je merkt wel dat er flink wat frustratie zit. Wat doe je ertegen? Niets, want ik vind dat ik niet degene ben, die altijd maar overal achteraan moet lopen en op de tanden moet bijten. Maar goed...

Life goes on!

Aannames!

Een aanname, je weet wel, dat je iets veronderstelt wat misschien helemaal niet waar is. Een hypothese is misschien een beter woord daarvoor. En je hebt mensen die deze veronderstellingen doen, zonder daar enige reden voor te hebben. Waarom? Ik zou het niet weten...

Zo neemt een lief familielid aan, dat er iets niet goed loopt in mijn relatie. Waarom weet ik niet, maar volgens haar ben ik 'afwijzend' naar haar toe. Waarom ze dat denkt? Geen idee! Ik ben helemaal niet afwijzend, hoe zou ik afwijzend moeten zijn dan? En waarom zou dat iets te maken moeten hebben met mijn liefdesleven? Volgens mij is zij altijd de eerste die de dingen hoort, als het niet goed loopt. Het zal wel weer aan mij liggen... In ieder geval kan ik stellen, dat er niets mis is. Oké er is wel iets mis, mijn geliefde familielid vindt dat ik mijn katten weg moet doen, dat zit mij dwars en dat ga ik ook niet doen. Misschien vond zij me daarom afwijzend? Omdat ik offline ben gegaan, toen ze erover door zeurde? Mijn katten zijn mijn katten en voor alsnog houd ik van mijn katjes, dus die blijven mooi bij mij wonen.

Het zou fijn zijn als mensen minder aannames zouden maken en meer zouden vragen of er iets is, in plaats van gelijk te handelen en je uit bepaalde lijsten te gooien, alleen omdat je blijkbaar 'afwijzend' reageerd. Het is gewoon jammer als de dingen zo moeten lopen, want eerst was er niets aan de hand en nu ineens voel ik mij weer helemaal aangevallen, terwijl ik helemaal niets misdaan heb. Zoals je kunt zien, een verkeerde aanname leidt tot weerstand.

Tip: Voordat je handeld naar je aanname, vraag even eerst of er iets is en of je erover kunt praten...