A woman's world

Je kent het wel, mensen die vooroordelen hebben met betrekking op iemand zijn/haar geslacht of geaardheid. Vrouwen kunnen weten niks van auto's en mannen denken maar aan één ding. Deels zijn de stereotypes uiteraard waar, maar wat nou als dat niet zo is?

Ik merk heel erg dat ik wel eens wordt gezien als een vrouw, die niet bepaald veel kan. Met al die super-handige kerels om mij heen, ben ik natuurlijk niet bepaald een uitblinker als het gaat om techniek. Ik weet de schroeven en haakjes niet te vinden in de Doe-Het-Zelf zaak, terwijl ik er pal voor sta en er wordt vaker dan mij lief is gezegd, dat ze niet begrijpen waarom ik mijn rijbewijs in één keer heb gehaald. Ik kan niet bepaald goed fileparkeren en dat heb ik ook nooit werkelijk goed gekund. Verder rijdt ik wel eens te hard, zonder het in de gaten te hebben. Maar om daarom nou te zeggen dat ik mijn rijbewijs niet verdient heb?

Even om het tegendeel te bewijzen moet ik zeggen, dat ik vandaag zonder mannelijke hulp toch maar even mijn kledingkast weer in elkaar heb gezet. Enkele weken geleden is namelijk een haakje afgebroken en is de plank met alles wat erop lag uit de kast gedonderd. Vandaag heb ik dus schroeven gehaald en van die haakjes om de plank op te kunnen leggen. Gedurende de werkzaamheden heb ik dan ook nog de tweede plank gemold, die ik daarna ook nog even kon gaan maken. Echter zit alles nu in elkaar en dat dus zonder dat er een man aan te pas moest komen. Stiekem ben ik wel een beetje trots voor een a-technisch persoon. Overigens heb ik vaker dan mensen verwachten meer verstand van dingen, waar mannen verstand van zouden moeten hebben, waar mijn lieve vriend niets vanaf weet. Zo kan ik bijvoorbeeld kaartlezen, de weg vinden met een routeplanner (zonder navigatie) en weet ik hoe je een oliepijl van de auto meet en waar de ruitenvloeistof in moet. Oh en niet te vergeten dat ik ENORM goed ben in vrouwen-dingen. Zo ben ik een kei in wassen, koken, strijken. schoonmaken, shoppen en stylen. Lekker stereotyp! :-)

Ik moest mezelf even bewijzen....

Over auto's en de fiets

Het rijdt op vier wielen, is blauw en ik ben er erg gehecht aan... Ra-ra wat is het?! Juist ja, mijn lieve auto-tje. Elke dag weer als ik in mijn auto stap, voel ik me gelukkig, de gedachte om op de snelweg het gaspedaal lekker in te drukken geeft mij al een gevoel van voldoening. Bijna is het zover...

Maar nu, nu heb ik hem niet voor de deur staan. Al de tweede dag op rij. Wat ik wel voor de deur heb staan? Het donkergroene racemonster van mijn vriend, met kapotte accu. Gisteren heb ik nog geprobeerd hem te starten met startkabels, tevergeefs. Het acculege racemonster moest naar de garage, vervangen die accu... Nou mooi niet dus. En gek genoeg hebben ze in crisistijden ook geen tijd om even een accu te vervangen voor de deur of deze af te slepen. Zeer fijn! De vakman waar we hem gekocht hadden, had geen tijd. Lekkere service! *not* (Vlashuizen B.V.)

Tevergeefs alles geprobeerd, een ander bedrijf wilde hem wel afslepen, maar dat moest dan 100 euro kosten en daarbij zijn de reparatiekosten en nieuwe accu niet inbegrepen, dat zou er dan nog eens bovenop komen. Vriendje ingelicht, hij regelt een nieuwe accu en gaat deze zelf (ja, je leest het goed, ZELF) inbouwen. Laat mij nou niet veel verstand hebben van auto's, maar hij... Hij weet niet eens dat Franse auto's bagger zijn. (Algemeen bekend onder kennissen...) Hij zegt ook zelf geen verstand te hebben van auto's, dus ik ben heel benieuwd hoe dat in zijn werk gaat, als hij dat gaat doen. (Niet 'proberen', want dan geef je bij voorbaat aan, dat het niet gaat lukken. 'Proberen' werd dan ook verboden te gebruiken in mijn woordenboek m.b.t. afstuderen dit schooljaar.) We zullen het vanzelf zien...

Tja, maar hoe verplaats ik mij dan? Mijn werk is niet bepaald bereikbaar per openbaar vervoer. Mijn ene fiets staat bij een goede vriendin, waarvan de banden lek geprikt zijn en mijn andere fiets staat beneden in de berging, met maar één trapper, de andere ligt er namelijk af. Wat doe je dan? Juist, naar de fietsenwinkel gaan om te vragen of ze een boutje hebben om dat ding weer vast te maken. Ik had geen idee of het wel het juiste boutje was, maar het bleek te passen. Maaaaar... aangezien ik een vrouw ben met weinig kunde in de techniek, heb ik natuurlijk geen passend gereedschap in de buurt. Ik dat boutje met de hand vast gezet en ik kon fietsen, (nadat ik bij de buurvrouw gevraagd had om een fietspomp, want die heb ik natuurlijk ook niet in mijn berging staan, maar mijn banden waren zo slap als een vaatdoek, dus zat er niets anders op en pompen maar... Gelukkig was dat binnen een paar tellen gepiept!) maar het voelde een beetje gammel. Er zat niks anders op als terug te gaan naar de fietsenmaker om het boutje vast te laten zetten met zo'n vreemd gereedschapding. Er werd mij ook nog even medegedeeld dat ik terug moest komen om de fiets na te laten kijken, want de as van de trappers zit ook los. Afspraak gemaakt, woensdag mag die in reparatie.

Voor nu betekend dat dus, dat ik zonder mijn lieftallige auto, noodgedwongen de fiets moet pakken richting de adresjes waar ik naartoe moet, door weer en wind, hagel en sneeuw... Of ik dat nu leuk vind of niet...