Beijing, China (23.02.2015 - 01.03-2015)

China, je denkt gelijk aan de andere kant van de wereld, mijlenver van ons vandaan, de Chinese muur en natuurlijk denk je aan het eten van de afhaalchinees, maar China in het echt, dat is toch een beetje anders....

Op 23 februari was het dan ook zover, we gingen naar Beijing, China, aan de andere kant van de wereld, waar je vrij snel bent met het vliegtuig. Binnen 10 uur waren we er, met overstap in Kopenhagen.

De eerste avond vond ik wat minder. Het eten was een regelrechte cultuurschock, als je zijdewormen in een buffet ziet liggen. Het was een all-you-can-eat gebeuren en ik ben nog nooit zo leeg weggegaan bij zo'n restaurant. Er werden o.a. nieren, tong en andere ingewanden geserveerd, verder was er een mega buffet aan ranzigheden. Ik was  bang, dat dit de voorbode kon worden van een regelrechte drama vakantie. Het deel waar onze super-de-luxe hotel zich bevond was niet bepaald 'Chinees' zoals ik mij het voorstelde. Allemaal hoge gebouwen en als je het mij zou vragen, had het ook net zo goed Rotterdam kunnen zijn.

De eerste echte dag gingen we richting de Verboden Stad. Er stond een mega rij, toen we uit de metro stapten en besloten toch aan te sluiten. Achteraf heeft het korter geduurd, dan dat we gedacht hadden, want binnen 10 minuten waren we al de poort door. De Verboden Stad was reusachtig groot en we hebben er dan ook UREN doorheen gelopen en nog maar een fractie gezien. Prachtig was het en KOUD! Bij een temperatuur van -1 graden Celsius en een ijzige wind, waren we blij dat de zon nog erbij scheen en ons een beetje opwarmde. Het ijs op het water was zo ontzettend dik, dat je er makkelijk 1000x de Elfstedentocht op had kunnen rijden.

Nadat we er weer uit waren (na 4 uur wandelen) liepen we via de buitenkant weer terug richting de metro, om vervolgens bij Wafujing uit te stappen en daar wat te gaan eten, warme noedels en eend, en dat om 13 uur. Daarna liepen we nog over een marktje, waarvan we in eerste instantie dachten, dat het de befaamde Night Market was, aangezien ze er allemaal rariteiten op stokjes verkochten. (Denk aan: schorpioentjes, tentakels, duiven, etc.) Daarna hadden we nog precies tijd om richting de Tempel van de Hemel te gaan, wat ook weer een prachtig Chinees bouwwerk was.

Om 's avonds terug te gaan naar het winkelcentrum in Wafujing, waar we Hot Pot gingen eten. Het werkt als volgt:
1. Je kiest een bouillion uit
2. Je kiest ingrediënten die je graag wilt hotpotten
3. Je kiest drinken uit
4. Je besteld alles tegelijkertijd (!!!)
5. Je stopt alles wat je wilt in je Hot Pot
6. Als het gaar is haal je het eruit
7. Je eet het op
Het laatste gedeelte gaat in etappes. Je kunt namelijk niet 2kg kool in je kleine Hot Pot stoppen. Het is als het ware een soort fondue, erg lekker, zeker aangezien je zelf kunt kiezen wat je allemaal wilt. Succes gegarandeerd!

Diezelfde avond voelde ik me dan ook niet al te best, had last van hoofdpijn en met grote kans ook koorts. Toch de Jetlag die zijn intrede maakte. We besloten om de volgende ochtend niet vroeg op te staan, maar een beetje langer te slapen, tot 10 uur lokale tijd. (En bij een apotheek al medicijnen gehaald tegen hoofdpijn!)

De dag erna nog steeds last van hoofdpijn, maar al stukken minder. We besloten maar één activiteit te doen, maar wel de meest grote en belangrijke in mijn ogen, de Chinese Muur bezoeken. In plaats van naar de meest druk bezochte plek van de muur te gaan, genaamd Badaling, besloten we naar een minder bekend deel te gaan, wat geldt als een van de mooiste plekken: Mutianyu! Met het openbaar vervoer zouden we er kunnen komen, dus namen we eerst de metro, daarna de bus, tot we er door een Chinees uit getrokken werden, om met een klein busje naar de opstapplaats van de bus naar de muur te gaan. Eenmaal bij Mutianyu konden we met de stoeltjeslift de muur op. De lift was erg hoog en voelde nogal gammel aan, maar dat mocht bij mij de pret niet drukken. Eenmaal boven waren we echt op de Chinese Muur, wat een bijzondere ervaring.

Echt een prachtig stuk muur. We liepen van Wachttoren naar Wachttoren en hebben er in totaal 6 gezien. We begonnen bij nummer 6 en liepen zo terug naar nummer 1, waarna we niet verder konden, omdat daar alleen nog een stuk vervallen muur was.

We hebben nogal wat trappen en treden beklommen. Wat een sport! Ondanks de -2 graden Celsius had ik het bloedheet en kon ik er gewoon zonder jas lopen. Ook daar hebben we zeker 3 uur gewandeld, voordat we ons op de terugweg maakten. Echt heel bijzonder.

Na afloop ook nog op de foto gegaan met twee Chinese krijgers, haha. De duurste foto ooit. Maar hij is wel erg leuk geworden.

Als avondeten kon natuurlijk de originele Peking Eend niet onbreken, dus maakten wij ons op weg naar de Dadong Roast Duck restaurant bij ons in de straat, maar dan wel bijna een uur lopen, haha. Heerlijk gegeten, maar ook wel een beetje prijzig.

De dag erna wilden we heel graag naar het Mausoleum van Mao op het Tian'ahnmen Plein, waar we ons eerst van onze tassen moesten ontdoen en er doorheen lopen ging echt met massa's mensen tegelijk. Geen foto's en we moesten heel hard doorlopen. Voor mij leek het net een wassen beeld uit Madame Tussauds, maar de Chinezen zijn er heilig van overtuigd, dat het Mao's gebalsemde lichaam is.

Op naar de volgende bezichtiging, dit keer het Zomerpaleis. Ook weer in reuzenformaat. Een mega plein, waar we weer mega veel moesten lopen en weer super veel konden zien. Mooie bruggen over het waren en mooie gedenkplaatsen aan Buddha en natuurlijk het Paleis zelf. Indrukwekkend groot en mooi weer.

Vervolgens richting de enige echte Night Market gegaan om toch een die rare beesten op stokjes te proberen. Niels begon met een stuk slang en haai. De haai was eigenlijk best wel lekker, de slang daartegen vond ik iets te vissig smaken. Ik was voorzien van een banaan op stok, erg lekker! Net als de Hawthorn berries met harde suikerlaag, heerlijk. Toen Niels een schorpioen bestelde, dacht ik dat het wel tijd werd om ook maar eens de stoute schoenen aan te trekken en zo bestelde ik krekels. Ik vond het eng en was bang dat het echt niet lekker zou zijn, maar toen ik eenmaal een hap had genomen.....verbazing ten top, wat een heerlijke kleine beestjes, knapperig als chips en vlezig als kip. Een echte aanrader. Niels had inmiddels zijn grote, zwarte schorpioen op, die naar koffie bleek te smaken, dus kon ik daar helaas niet meer van proeven.

Uiteindelijk de laatste dag in Beijing nog de Lama Tempel bezocht en de Drum Tower, waar we ook nog precies op het juiste tijdstip binnen kwamen, om een prachtige drum sessie aan te kunnen horen. Geweldig! In de tussentijd waren we aardig moe en hadden we zere voetjes van al het wandelen, dus besloten we om gezellig nog wat te gaan winkelen bij de Silk Market en natuurlijk om een souvenir te kopen voor thuis.


De allerlaatste dag was de dag dat we terug gingen naar huis, we aten nog een hapje op het vliegveld en vlogen met een uur vertraging naar Kopenhagen, waardoor ik in de stress zat, omdat we maar 1,5 uur hadden om over te stappen (en nu dus maar een half uur). Eenmaal in Kopenhagen bleek onze vlucht naar Amsterdam geannuleerd dankzij de stakingen die blijkbaar al enkele dagen bezig waren. Dit was natuurlijk het minst leuke deel van de vakantie. Gelukkig kregen we een hotelkamer toegewezen in een luxe hotel en moesten we de volgende ochtend contact opnemen voor een omboeking. We vlogen uiteindelijk op maandag pas terug via Frankfurt, om 's avonds weer in Amsterdam te landen. En je weet het, als er eenmaal iets fout gaat, dan gaat alles mis.... Dus onze bagage was natuurlijk NIET aangekomen. Gelukkig kwam mijn lieve schoonvader ons ophalen en hoefden we niet met het OV, anders hadden we namelijk ook nog stil gestaan dankzij een landelijke storing.

Al met al een echte aanrader om naar China te reizen en de bekende en grote dingen te bekijken. Al het geld en de moeite waard.

Night talk

Het is al laat in de avond, je moet de volgende dag weer vroeg uit de veren om op tijd naar je werk te gaan, beter bekend als bedtijd.

Op tijd slapen gaan is zo'n ding, je denkt dat je het doet, maar uiteindelijk is dat niet zo. Tegenwoordig is het sowieso een probleem om te gaan slapen, want de leuke programma's komen vaak laat 's avonds en de mobiele telefoon speelt ook nog een rol als grote afleider.

Mijn bedtijd is om en nabij 22 uur 's avonds. De wekker gaat namelijk om 6:20 uur als ik moet werken. Dat betekend dat ik niet veel slaap krijg meestal, want om 22 uur gaat het eerst onder de douche, tanden poetsen en dan pas naar bed. Als ik dan in bed lig met mijn allerliefste, dan wordt er eerst nog gekletst, zoals elke avond. En de volgende ochtend ben ik altijd kei en kei moe, als de wekker gaat.

Het probleem? Dat kletsen is zo gezellig, dat we niet in de gaten hebben hoe lang dat doorgaat. Toevallig keken we gisteren op de klok na een tijdje gepraat te hebben en zagen dat het gewoon al 23:30 uur was. We schrokken er wel een beetje van, maar toen konden we dus niet slapen en gingen we nog verder kwebbelen. Resulteerde in nog later naar bed gaan en dus nog minder slaap.

Stiekem best grappig, dat je het in bed over alles en de wereld kunt hebben en zo de tijd vergeet en tevens vergeet te gaan slapen. Aan de relatie moet natuurlijk ook gewerkt worden, dus waarom niet wat eerder je bed opzoeken om nog even gezellig bij te praten over dingen, waar je het normaliter niet over hebt als je samen aan tafel zit en het diner nuttigt?

Ach, als het maar gezellig is... Die uurtjes halen we in het weekend wel weer in met slapen.

Disappoint & London

Na 4 volle dagen in London geweest te zijn, kom je dan eindelijk weer terug naar huis. Niet dat London zo verschrikkelijk was, behalve verschrikkelijk duur, maar het is altijd fijn om te weten dat je lekker weer in je eigen bedje kunt gaan slapen. We landden op Eindhoven Airport en de zon scheen ons tegemoet, wat een leuke verrassing na drie dagen heel veel regen gehad te hebben. Mijn dag kon niet meer stuk, dacht ik....

De ene teleurstelling volgde echter de andere op. Allereerst werd iedereen opgehaald door familie of partner, de mijne bleef liever nog een dagje thuis, omdat hij moest gaan stappen, maar dat was nog niet alles. Toen ik de voordeur open deed, schrok ik mij een ongeluk. Wat een bende was het thuis! De kattenbakken stonken als een gek en toen ik in de douche stapte gleed ik bijna uit, omdat de zeepresten niet weggespoeld waren. Beetje jammer. In combinatie met vermoeidheid bracht dat echter alleen maar frustratie, wat je dan uiteraard kwijt moet. Totdat ik zelf twee keer had proberen te bellen, had ik niets van mijn partner gehoord, alhoewel ik al 2 smsjes de deur uit had gedaan. Ook zoiets! En tot overspoed van ramp kreeg ik vannacht een sms met daarin of ik mee ga stappen vanavond in Nijmegen. Blijkbaar is 3 dagen achtereen stappen erg leuk en belangrijk als je je vriendin al bijna een week niet gezien hebt, die overigens voordat ze vanavond mee moet gaan stappen ook nog moet werken tot 22 uur. Zeker ook fijn om dat in een 1 persoonsbed te moeten slapen en verder geen dingen te kunnen doen, omdat de ouders in de kamer ernaast liggen... Maar ja, dat geeft toch allemaal niks?

London op zichzelf was wel leuk. Echter was je afhankelijk van anderen en van de dingen die anderen gingen doen, waardoor ik nog lang niet alles had gezien, wat ik graag had willen zien. Bakerstreet, Tower Bridge en nog enkele dingen zijn mij ontgaan, desalniettemin was het een leuke reis, die echter wel VEEEEEL te duur was. Het hostel was, zoals een hostel is, niet bepaald een plek waar je elke dag van je leven zou willen zijn. Toch was het erg schoon, op die ene vlek op de muur na, waarvan ik denk dat het een of andere ruk-vlek was.

De dagen gingen vrij snel voorbij, maar op de een of andere manier heb ik echt het idee, alsof ik een maand weg ben geweest. Het waren ook lange dagen, mede mogelijk gemaakt door mijzelf, aangezien we maar één stopcontact hadden met zijn 4en die het deed en mijn telefoon dus dood was op een gegeven moment dat ik de wekker had gezet. Ik klom uit het stapelbed en ging bij mijn kamergenootje kijken, waarop het 7.57 uur was en dus 3 minuten voordat we op moesten staan. Nadat iedereen gedoucht en klaar was, hing mijn telefoon aan het stopcontact en ging de wekker af, wat bleek? De telefoon van mijn kamergenootje stond een uur vooruit, Nederlandse tijd, niet Londonse tijd. We hadden een uur over! Oeps! Tja, dat was echt weer zo'n typisch actie voor mij. En gemiddeld lagen we er rond 0.30 uur in, lokale tijd wel te verstaan.

Vele leuke dingen heb ik gedaan en gezien. Denk aan: the Big Ben, Trafalgar Square, Chinatown, London Eye, Thames, Tate Modern, Changing of the Guards, the Undergrounds en The Phantom of the Opera! En de minder leuke dingen waren: pijn aan mijn benen, knieën en voeten van het eeuwige gewandel en niet te vergeten de trappen op moeten in het hostel, waar je 6 verdiepingen hebt, als de lift niet werkte. Het ergste vond ik dat mijn laarzen, sokken en voeten doorweekt waren door die stomme regen!!!

Al met al een leuke tijd... en nu weer voor één weekje back to reality! Daarna het volgende avontuur!