2016 was het jaar van...

Aan elk jaar komt weer een einde. Sommige jaren zijn specialer dan andere, maar alle jaren gaan voorbij, sommige snel, andere langzaam. Dit jaar is echt voorbij gevlogen, ik kan me nog herinneren hoe we het jaar zijn begonnen. En kijk waar het ons nu gebracht heeft. Er zijn vreselijke en hele mooie dingen gebeurd... Tijd voor een traditiegetrouwe terugblik op het jaar 2016.

2016, het jaar van...
... veel knuffelen met onze katjes
... afdansen voor brons ster
... cum laude slagen voor brons ster
... mijn dansdiploma vieren met lieve Astrid
... beginnen aan de cursus zilver
... onder de indruk zijn van The Revenant
... carnaval vieren met Wietske, Ireem en Yoeri
... uitstapje naar de Tweede Kamer met werk
... Myra die krols werd
... de dikke poes die Myra probeerde te dekken, maar niet helemaal lukte
... de sterilisatie van Myra
... cocktails drinken met mijn lief, zomaar
... mijn visa voor China aanvragen
... 5 jaar samen zijn met Niels
... de eerste keer bonbons maken om onze 5 jaar samen te vieren
... de eerste keer uiteten bij La Cubanita
... de katten die mij hinderen bij mijn werk (lees: op de stapels nakijkwerk gaan liggen)
... vervroegd verjaardagspakket krijgen van mijn moeder met allerlei eten
... opgeschrikt Brussel door een aanslag
... mijn 28e levensjaar inluiden met veel gezelligheid
... stiekem met Niels beslissen, dat we de voorbehoedsmiddelen de deur uit doen
... bij het vormsel van mijn halfzusje zijn
... het overlijden van Prince
... de vakantie naar Shenzhen, Hongkong, Macau en Xi'an
... de grote Boeddha zien op Lantau Island
... heerlijke broodjes suddervlees eten in Xi'an
... het begin van de Zijderoute zien
... de Terracotta krijgers in het echt zien, zo vet!
... de koffer weer eens kwijt zijn dankzij de luchtvaartmaatschappij
... de koffer snel weer terug krijgen, met alle souvenirs erin
... veel gezelligheid met vriendinnetje Marion, omdat ze meer in de buurt woont
... verjaardag van lieve Mark vieren in Nijmegen, het was te gezellig
... het Lingeborgh gala bijwonen in mijn Chinese jurk
... afscheid nemen van enkele lieve eindexamenkandidaten
... gevraagd worden als ceremoniemeesteres op de bruiloft van Marion & Markus
... de eerste keer een bezoek brengen aan kamp Vught
... afdansen voor zilver
... beginnen aan de cursus zilver ster
... de eerste keer mountainbiken in de buurt van Nijmegen
... afscheid nemen van mijn eerste mentorklas
... super verwend worden door enkele mentorleerlingen
... de zomervakantie inluidden door METEEN op vakantie te gaan
... Lissabon een week bezoeken
... Portugal in Lissabon kampioen zien worden van het EK
... genieten in Lissabon van het weer, het eten en elkaar
... een erg vruchtbaar reisje in Lissabon
... baby Vosje mee naar huis nemen, zonder het nog door te hebben
... een weekje thuis voordat ik weer op vakantie ga
... gezellig Estrella weer zien na hele lange tijd
... Vierdaagse vieren met Ireem en Anne
... voor de eerste keer op vakantie met een vriendin
... eindelijk Rome weer bezoeken
... gezelligheid in Rome met lieve Laura
... misselijk worden van koffie in Rome
... over het algemeen veel misselijk voelen in Rome
... geen wijn meer lusten in Rome
... pittig eten niet meer lekker vinden
... gesprekken voeren over eventueel zwanger zijn met Laura
... heerlijk eten in Rome
... Vaticaanstad, het Colloseo en andere bezienswaardigheden bezoeken met Laura
... terug naar Nederland, na 5 heerlijke dagen vakantie
... een positieve zwangerschapstest in handen houden, de dag na terugkeer Rome
... het niet kunnen geloven
... nog een extra test halen bij de Kruidvat en een slabbetje met een vos bij Hema
... Niels verrassen met het blijde nieuws en slabbetje
... een onbetaalbare reactie van Niels krijgen
... diezelfde avond mijn moeder nog bellen om het blijde nieuws te vertellen, op haar verjaardag
... de dag erna Niels met 3 anderen naar Schiphol brengen voor hun vakantie
... een hele week alleen en zwanger zijn
... Laura stiekem inlichten over de zwangerschap
... de eerste keer Shaggy live zien met Niels en vrienden, onder verschikkelijke misselijkheid
... de eerste echo hebben bij de verloskundige
... niets uit de eerste echo kunnen halen
... weer moeten werken na een heerlijke vakantie
... mijn teamleider inlichten over het blijde nieuws
... vreselijk misselijk zijn en dus ook enkele collega's inlichten over de zwangerschap
... alweer 5,5 jaar samen met Niels vieren
... met lieve Marion (collega) naar Appelpop gaan
... Marco Borsato live zien
... de tweede echo laten maken bij de verloskundige
... deze keer in tranen zijn, omdat ik duidelijk een mini mensje herken op de echo
... het EIN-DE-LIJK wereldkundig mogen maken van de zwangerschap
... super veel leuke reacties krijgen op het blijde nieuws
... heel erg ziek worden en voor de eerste keer ziek melden op mijn huidige werk
... de eerste MMA wedstrijd zien
... Mingus (vriend van Niels) zien winnen bij zijn MMA wedstrijd
... heel erg veel vermoeidheid
... op vakantie gaan naar Zwitserland
... watervallen bekijken
... erachter komen dat we een kleine jongen krijgen
... Trump die wordt gekozen als nieuwe president van USA
... de eerste cadeautjes krijgen van leerlingen
... met Marion mee mogen een bruidsjurk voor haar uitzoeken
... de 20 weken echo doorstaan
... nogmaals bevestiging: het wordt een jongen!
... gratis kaartjes van Javier Guzman krijgen, nadat ik en Laura een show gemist hadden
... Javier Guzman helemaal geweldig vinden
... Myra die alweer een jaar bij ons woont
... eindelijk Kerstvakantie hebben
... toffe cadeautjes krijgen van Niels & Laura
... me kunnen verheugen op het Guns n' Roses concert juli 2017
... het luisteren naar de CD van Prince
... badderen met Lush bruisballen en Body Shop showergel
... het overlijden van George Michael
... de eerste taartworkshop bijwonen
... de babykamer geleverd krijgen op de dag van 4 jaar samenwonen
... de babykamer in elkaar zetten
... super blij zijn met de gekozen babykamer
... het eruit slopen van de vloer in de keuken
... het jaar in stijl afsluiten bij vrienden met lekker eten, lekkere hapjes en enkele glaasjes alcoholvrije champagne!

Dan rest mij jullie alleen nog een SUPER 2017 toe te wensen!
Hoop dat al je wensen en dromen werkelijkheid mogen worden en dat het met veel liefde, geluk en gezondheid vergezeld zal zijn. Maak er een top jaar van.

Gezocht: tijd om te schrijven!

To write or not to write... that is the question. Vaak denk je eraan, maar het komt er steeds niet van. Weer een nieuwe blog maken, om even bij te houden wat er allemaal gebeurd is in de tussentijd. Bij deze dan maar een update.

Inmiddels zitten we in mei, bijna in juni zelfs. In de tussentijd ben ik 28 jaar geworden, waarbij ik een hele gezellige dag heb gehad met best wel veel vrienden en vriendinnen. Erg gezellige bedoeling. Ik ben ook op vakantie geweest naar Hongkong, Macau en Xi'an in de meivakantie en heb echt een super geweldige tijd gehad.

Wat we hebben gezien:
- Een echte Chinese parade
- Lantau Island met de grote Boeddha
- De tempel van de 10.000 Boeddha's
- Chinese markten
- Kowloon Park
- The Golden Mile
- Happy Valley en twee paardenraces
- De skyline van Hongkong vanaf het water
- Victoria Peak en de lightshow
- Dubbeldekker trams
- De piratengrot van Cheng Chau
- De ruïne van Sao Paulo in Macau
- Macau castle
- Parkjes en een protestantse begraafplaats
- Enkele casino's
- Bell en drum tower in Xi'an
- Muslim quarter
- De stadsmuur en het begin van de Zijderoute
- Gengruan Temple
- Terracotta fabriek
- Een heuvel waar een tombe van Qin begraven is
- Tang Paradise
- Ritje in een gemotoriseerde Tuktuk
- En niet te vergeten.... het enige echte Terracotta leger!

En dat alles in maar twee weken tijd. Geloof mij, ik ben nog aan het bijkomen van de vakantie, terwijl het normale leven weer gewoon in volle gang is. We hebben op vakantie niet alleen genoten van de mooie plekken, maar ook van het heerlijke eten daar. Wel jammer, dat mijn toffe koffer in eerste instantie niet gearriveerd was, toen we op Schiphol aankwamen, maar twee dagen later had ik hem weer in mijn bezit, inclusief alle souvenirs. Voor onszelf hebben we 2 gelukskatten gekocht, een grote en een wat kleinere, een fles Chinese drank (die niet te zuipen is, haha) en een soort geluksbrenger. Voor mij persoonlijk ook nog een Chinese jurk en een Chinees haarstokje met een bloem eraan. Wat me brengt naar het volgende onderwerp...

Afgelopen vrijdag was het gala van mijn werk, de leerlingen van de 4e klas kwamen allemaal opgedoft in een mooie auto of ander bijzonder vervoer naar school toe, waar ze een hapje en drankje konden nuttigen. Heel leuk om je leerlingen, die je vorig jaar les hebt gegeven, strak in pak of in een bijzonder mooie jurk te zien. Zelf kon ik natuurlijk niet helemaal achter blijven, dus zou ik mijn Chinese jurk gaan inwijden.

De donderdag had ik al mijn eigen proefkapsel gemaakt en naar het werk gedragen, zonder haarlak of dergelijke hulpmiddelen om het helemaal strak te houden. Het bleef aardig goed zitten. Vrijdag dan zelf voordat ik naar het werk ging mijn haar en make-up vast gedaan, omdat ik vrij weinig tijd had tussen het einde van de werkdag en het gala. Zo hoefde ik alleen maar even mijn jurk aan te trekken, mijn oorbellen (die ik van Niels had gekregen met Kerst) in te doen en even wat lippenstift bijwerken, klaar was ik. Mijn lieve collega Marion had nog even mijn lok beter vastgezet en toen kon ik gaan. Het was best een geinige avond, er zijn veel foto's gemaakt, maar het liep ook al snel weer leeg. Om half 11 was het feestje voorbij en ben ik naar het volgende feestje gegaan. Wat ik vrij laat in de nacht heb afgesloten in de stad.

Hopen dat er de volgende keer niet weer zo veel tijd tussen zit. Maar voor nu.... tot de volgende keer!

Vliegende tijd

Zo heb je vakantie en in een oogwenk is het alweer voorbij.

Ik weet nog dat ongeveer 3 weken geleden mijn lieve Milo helaas is overleden aan een noodlottig verkeersongeval. De dag erna begon het werkende leven voor Mevrouw Jansen weer. De eerste dag van het schooljaar 2015-2016 was weer aangebroken, de eerste mentorles gegeven, de eerste vergaderingen gehad. En nu? Nu zijn we alweer 3 weken verder!

Er is vrij veel gebeurd de afgelopen weken. De dag na mijn eerste werkdag had ik nog een rustdag, omdat ik nergens bij hoefde te zijn of mee hoefde te helpen. Echter was dat meteen een erg intense dag, wat betreft verdriet. De dag dat we afscheid zouden nemen van onze kleine vriend, Milo. We hebben hem mee naar huis genomen, zodat ook Chinou afscheid van hem kon nemen. Als ik er weer aan denk, komen automatisch de tranen weer boven. Wat is het vreselijk om die kleine kater te moeten missen, ik mis hem zo erg, elke dag. Op mijn eerste werkdag hield ik het ook amper droog, natuurlijk vragen je collega's na de vakantie hoe de vakantie was en of alles goed was. Natuurlijk wil je iedereen zeggen, dat het goed gaat, maar op zo'n moment kan dat gewoon niet. Sommigen snapten er ook niet van, dat het zo veel pijn kan doen om je 'huisdier' te verliezen. Maar Milo was meer dan een 'huisdier', hij was een volwaardig gezinslid, mijn baby, ook al had hij een vacht en was hij geen mens. Iets wat mensen zonder 'huisdier' waarschijnlijk nooit zullen begrijpen.

De eerste lesdag besloot ik het ook aan alle leerlingen te vertellen, tijdens mijn introductie. Ik had allemaal nieuwe klassen en nieuwe gezichtjes voor mijn neus, dus een hele opgave om al die namen te leren, hopelijk gaat het mij dit jaar nog lukken, want het valt me tot nu toe niet mee om alles te memoriseren.

De lessen vliegen echt om, de tijd neemt een loopje met mij en ik vind het bizar hoe snel de tijd gaat. De eerste drie weken zitten er alweer op, nog vijf weken tot aan de herfstvakantie en ik heb echt geen idee hoe snel de rest zal gaan. De lessen zijn leuk, vind ik, alhoewel sommige leerlingen proberen de grenzen op te zoeken. Ik denk dat ik mijn grenzen elke keer een beetje beter kan aangeven en ze daarom ook makkelijker straf kan uitdelen, als dat nodig is. En helaas is dat soms nodig. Ik heb het idee, dat het dit jaar beter gaat, dan vorig jaar. Hoorde van een leerling, dat hij mij minder erg vond, dan dat hij verwacht had, omdat hij mij vorig jaar enkele keren voor invalles heeft gehad. Dat vond ik ergens wel grappig om te horen, aangezien ik in die klas wel echt een duidelijke/strenge juf ben.

En in de wandelgangen kom ik af en toe nog leerlingen tegen, die ik vorig jaar les gaf. Soms mis ik ze wel, omdat ik met sommigen echt heel erg gezellig kon kletsen, al ging het vaak nergens over. Wel kreeg ik in de eerste week echt ontzettend veel complimentjes van oud-leerlingen van mij. Ze vonden stuk voor stuk, dat ik er beter uit zag. Er vielen woorden als 'u heeft wel veel gesport in de vakantie', 'mevrouw, u bent echt afgevallen' en 'uw haar is echt lang geworden'. Super leuk om te horen natuurlijk en al helemaal van je voormalige leerlingen. Het was vooral grappig, dat ik in de vakantie amper een gram ben kwijtgeraakt, maar blijkbaar was er toch iets veranderd aan mijn uiterlijk.

Inmiddels ben ik ook alweer 4,5 jaar (en 6 dagen) samen met mijn lief. Dat hebben we dan ook gevierd met een etentje vorige week zondag. Bijzonder, hoe lang je het met een speciaal persoon uit kunt houden.

Ik ben benieuwd hoe snel de rest van het jaar voorbij zal vliegen, maar heb zo'n vermoeden, dat de tijd niet langzamer zal gaan en alleen maar sneller zou worden. Dus zet je schrap, voor je het weet, zijn we weer een jaar verder.

Lieve opa

Als ik aan je denk, heb ik allemaal mooie en leuke herinneringen, maar als ik je dan daar zie liggen, weet ik even niet wat me overkomt. Wat een aanblik, een verschrikkelijke, griezelige aanblik.

Vanmorgen vond ik het tijd om je weer eens te bezoeken, het was immers al veel te lang geleden dat ik je gezien had en ik had me erop voorbereid, dat je er minder goed aan toe zou zijn dan de vorige keer, dat was immers elke keer zo. Stapje voor stapje ging je achteruit, daar was ik vanuit gegaan. Niets kon mij voorbereiden op wat ik zou gaan zien, toen ik vanmorgen je kamer in liep... Een ingevallen gezicht, opengesperde mond en een grijsgekleurde huid. Nee, dit was niet wat ik dacht te gaan zien. Een moment stond mijn hart stil, omdat ik bang was dat ze mij vergeten waren te melden, dat je niet meer onder ons was, maar toen ik dichterbij kwam, merkte ik dat je gewoon nog adem haalde. Gelukkig!

Op dat moment leek te tijd even stil te staan, ik liep meteen naar de verpleegster en liet mij vertellen wat er aan de hand was, nadat ik vertelde, dat ik de shock van mijn leven had gehad. Dit had ik niet zien aankomen. Blijkbaar eet je al een tijdje geen vast voedsel meer, omdat je dat niet doorgeslikt krijgt, ook loop je nog amper, of zelfs niet, meer zelf en praten doe je ook niet meer. Ik heb een tijdje bij je gezeten, na het verschrikkelijke nieuws van de verpleegster. "Hij gaat erg snel achteruit." Dat had ik zelf ook wel gezien. Dus ging ik bij je zitten, vertelde je over onze tuin en dat er nu gras ligt, daarna voor jouw eigen mooie tuin, die je altijd goed verzorgde en toen leek je ook even 'wakker' te zijn, je reageerde op dingen die ik zei en toen ik je mijn hand gaf, kneep je erin, zoals je de laatste jaren wel vaker had gedaan. Ik probeerde een gesprek te voeren, maar natuurlijk ging dat niet al te soepeltjes, als je niet terug praat.

En ineens komen allemaal dingen boven, dingen waaraan ik denk, als ik aan jou denk.
- Yahtzee
- Sjoelen
- de verzorgde tuin (jouw trots)
- appelbomen
- perenboom
- druiven
- bramen
- ingemaakt fruit / jam
- tuinieren
- roze (je lieverlingskleur)
- grappige uitspraken
- grappen en grollen
- moppen
- kamperen
- caravan
- Mitsubishi
- kunstgebit
- voetballen
- weekendjes logeren
- 'niet voor jonge kijkers' films
- nat scheren (waarbij ik soms scheerschuim mocht spuiten)
- zuinigheid
- openheid
- lachen
- knuffels
- slap ouwehoeren
- bier
- jenever
- zelfgemaakte wijn
- drie boterhammen
- kaas met ketchup
- pizza met curry 
- middagdutjes
- drie à vier stukjes aardappel
- vleessnijder (en altijd een extra stukje voor de snijder)
- chocoladepudding
- snoepkont
- visjes dropjes
- stophoest
- haring (zure of uit blik met tomatensaus)
- vis in het algemeen
- vissen
- 'puinjong'
- samen TV kijken
- Christoffelvlaai
- Mokkataart
- zwarte koffie (Douwe Egberts)
- Queen
- Canna bloemen

En zo zijn er nog veel meer dingen die ik op zou kunnen noemen, maar binnenkort zal je deze wereld verlaten en waarschijnlijk zal oma je komen ophalen. Ik hoop heel erg dat je niet hoeft te lijden, ook als dat betekend, dat je eerder weg zult gaan. De plek waar je heen gaat zal beter zijn, dan hoe je nu nog je leven moet leiden.

Opa, ik zal je snel weer opzoeken en mocht vandaag de laatste keer geweest zijn, dan weet ik, dat ik je over een heel aantal jaren weer zal zien, samen met oma.

Z O M E R V A K A N T I E !

Na een hele drukke week met het Globaland project, vergaderingen, personeelsuitje en afsluitende personeelsvergadering mag ik het dan eindelijk zeggen: HET IS VAKANTIE!

De zomer was al begonnen met het enorm warme weer vorige week, maar nu is ook nog de dag gekomen, dat de laatste dag van het schooljaar erop zit en zowel de leerlingen als ook de docenten mogen zeggen dat het vakantie is. Gewoon 5 à 6 weken niets, tenzij we dat graag willen.

Ik kan terugkijken op een heel leuk schooljaar met super leuke leerlingen, met ups en downs natuurlijk en ik verheug mij al op het volgende jaar, hoewel dat een stuk drukker gaat worden, omdat ik bijna fulltime ga werken.

Hopelijk zie ik enkele zittenblijvers terug in de klassen, die ik les mag gaan geven en gaan ze gewoon komend jaar over met dikke achten op hun lijst. Ik gun het ze namelijk van harte. Ik hoop ook, dat mijn mentorklas super leuk zal zijn en ik goed contact met ze zal hebben en met de ouders. En ik wens me dat iedereen komend jaar goed zijn/haar best doet, zodat er niemand blijft zitten. (Het is ijdele hoop, maar misschien zit het erin?) Verder wens ik alle 4e jaars leerlingen heel veel succes met hun laatste jaar en hoop ik dat ze slagen, vooral de mensen, die ik les heb gegeven dit jaar in de 3e klas natuurlijk.

Mijn vakantie is in elk geval goed begonnen, na deze drukste week (op de London-week na) van het schooljaar. Na de vergaderingen op maandag deed ik met mijn aanstaande mentorklas mee aan het Globaland project, waarbij allerlei onderwerpen over ontwikkelingslanden aan bod kwamen en de problemen die de landen en de mensen daar hebben. Door middel van spellen, konden de leerlingen 'geld' verdienen, die ze dan weer mochten verdelen in hun 'land' wat ze moesten besturen. Erg leerzaam en leuk project. Ik was zelf nogal onder de indruk van de filmpjes over de problemen in bepaalde landen, waarbij mensen dood gaan, omdat de medicijnenindustrie geen medicatie maakt, omdat de landen het niet kunnen betalen. Het greep mij nogal aan, net als alle andere verhalen over oneerlijke handen, wonen en leven en ga zo maar door. Mijn toekomstige mentorklasje had het aardig gedaan, van de 90 groepen die mee deden, stond de hoogste op plaats 17! Erg netjes.

Bij het personeelsuitje ben ik met nog 24 collega's gaan glasblazen, terwijl anderen gingen sporten of andere activiteiten deden bij Geofort. Het was ontzettend leuk en heb me enorm vermaakt met het smelten van glas en dan lepeltjes maken met figuurtjes erop en dergelijke. Tot slot ook nog een eigen theelichthoudertje geblazen, die staat nu op het dressoir in de woonkamer.

Vanmorgen dan nog de gezamenlijke afsluiting van het jaar, waarna ik naar huis ging en de tuin eindelijk weer toonbaar eruit ziet. Gisteren zag het er al beter uit, maar vandaag is het gewoon af. (Of ja, bijna dan.) Het enige wat ik graag nog wil is een schutting en hekwerk om de tuin heen. Dan ben ik nog gelukkiger, dan dat ik nu al ben. Maar, alles op zijn tijd.

Met dank aan RVW Bouw & Tuin

En tot slot kan ik mij ook al verheugen op een week van de vakantie, waar ik gezellig een weekje weg ga, namelijk naar mijn moeder in Zwitserland. En natuurlijk alle andere gezellige/leuke dingen die ik gepland heb deze zomer. En wellicht zit er nog een weekje vakantie in het verschiet, maar tot nu toe nog niets gepland. Anders wordt het gewoon thuis genieten van een weekje samen met Niels, die ook een weekje vakantie heeft tegelijk met mij.

Dan rest mij alleen nog te zeggen...... Fijne Z O M E R V A K A N T I E !

Berlin, Berlin!

Een van de leuke voordelen van docent zijn is dat je alle vakanties hebt, die de leerlingen ook hebben, nou ja, bijna dan...

In de meivakantie had ook mijn lieve Niels vrij en wilden we er eigenlijk even tussenuit. Het mocht niet te duur en niet te ver, dus besloten we (één dag voordat de vakantie echt begon) om naar Berlijn te gaan. Je denkt, logische keuze, Duits docent, op naar Berlijn... Maar niets is minder waar, als je mijn berichten bekijkt, kom ik eigenlijk tijdens vakanties nooit in Duitsland (behalve op doorreis!) en in Zwitserland ga ik meestal ook geen echte vakantie houden, maar op bezoek bij mijn familie.

Berlijn, de laatste keer dat ik er geweest ben was ongeveer 11 jaar geleden (voordat we natuurlijk dit jaar geweest zijn, hihi) met de middelbare school. Deze keer heb ik hele andere dingen gezien, dan op schoolreisje. Veel dingen zaten ook anders in mijn geheugen, dan dat ze in werkelijkheid zijn. Plus, het holocaust monument was de vorige keer nog in aanbouw.

De eerste dag hebben we heel wat van de stad gezien, we zijn een heel stuk gaan wandelen en met het goede weer was dit zeker geen straf. We begonnen bij de Kurfürstendamm en de Gedächtniskirche. De kerk, die een waar oorlogsmonument is. Waarna we op zoek gingen naar nieuwe schoenen voor mijn beste, aangezien de rits van zijn schoenen kapot was gegaan de avond ervoor. Na het winkelen eerst even de regionale specialiteit te gaan eten, namelijk Currywurst (en ik met Kartoffelsalat). Waarna we nog het KaDeWe onveilig hebben gemaakt en hebben afgestruind, onze ogen uitkijkend. Ze hadden bij het KaDeWe echt allerlei specialiteiten producten en grote merken en ga zo maar door. Bijzonder, plus het was echt een mega winkelcentrum. Daarna de U-Bahn gepakt richting Potsdamerplatz, waar we uitstapten om een kijkje te nemen bij de overblijfselen van de Berlijnse Muur, waarna we onze tocht voortzetten richting Holocaust monument, waar we zeker een half uur doorheen bleven dwalen en dat op 4 mei, Dodenherdenking in Nederland, een bijzondere gewaarwording.

Daarna richting Brandenburger Tor en de Reichstag waar we onderweg ook nog het herdenkingsmonument voor de Roma en Sinti (en andere zigeuners) tegen kwamen, waar we ook even gingen lezen en kijken. Een klein monument als je het vergelijkt met diegene voor de Joden, maar niet minder indrukwekkend. Daarna een momentje in het park gezeten om onze voetjes even rust te gunnen, voor we verder zouden lopen.

De Reichstag mocht natuurlijk niet ontbreken op de foto's, die zich net na het park bevond.

Nadat we daar gelopen hadden, gingen we verder in de richting van de Fernsehturm (ook bekend als de TV toren) echter kwam de honger wel langzaam opzetten, aangezien het al vrij laat op de avond was. We aten een echte Duitse maaltijd (ja, kom maar op met die vooroordelen) met worst en Schnitzel, voordat we verder liepen richting de Berlijnse Dom. Om uiteindelijk terug te keren naar ons pension, waar we een heerlijk dutje gingen doen.

De dag erna werd het tijd om nog meer oude dingen te gaan bekijken. We begonnen bij East Side Gallery, waar een stuk van de Berlijnse muur staat, die is beschilderd en bespoten met graffiti. Ik kwam enkele hele bekende 'schilderijen' tegen bij de East Side Gallery en was natuurlijk onder de indruk. Ook werd ik aangehouden door een officier, omdat ik eerst even mijn paspoort moest laten stempelen met de originele stempels van Oost-Berlijn. (En voor het geval je het nog niet wist, ik ben echt GEK op stempels in mijn paspoort, dus dit was echt een geweldig cadeautje! Die gekkigheid op stempels is ooit ontstaan, toen ik nog vrijgezel was en een artikel las met doelen om een happy single te zijn tot je natuurlijk in de volgende relatie rolt. Daarin stond o.a. spaar minimaal 5 stempels van verschillende landen in je paspoort. Daar is het allemaal begonnen. Echter heb ik mijn eerste visum en stempel pas gekregen toen ik al een relatie had met Niels, maar dat maakt het niet minder leuk!)

Nadat we East Side Gallery waren afgelopen liepen we richting de Fernsehturm, omdat we toch ook wel eens Berlijn van boven wilden bekijken. Vrij prijzig grapje, maar dan heb je ook een uitzicht waar je u tegen kunt zeggen. Uiteindelijk zijn we dan ook nog doorgegaan naar Treptower Park, wat een monument is voor de Russische soldaten in de Tweede Wereldoorlog. En zoals ik de Russen en de Russische architectuur ken, was dit ook weer een MEGA park met veel te grote standbeelden, wat het natuurlijk wel indrukwekkend maakt.

En dankzij het mooie weer, konden we het natuurlijk niet laten om daar een beetje de tijd te verdoen in het zonnetje en ook zo nu en dan een selfie te maken. Het was gewoon genieten!
Uiteindelijk toch weer terug richting Alexanderplatz (waar ook de TV toren staat) om nog een kijkje te nemen bij het gemeentehuis (das Rathaus), het Nikolaiviertel en de Neptunus fontein (Neptunbrunnen). Om uiteindelijk bij Gasthaus Mutter Hoppe een heerlijke maaltijd voorgeschoteld te krijgen. Rehschmorbraten mit Rotkohl, Kartoffelkroketten und eine Birne mit Preiselbeeren.

Ich sage dazu nur, HERRLICH! (Sorry, dat moest even in het Duits.)

Op onze voorgenomen laatste dag gingen we naar het niet-zo-bekende Hohenschönhausen, wat voor de onwetenden onder ons een Stasi gevangenis was tot 1989. In deze gevangenis werden mensen vastgezet, als ze verdacht werden, dat ze wilden vluchten van Oost naar West of als ze iets negatiefs vertelden over Oost-Berlijn. Op niet zo vriendelijke wijze, werden de gevangenen daar behandeld en ondervraagd, ze methoden waren zeer werkzaam, maar voldeden niet bepaald aan de mensenrechten. En dat alles om een bekentenis. Een bijzonder oord, zeker de moeite waard om te bezoeken. Ik fungeerde een beetje als tolk voor Niels, omdat hij de helft niet mee kreeg en daar profiteerden de andere Nederlanders natuurlijk ook van. Ik zou zo nog een keer terug gaan, ik zou het verhaal willen opnemen en terugluisteren, ik vond het zo indrukwekkend, hoe slecht mensen kunnen zijn. Ook op de dag van vandaag worden er nog zulke praktijken uitgevoerd om dingen af te dwingen in gevangenissen. Denk maar aan het waterboarden. Het gebeurt, zelfs vandaag de dag!

Daarna eerst een stukje met de U-Bahn gegaan om vervolgens nog een stuk te lopen via Museuminsel naar de Berliner Dom, waar we natuurlijk ook nog naar binnen wilden, nadat we hem eerder die week al gezien hadden. Ik hoef je natuurlijk niet te vertellen dat het echt een prachtig bouwwerk is en ook erg groot.

Daarna nog een heerlijke pizza gegeten bij de 12 Apostel in Berlijn, na een wandeling van ruim een half uur hadden we die ook zeer zeker wel verdiend. En zoals de naam al doet vermoeden, waren de pizza's vernoemd naar de apostelen van Jezus. Niels, de bandiet, ging voor de pizza Judas met salami, jalapenos en paprika en ik ging voor Jakobus met gorgonzola, peer en bresaola. De beste pizza die ik in tijden gegeten heb, wanneer niet de allerbeste ooit.

De dag erna wilden we eigenlijk naar huis, maar omdat de auto benzine lekte, mocht het helaas niet zo zijn. De auto kon de dag erna pas gemaakt worden, dus zaten we weer eens vast. We hebben die dag nog gewinkeld (zonder iets te kopen) en waren we op zoek naar een andere tas, aangezien mijn London-tas (met Union Jack) nogal uit elkaar aan het vallen was. Helaas niets gevonden. De volgende dag konden we gelukkig wel huiswaarts.

Een hele gave citytrip, die niet veel hoeft te kosten, met heel veel spectaculaire, mooie, indrukwekkende dingen om te doen. Op naar de volgende vakantie!

Beijing, China (23.02.2015 - 01.03-2015)

China, je denkt gelijk aan de andere kant van de wereld, mijlenver van ons vandaan, de Chinese muur en natuurlijk denk je aan het eten van de afhaalchinees, maar China in het echt, dat is toch een beetje anders....

Op 23 februari was het dan ook zover, we gingen naar Beijing, China, aan de andere kant van de wereld, waar je vrij snel bent met het vliegtuig. Binnen 10 uur waren we er, met overstap in Kopenhagen.

De eerste avond vond ik wat minder. Het eten was een regelrechte cultuurschock, als je zijdewormen in een buffet ziet liggen. Het was een all-you-can-eat gebeuren en ik ben nog nooit zo leeg weggegaan bij zo'n restaurant. Er werden o.a. nieren, tong en andere ingewanden geserveerd, verder was er een mega buffet aan ranzigheden. Ik was  bang, dat dit de voorbode kon worden van een regelrechte drama vakantie. Het deel waar onze super-de-luxe hotel zich bevond was niet bepaald 'Chinees' zoals ik mij het voorstelde. Allemaal hoge gebouwen en als je het mij zou vragen, had het ook net zo goed Rotterdam kunnen zijn.

De eerste echte dag gingen we richting de Verboden Stad. Er stond een mega rij, toen we uit de metro stapten en besloten toch aan te sluiten. Achteraf heeft het korter geduurd, dan dat we gedacht hadden, want binnen 10 minuten waren we al de poort door. De Verboden Stad was reusachtig groot en we hebben er dan ook UREN doorheen gelopen en nog maar een fractie gezien. Prachtig was het en KOUD! Bij een temperatuur van -1 graden Celsius en een ijzige wind, waren we blij dat de zon nog erbij scheen en ons een beetje opwarmde. Het ijs op het water was zo ontzettend dik, dat je er makkelijk 1000x de Elfstedentocht op had kunnen rijden.

Nadat we er weer uit waren (na 4 uur wandelen) liepen we via de buitenkant weer terug richting de metro, om vervolgens bij Wafujing uit te stappen en daar wat te gaan eten, warme noedels en eend, en dat om 13 uur. Daarna liepen we nog over een marktje, waarvan we in eerste instantie dachten, dat het de befaamde Night Market was, aangezien ze er allemaal rariteiten op stokjes verkochten. (Denk aan: schorpioentjes, tentakels, duiven, etc.) Daarna hadden we nog precies tijd om richting de Tempel van de Hemel te gaan, wat ook weer een prachtig Chinees bouwwerk was.

Om 's avonds terug te gaan naar het winkelcentrum in Wafujing, waar we Hot Pot gingen eten. Het werkt als volgt:
1. Je kiest een bouillion uit
2. Je kiest ingrediënten die je graag wilt hotpotten
3. Je kiest drinken uit
4. Je besteld alles tegelijkertijd (!!!)
5. Je stopt alles wat je wilt in je Hot Pot
6. Als het gaar is haal je het eruit
7. Je eet het op
Het laatste gedeelte gaat in etappes. Je kunt namelijk niet 2kg kool in je kleine Hot Pot stoppen. Het is als het ware een soort fondue, erg lekker, zeker aangezien je zelf kunt kiezen wat je allemaal wilt. Succes gegarandeerd!

Diezelfde avond voelde ik me dan ook niet al te best, had last van hoofdpijn en met grote kans ook koorts. Toch de Jetlag die zijn intrede maakte. We besloten om de volgende ochtend niet vroeg op te staan, maar een beetje langer te slapen, tot 10 uur lokale tijd. (En bij een apotheek al medicijnen gehaald tegen hoofdpijn!)

De dag erna nog steeds last van hoofdpijn, maar al stukken minder. We besloten maar één activiteit te doen, maar wel de meest grote en belangrijke in mijn ogen, de Chinese Muur bezoeken. In plaats van naar de meest druk bezochte plek van de muur te gaan, genaamd Badaling, besloten we naar een minder bekend deel te gaan, wat geldt als een van de mooiste plekken: Mutianyu! Met het openbaar vervoer zouden we er kunnen komen, dus namen we eerst de metro, daarna de bus, tot we er door een Chinees uit getrokken werden, om met een klein busje naar de opstapplaats van de bus naar de muur te gaan. Eenmaal bij Mutianyu konden we met de stoeltjeslift de muur op. De lift was erg hoog en voelde nogal gammel aan, maar dat mocht bij mij de pret niet drukken. Eenmaal boven waren we echt op de Chinese Muur, wat een bijzondere ervaring.

Echt een prachtig stuk muur. We liepen van Wachttoren naar Wachttoren en hebben er in totaal 6 gezien. We begonnen bij nummer 6 en liepen zo terug naar nummer 1, waarna we niet verder konden, omdat daar alleen nog een stuk vervallen muur was.

We hebben nogal wat trappen en treden beklommen. Wat een sport! Ondanks de -2 graden Celsius had ik het bloedheet en kon ik er gewoon zonder jas lopen. Ook daar hebben we zeker 3 uur gewandeld, voordat we ons op de terugweg maakten. Echt heel bijzonder.

Na afloop ook nog op de foto gegaan met twee Chinese krijgers, haha. De duurste foto ooit. Maar hij is wel erg leuk geworden.

Als avondeten kon natuurlijk de originele Peking Eend niet onbreken, dus maakten wij ons op weg naar de Dadong Roast Duck restaurant bij ons in de straat, maar dan wel bijna een uur lopen, haha. Heerlijk gegeten, maar ook wel een beetje prijzig.

De dag erna wilden we heel graag naar het Mausoleum van Mao op het Tian'ahnmen Plein, waar we ons eerst van onze tassen moesten ontdoen en er doorheen lopen ging echt met massa's mensen tegelijk. Geen foto's en we moesten heel hard doorlopen. Voor mij leek het net een wassen beeld uit Madame Tussauds, maar de Chinezen zijn er heilig van overtuigd, dat het Mao's gebalsemde lichaam is.

Op naar de volgende bezichtiging, dit keer het Zomerpaleis. Ook weer in reuzenformaat. Een mega plein, waar we weer mega veel moesten lopen en weer super veel konden zien. Mooie bruggen over het waren en mooie gedenkplaatsen aan Buddha en natuurlijk het Paleis zelf. Indrukwekkend groot en mooi weer.

Vervolgens richting de enige echte Night Market gegaan om toch een die rare beesten op stokjes te proberen. Niels begon met een stuk slang en haai. De haai was eigenlijk best wel lekker, de slang daartegen vond ik iets te vissig smaken. Ik was voorzien van een banaan op stok, erg lekker! Net als de Hawthorn berries met harde suikerlaag, heerlijk. Toen Niels een schorpioen bestelde, dacht ik dat het wel tijd werd om ook maar eens de stoute schoenen aan te trekken en zo bestelde ik krekels. Ik vond het eng en was bang dat het echt niet lekker zou zijn, maar toen ik eenmaal een hap had genomen.....verbazing ten top, wat een heerlijke kleine beestjes, knapperig als chips en vlezig als kip. Een echte aanrader. Niels had inmiddels zijn grote, zwarte schorpioen op, die naar koffie bleek te smaken, dus kon ik daar helaas niet meer van proeven.

Uiteindelijk de laatste dag in Beijing nog de Lama Tempel bezocht en de Drum Tower, waar we ook nog precies op het juiste tijdstip binnen kwamen, om een prachtige drum sessie aan te kunnen horen. Geweldig! In de tussentijd waren we aardig moe en hadden we zere voetjes van al het wandelen, dus besloten we om gezellig nog wat te gaan winkelen bij de Silk Market en natuurlijk om een souvenir te kopen voor thuis.


De allerlaatste dag was de dag dat we terug gingen naar huis, we aten nog een hapje op het vliegveld en vlogen met een uur vertraging naar Kopenhagen, waardoor ik in de stress zat, omdat we maar 1,5 uur hadden om over te stappen (en nu dus maar een half uur). Eenmaal in Kopenhagen bleek onze vlucht naar Amsterdam geannuleerd dankzij de stakingen die blijkbaar al enkele dagen bezig waren. Dit was natuurlijk het minst leuke deel van de vakantie. Gelukkig kregen we een hotelkamer toegewezen in een luxe hotel en moesten we de volgende ochtend contact opnemen voor een omboeking. We vlogen uiteindelijk op maandag pas terug via Frankfurt, om 's avonds weer in Amsterdam te landen. En je weet het, als er eenmaal iets fout gaat, dan gaat alles mis.... Dus onze bagage was natuurlijk NIET aangekomen. Gelukkig kwam mijn lieve schoonvader ons ophalen en hoefden we niet met het OV, anders hadden we namelijk ook nog stil gestaan dankzij een landelijke storing.

Al met al een echte aanrader om naar China te reizen en de bekende en grote dingen te bekijken. Al het geld en de moeite waard.

Tweeduizenddertien

Elk jaar lijkt sneller te gaan dan het jaar ervoor en toch hebben we ons er weer doorheen geslagen met alle voor- en tegenspoed zijn we weer aangekomen in het nieuwe jaar, een jaar om nieuwe dromen te verwezenlijken, om nieuwe dingen mee te maken, om nieuwe stappen te zetten en natuurlijk om verder te leven.

En daarom is 2013 het jaar van...

... de eerste Kerst beleven in ons eigen huisje
... onze eerste gezamenlijke Kerstboom uitzoeken
... bij Office Depot mogen blijven, ondanks reorganisatie
... de verhuizing van mijn zusje naar Zwitserland
... het overlijden van Nelson Mandela
... nieuwe dingen uitproberen
... problemen aanpakken
... niet jaloers zijn op anderen
... merken wie er echt voor je klaar staan
... het behalen van mijn Bachelor of Education diploma
... het afstuderen
... mijn beginnende carrière bij Office Depot
... beginnen met sporten en het nog leuk vinden ook
... creatief bezig zijn met o.a. schilderen, armbandjes maken, etc.
... klusjes in huis doen
... Niels zo nu en dan verrassen
... mijn eerste Vierdaagse meemaken (vanaf de zijlijn)
... voor mijn eigen bestwil kiezen en consequenties daaraan hangen
... onze eerste (en tweede) vriendschapsring
... de eerste keer in een bruidsjurk
... Pinterest ontdekken
... dierenarts bezoekjes voor Chinou en Milo
... jachttroffeeën van de katten opruimen
... genieten in Budapest
... Niels met een bril sinds Valentijnsdag
... het eerste jaar samenwonen
... nog steeds super gelukkig zijn met mijn lieve man

Die Schweiz

Zoals wij vorig jaar nog om de paar maandjes allerlei culturele landen bezochten en vakantie vierden, zoals wij maar wilden, zo weinig doen we dat dit jaar. Dit jaar is niet het jaar van reizen, maar eerder het jaar van werken en afstuderen. En toch moet je er soms eventjes tussenuit...

Zo besloten wij dit jaar twee keer vakantie te vieren in het buitenland. Eerst een weekje in Budapest geweest in juni, waar we voor een appel en een ei hebben overnacht en gegeten en de reis was ook het goedkoopste wat we konden vinden. En nu hadden we twee weken vakantie, waarvan we de eerste week thuis zijn gebleven en uiteindelijk moest vriendlief ook nog twee dagen werken tijdens zijn vakantie.

De tweede week zijn we voor een paar dagen afgereisd naar Zwitserland, het land van de hoge bergen, de frisse lucht, de kaas en chocolade. Mijn moeder woont weer in Zwitserland en daarom was overnachting gratis. Wel moesten we eten kopen en de reis betalen, maar dat was nog te overzien.

Eenmaal daar heb ik veel met mijn moeder gehangen, we hebben allemaal dingen gedaan zoals boodschappen doen en dingen ophalen, afwassen, afdrogen, meehelpen met koken. Dan was mijn zusje nog één dag geweest, omdat ze een dag ging solliciteren en proefwerken in het Mövenpick hotel. En ze is meteen aangenomen. Het was super leuk om haar ook eventjes te zien. Ook hebben we nog met onze oom Flavio een ijs coupe gegeten bij de Tea Room, waar mijn zusje ook gesolliciteerd had.

We zijn dan nog bij Omi geweest (mijn oma van mijn moeders kant) op de berg in Heiligenschwendi. Daar hebben we eerst genoten van het uitzicht van haar balkon, de extra frisse lucht en gingen we met haar in de kantine van het Berner Reha Zenter eten. We mochten niet zelf uitkiezen wat we wilden eten, want voor we iets konden inbrengen had ze al voor ons bepaald. We kregen ree schnitzel met spätzli en spruitjes. Super lekker, daar niet van, maar graag wil ik ook inspraak hebben in wat ik eet. Daarna nog een wandeling gemaakt van een half uur, enkele reis, naar een uitzichtpunt, waar je de bergen goed kon zien. Wij hadden geen moeite met de 'klim' maar Omi stopte om de zoveel tijd en had Nordic Walking stokken bij zich, die ze dan aan mij gaf, zodat ik mijn gewicht beter kon verdelen. Verder allemaal opmerkingen over mijn gewicht. Was blij toen we weer terug waren en ze van ons af wilde en dus zei dat ze te moe was om nog iets te doen.

Toen zijn we terug gereden en kwamen we door Bern, daar zijn we een uurtje gaan winkelen en bij de Bärengraben geweest. Even gezellig met zijn tweetjes. 's Avonds ook twee keer rondjes gaan rijden. Een keertje naar Solothurn, daar wat gewandeld en een andere keer door de wilde natuur en bossen van Zwitserland en dat 's avonds laat. Was wel een beetje 'spooky'.

Zwitserland was echt mooi, zoals gewoonlijk. Het weer was er goed, mijn familie in de buurt en de frisse lucht doet wonderen. De prijzen voor bepaalde dingen zijn voor onze standaard vrij hoog, maar de kwaliteit is dan ook veel hoger en we moeten niet vergeten dat ze in Zwitserland ongeveer 3x zoveel verdienen als hier in Nederland. Helaas wonen we zo ver weg en moesten we op tijd weer naar huis, omdat ik mijn diploma op moest halen bij Fontys, anders waren we wel nog wat langer gebleven. En als het eventjes meezit, dan ga ik alleen rond de Kerst weer een weekje erheen, omdat Niels dan helaas gewoon moet werken.

Genieten van lekker eten, frisse lucht en hoge bergen... Zwitserland is echt de moeite waard.

Nuttig alleen...

Vroeger was het de normaalste zaak van de wereld, tegenwoordig is het verschrikkelijk wennen. Vroeger was het enkele dagen per week normaal, tegenwoordig is het vrij bizar. Vroeger vond ik het niet heel leuk, tegewoordig ook niet. Al veranderen er dingen, sommige dingen blijven gelijk. En hoewel het vroeger misschien normaler was toen ik nog alleen woonde, alleen thuis zijn is nooit een hobby van mij geweest.

Het is zo, dat mijn vriend een weekje op vakantie is met zijn vrienden. Super leuk en gezellig natuurlijk, maar ik zit dan een week alleen thuis en dat is minder. Alhoewel het echt heel erg wennen was deze keer, kan ik er ook wel een beetje van genieten. Het was vreselijk wennen, omdat we nu alweer 6 maanden (bijna 7) samen wonen en we normaliter dus elke dag bij elkaar zijn. Het is fijn om te weten dat alles goed met hem gaat en hij het leuk heeft. Toch lijkt hij er ook iets meer moeite mee te hebben dan voorgaande jaren, aangezien hij bij dag 2 al zei, dat hij mij miste (en dat gebeurde voorheen geen enkele keer).

Behalve nadelen, zoals alleen slapen, alleen zijn, niemand om mee te kletsen in huis, niemand om tegen te zeuren als er iets minder ging die dag en de afwezigheid aan zich, heeft het ook zo zijn voordelen. Deze week heb ik dan ook helemaal volgeplant met allerlei zaken, zodat ik mij niet zal vervelen. Dingen die dringend nog moeten gebeuren, zoals het schilderen van de keuken en het ophangen van dingen komen aan de beurt. Daarnaast kan ik alles zelf indelen, niet alleen de tijd, maar ook wat ik ga eten. Zo eet ik deze week allemaal dingen die ik lekker vind en mijn vriendje niet lust of gewoon lekker simpel een salade met een stukje vlees of vis. Heerlijk! Daarnaast doe ik behalve nuttige dingen, ook veel nuttige vrouwendingen, die ik normaal inkort, omdat het anders wel heel lang duurt. Gisterenavond heb ik 's avonds een douche genomen (zoals elke avond nog, aangezien ik dan later op kan staan en fris mijn bedje in duik) en heb ik uitgebreid mijn dingetjes gedaan als haarmaskers, gezichtsmasker, ontharen, scrubben en natuurlijk de gebruikelijke douche-dingen. Ook dit was voortreffelijk. Achteraf heb ik mijzelf dan lekker ingesmeerd met bodylotion, voetencreme, handcreme en gezichtscreme. Tja, wat wil je als vrouw nog meer? Toen lekker op bed gaan liggen en gaan relaxen met alle ramen op de bovenverdieping open, zodat het een beetje af kon koelen. Relaxen hoort erbij!

Verder zal ik deze week nog een bezoekje brengen aan mijn opa, de keuken schilderen dus, gordijnen voor boven bestellen/kopen (de kamers die nog niet voorzien zijn), medicijnkastje kopen (en ophangen), gordijnen beneden achter ophangen, schilderijen ophangen, opruimen/poetsen en alles wat ik nog vergeten ben. Dat zal een aangename verrassing zijn voor vriendje-lief als hij thuis komt.

Dus nog enkele dagen zonder hem uithouden en nuttige dingen doen, waarna het rustige leventje weer verder kan gaan met een blij vriendje en een leuk huisje.

Tweeduizendtwaalf

Een jaar gaat sneller voorbij dan je lief is. En ook het afgelopen jaar zijn er weer een heleboel memorabele dingen gebeurd. En daarom 2012 in een notendop!

2012
Het jaar van...

... voor de eerste keer samenwonen.
... de grote verhuizing naar Nijmegen.
... afscheid nemen van Helmond.
... erachter komen wie je echte vrienden zijn.
... de ondergang van de wereld, als we de media mochten geloven tenminste.
... bruiloften, de ene trouwt na de andere.
... vrijgezellenfeesten, de ene beter dan de andere. 
... druk aan de studie gaan op de weg naar het HBO diploma.
... verschrikkelijk nieuws: mijn nieuwe stiefpa heeft MS.
... troosten: alle gebroken harten heb ik een schouder geboden om op uit te huilen.
... vele vakanties: London, Moskou, Istanbul, Boekarest, Boedapest en natuurlijk familiebezoekjes.
... het overlijden van mijn lieve oma.
... eindelijk weer een betere band hebben met mijn familie.
... succesvol mijn minor Engels afsluiten.
... er weer wat vaker op uit zijn geweest met (Niels zijn) vrienden.
... een van de slechtste EK's ooit voor het Nederlandse elftal. 
... nog steeds samen zijn met mijn lieve vriendje Niels!
... de eerste keer Rammstein live gezien te hebben.
... Niels zijn 25ste verjaardag.

Het jaar 2012 is dan nu ook verleden tijd en wordt het weer tijd voor het heden.
En dan wens ik nou iedereen een geweldig jaar toe in 2013!

St. Petersburg

Vakantie, zo een paar keer per jaar kun je ervan genieten. Er even tussenuit of juist hard aan de slag voor wat extra centjes. Dit maal was het herfstvakantie en hadden mijn lieve vriendje en ik besloten om maar eens een andere cultuur te gaan beleven. Besluit stond al sinds augustus vast, voorbereidingstijd was dan ook nodig, want we zouden naar Rusland gaan, St. Petersburg onze bestemming. Er moest nog vanalles geregeld worden: het hostel, de vlucht en niet te vergeten... het visum.

Op 23 oktober was het dan zover, om half drie 's nachts ging de wekker en moesten we opstaan, douchen, aankleden, de auto instappen en richting Airport rijden, parkeren en onze bagage twee uur van tevoren inchecken en daarna was het wachten... Als ik ergens een hekel aan heb is het wel wachten, zeker als ik veel te vroeg uit bed moest komen en een lichtelijk ochtendhumeur heb. Vliegen, aankomen om 11 uur in Lappeenranta om daar vol goede moed weer naar het station te lopen en aan de ticketbalie te staan voor een bus en/of treinkaartje richting St. Petersburg. Over een buskaartje werd gezwegen, treinkaartjes konden we wel kopen. Echter ging de eerste trein pas rond 16 uur. We wilden wel een kaartje, maar toen hoorden we van de baliemevrouw dat die trein helaas al vol is. De eerstvolgende trein ging pas om 21.02 uur. We accepteerden het maar, want ja, wat moet je anders? En wachten tot we de bus konden pakken naar Vainikkala, waar onze trein zou vertrekken. En nog meer wachten... Om 20.30 uur gingen we maar vast naar de paspoort en goederencontrole, waar we weer mochten wachten, niets aan de hand en alsof het niet erger kon, had onze trein ook nog eens 30 minuten vertraging! In de trein werden onze paspoorten dan gecontroleerd, ze keken naar het paspoort zelf, naar de foto, we moesten de conducteurs aankijken, ze scanden de nummertjes onderaan het paspoort, ze bekeken het visum en wilden toen een 'immigration pass' van ons hebben. Immigration pass? Nooit iets van gehoord, dus die hadden we niet. Gelukkig kregen we deze en konden deze direct invullen. Het werd geaccepteerd, er werd een stempel op gezet evenals op het visum en toen mochten we Rusland binnen. Om 23.58 uur kwamen we in St. Petersburg aan en namen we een taxi naar ons hostel.

In het hostel aangekomen stond een nog grotere schik mij te wachten. Het waren twee aparte bedden, geen 'dekbed' zoals wij het kennen, maar een soort geweven deken van kriebelend materiaal, hadden we twee lakens gekregen om het bed mee op te maken en zater er vieze vlekken aan de muur. En op dat moment irriteerde mij ook, dat ik geen eigen wc had noch een eigen douche. Vrij logisch eigenlijk, maar dan nog. Horror voor de verwende Angelina! Gelijk maar met de bedden gaan schuiven, zodat ik toch een beetje tegen mijn liefje aan kon gaan liggen en de bedden opgemaakt, zodat we eindelijk konden gaan slapen na zo een slopende dag!

De volgende dag begon ook niet al te best. Gelukkig ging het in de loop van de dag beter, na even uit te tieren was ik er weer helemaal klaar voor. We liepen kilometers langs Nevsky Prospect en stuitten per ongeluk op de 'kerk van de verlosser op het bloed', waarvan we meerdere foto's namen en waar we ook een kijkje namen binnenin. Het was ontzettend mooi! De gehele binnenkant was van mozaïek en er was overal zo veel goud te zien. De gebouwen waren ook allemaal zo enorm groot en allen weer net op een andere manier indrukwekkend. Na veel wandelen namen we 's avonds een maaltijd tot ons in het iets te dure quasi Italiaanse restaurantje achter een groot gebouw waarvan ik de naam vergeten ben, maar waar we wel elke dag 10 x langsaf zijn gelopen. Het eten was vrij goed te doen en we gingen dan ook vrij op tijd terug naar ons hostel en we waren helemaal de tijd kwijt, want we hadden het idee, dat het al 23 uur moest zijn, bleek het pas 20.15 uur te zijn. Jetlag?! Toen hebben we ons nog een tijdje vermaakt op onze kamer door te zoeken naar dingen, die we zeker wilden gaan zien die week in onze reisgids en zijn toen op tijd gaan slapen.

 

De volgende dag hebben we dan de metro genomen naar Gostiny Dvor, waar we onze wandeling voortzetten richting het Hermitage, de trekpleister van St. Petersburg, als je anderen moet geloven. De metro lag zo ontzettend diep onder de grond, dat ik gewoon even dacht dat we naar het midden van de aarde gebrachten zouden worden door middel van de roltrap. Eenmaal bij het plein van het Hermitage aangekomen, hadden we niet eens het idee, dat het gebouw wat voor ons lag werkelijk het Hermitage was. Het was groen en in ons hoofd hoorde het geel te zijn. Vreemd, maar waar! We maakten foto's van het plein en de voorkant van het Hermitage, toen we wel een kijkje wilden nemen in het museum, zijn we maar weer omgedraaid. We hadden geen zin om uren in de wachtrij te staan voor een kaartje van een museum waar we waarschijnlijk binnen 30 minuten weer uit zouden wandelen. We besloten om verder te lopen. Enkele bruggen over. We zagen de fameuze vuurtorens die nog eens per jaar hun licht ontstaken tijdens een of ander feest en bij de Neva werd net een bruidspaar gefotografeerd. En alsof dat de 'place to be' is voor alle bruidsparen volgden nog meer bruidjes met bruidegommen om daar hun trouwfoto's te schieten. We liepen verder... Om uiteindelijk bij de Petrus en Pauluskerk uit te komen. We kochten een kaartje van omgerekend 7,50 voor 5 musea. Koopje! We bezochten de Petrus en Pauluskerk, die alle doodskisten van de Tsaren bevatte en we maakten foto's. Ook deze kerk was ontzettend mooi, wel weer heel anders dan de Verlosser. We bezochten daarna nog een museum en maakten ons toen op voor onze terugtocht richting het centrum om een hapje te gaan eten. Onderweg naar 'Krokodil', ons restaurantje naar keuze, volgens het boekje een van de beste voor een spotprijsje, kwamen we ook nog de Bronzen Ruiter tegen en zagen we de Izaäkkathedraal van een afstandje. Het eten was ontzettend goed en tevens het beste van de hele week! Daarna zijn we weer op weg gegaan en na zo'n 10 minuten gelopen te hebben bleek Niels zijn tas vergeten te zijn. We zijn toen weer terug gelopen en hebben de tas opgehaald en zijn toen weer richting ons hostel gegaan, waar we weer even bij zouden gaan komen van de lange wandelingen en het struinen door de lange straten in St. Petersburg.

Ons ontbijt gingen we zoals de dag ervoor nuttigen bij de Coffeeshop Company in het winkelcentrum tegenover het Metrostation Vosstaniya. Het broodje wat ik had vond ik smerig, maar mijn lief was er gelukkig mee, de mochaccino was des te beter! We zouden onze verkenningstocht voortzetten en de Izaäkkathedraal bezoeken. Tot onze spijt was het museum gesloten, maar konden we wel een kijkje nemen bovenop de kathedraal, waar we overzicht op de stad hadden, nadat we 203 trappen bestegen hadden, waarmee ik het nogal zwaar had. We keken in de rondte en gingen van daaruit oriënteren waar we als volgende heen zouden gaan. Het uitzicht was mooi, veel torens die boven de gebouwen uit kwamen. We zetten onze tocht voort. Het Majirinski theater moest ook heel mooi zijn, dit viel echter tegen, we gingen sowieso geen voorstelling bekijken. We liepen verder en kwamen bij weer een kerk en weer verder was de kerk met de blauwe koepels, die beschilderd was met gouden sterren, waarnaar we op zoek waren geweest. Daar naast was op dat moment een marktje voor bontmutsen, bontjassen en schoenen. Bontjassen zijn helaas onbetaalbaar en de bontmutsen eigenlijk eveneens. Toch heeft Niels er eentje weten te bemachtigen. Het was leuk om eens te kunnen neuzen op zo'n marktje. Daarna besloten we om Russisch te gaan eten, op naar Blini Dominik, die na een lange wandeltocht helaas gesloten bleek of beter gezegd, verbouwd werd. We zochten een ander restaurantje was betaalbaar en goed was volgens het boekje en kwamen bij een Georgisch restaurantje net buiten het centrum uit, na een uur lopen of zo. Het schepte grote verwachtingen na Krokodil, maar viel ontzettend tegen, voor mij althans. Ik vond het eten niet lekker en voelde mij al dagen niet helemaal fit en werd elke keer misselijk als ik gegeten had. Dit was echt niet te doen. Achteraf dan nog maar een ice cappuccino gaan drinken bij Coffee Haus, wat ook niet spectaculair was. Daarna was het weer tijd om terug te keren naar onze slaapplek, waar je op een plank lag, als je in het midden van het bed tegen je geliefde aan wilde kruipen.

Een mochaccino hoorde tegenwoordig bij het ontbijt. Daar begonnen we de dag mee, een koffie, om wakker te blijven. Daarna konden we er weer tegenaan om lange stukken wandelweg af te leggen. Het was inmiddels ook donderdag en dat was de dag waarop het Zoölogisch museum gratis toegankelijk was. (Je bent Nederlander, of je bent het niet, he?!) Eerst deden we een bezoek aan de Kunstkammer, waar heel veel over verschillende volken te zien was, wat mij niet bepaald interesseerde, omdat ik gelezen had dat er dingen op sterk water moesten staan in het oudste museum van de stad. Het ging hier over misvormde embryo's, baby's en dieren op sterk water en ook skeletten van o.a. een reus en siamese tweelingen. Zeer indrukwekkend en ontzettend vies om te zien, maar wel ontzettend interessant. Helaas was het verboden om daar foto's te maken, anders had ik jullie nog wat kunnen laten gruwelen van de dingen, die daar te zien waren. (Mocht je nieuwsgierig zijn, zoek dan op google naar 'Frederik Ruysch' en je vindt enkele foto's van de preparaten.) Na een koffie en bitterlemon in het café van het museum zetten we onze reis voort naar het zoölogisch museum wat eigenlijk gewoon naast de deur lag. Daar waren voornamelijk opgezette dieren te zien en ook weer dieren op sterk water. Een boeiend museum waar veel te zien was. Ik heb me in ieder geval goed vermaakt. Bij de uilskuikens heb ik extra mijn best gedaan om deze op de foto te krijgen, aangezien mijn zusje mij altijd 'uilskuiken' noemt. En alsof dat nog niet genoeg beesten op één dag waren, hebben we daarna ook nog het 'live insecten museum' bezocht, wat echt te vies voor woorden was. Kakkerlakken, vogelspinnen en andere enge beesten waren daar in levende lijve te zien en ik wist niet of ik gefascineert moest zijn of gillend weg moest rennen. Achteraf toch nog een hapje eten weg kunnen werken en ons bezat met een soort van champagne die geen drol kostte. Vakantie, dat was het!

We zetten onze traditie voort door de dag erna bij de Coffeeshop Company weer een koffie te gaan drinken, dit maal met een stuk taart erbij. We waren laat wakker en hebben het ook de hele dag vrij rustigaan gedaan. We zijn na een stuk wandelen in de Irish Pub beland, waar we meerdere glazen... (glazen, als in 0,5 liter glazen...) drank achterover hebben getikt samen met een hapje kaasballetjes met sausje en nog wat meer lekkere dingen. We vonden het na een tijdje wel welletjes en zijn teruggekeerd naar het hostel, waar ik dan alvast alle kleding in de reistas had gepakt, zodat we dat de dag erop niet meer hoefden te doen.

De zaterdag was dan ook weer de laatste dag van onze St. Petersburg reis in St. Petersburg zelf. We gingen op pad op zoek naar souvenirs. En we kwamen terug in het hostel met matroesjkapoppen en een fles veel te dure vodka. Tijd om alle laatste dingetjes bij elkaar te rapen en op weg te gaan naar het Finlandstation, waar we onze trein terug naar Lappeenranta zouden hebben. We namen afscheid van deze enorme, koude stad in het grote Rusland en maakten ons op voor de terugkomst naar het kleine kikkerlandje. We namen de trein om 20.25 uur. We werden weer streng gecontroleerd in de trein op onze paspoorten en visa, maar stukken minder streng als toen men het land in wilde. Eenmaal in Vainikkala hebben we de bus naar Lappeenranta gepakt. De buschauffeur raadde ons aan om een hotel te pakken, terwijl wij echter de nacht door wilden halen, toch gingen we kijken of het misschien een idee was om een kamer te nemen voor één nachtje. Bij nader inzien merkten we dat de kroegen maar tot maximaal 2 uur geopend waren en besloten we toch maar een kamer te nemen. Het eerste hotel was veel te prijzig, maar we werden netjes geholpen aan een goedkoper hotel. We hadden een kamer voor één persoon. We mochten er met 2 personen slapen, als het tenminste pastte. Bleek het bed gewoon 130x200 cm te zijn, geen moeite! We hadden een eigen douche, een eigen wc een heerlijk bed (zonder plank in het midden) en een fijne deken. Eerst nog een potje geschaakt in de kroeg naast ons hotelletje Cumulus en een drankje gedaan tot sluit.

De volgende ochtend weer vroeg eruit voor het ontbijt, wat overigens ook heerlijk was en toen een taxi naar het hotel gepakt om op tijd voor de incheck van de bagage te zijn. We waren te vroeg! We vlogen weer terug naar Nederland, waar we thuis eten bestelden, omdat we te lam waren om naar de winkel te gaan en hebben we daarna 14 uur geslapen. Om de hele maandag ook nog in bed door te brengen en zo weer fit aan de slag te kunnen vandaag...

De vakantie zit er helaas weer op... Ik heb mijn ogen uitgekeken, cultuur gezien, geproeft en veel dingen gezien, maar boven alles heb ik van deze vakantie genoten! (Ondanks de vreemde dekens, het vieze eten in sommige restaurantjes, het eeuwige wachten, de strenge controles en het niet zo ideale reisadvies van de baliemevrouw in Finland.)