Ik weet nog dat ongeveer 3 weken geleden mijn lieve Milo helaas is overleden aan een noodlottig verkeersongeval. De dag erna begon het werkende leven voor Mevrouw Jansen weer. De eerste dag van het schooljaar 2015-2016 was weer aangebroken, de eerste mentorles gegeven, de eerste vergaderingen gehad. En nu? Nu zijn we alweer 3 weken verder!
Er is vrij veel gebeurd de afgelopen weken. De dag na mijn eerste werkdag had ik nog een rustdag, omdat ik nergens bij hoefde te zijn of mee hoefde te helpen. Echter was dat meteen een erg intense dag, wat betreft verdriet. De dag dat we afscheid zouden nemen van onze kleine vriend, Milo. We hebben hem mee naar huis genomen, zodat ook Chinou afscheid van hem kon nemen. Als ik er weer aan denk, komen automatisch de tranen weer boven. Wat is het vreselijk om die kleine kater te moeten missen, ik mis hem zo erg, elke dag. Op mijn eerste werkdag hield ik het ook amper droog, natuurlijk vragen je collega's na de vakantie hoe de vakantie was en of alles goed was. Natuurlijk wil je iedereen zeggen, dat het goed gaat, maar op zo'n moment kan dat gewoon niet. Sommigen snapten er ook niet van, dat het zo veel pijn kan doen om je 'huisdier' te verliezen. Maar Milo was meer dan een 'huisdier', hij was een volwaardig gezinslid, mijn baby, ook al had hij een vacht en was hij geen mens. Iets wat mensen zonder 'huisdier' waarschijnlijk nooit zullen begrijpen.
De eerste lesdag besloot ik het ook aan alle leerlingen te vertellen, tijdens mijn introductie. Ik had allemaal nieuwe klassen en nieuwe gezichtjes voor mijn neus, dus een hele opgave om al die namen te leren, hopelijk gaat het mij dit jaar nog lukken, want het valt me tot nu toe niet mee om alles te memoriseren.
De lessen vliegen echt om, de tijd neemt een loopje met mij en ik vind het bizar hoe snel de tijd gaat. De eerste drie weken zitten er alweer op, nog vijf weken tot aan de herfstvakantie en ik heb echt geen idee hoe snel de rest zal gaan. De lessen zijn leuk, vind ik, alhoewel sommige leerlingen proberen de grenzen op te zoeken. Ik denk dat ik mijn grenzen elke keer een beetje beter kan aangeven en ze daarom ook makkelijker straf kan uitdelen, als dat nodig is. En helaas is dat soms nodig. Ik heb het idee, dat het dit jaar beter gaat, dan vorig jaar. Hoorde van een leerling, dat hij mij minder erg vond, dan dat hij verwacht had, omdat hij mij vorig jaar enkele keren voor invalles heeft gehad. Dat vond ik ergens wel grappig om te horen, aangezien ik in die klas wel echt een duidelijke/strenge juf ben.
En in de wandelgangen kom ik af en toe nog leerlingen tegen, die ik vorig jaar les gaf. Soms mis ik ze wel, omdat ik met sommigen echt heel erg gezellig kon kletsen, al ging het vaak nergens over. Wel kreeg ik in de eerste week echt ontzettend veel complimentjes van oud-leerlingen van mij. Ze vonden stuk voor stuk, dat ik er beter uit zag. Er vielen woorden als 'u heeft wel veel gesport in de vakantie', 'mevrouw, u bent echt afgevallen' en 'uw haar is echt lang geworden'. Super leuk om te horen natuurlijk en al helemaal van je voormalige leerlingen. Het was vooral grappig, dat ik in de vakantie amper een gram ben kwijtgeraakt, maar blijkbaar was er toch iets veranderd aan mijn uiterlijk.
Ik ben benieuwd hoe snel de rest van het jaar voorbij zal vliegen, maar heb zo'n vermoeden, dat de tijd niet langzamer zal gaan en alleen maar sneller zou worden. Dus zet je schrap, voor je het weet, zijn we weer een jaar verder.
