Vrouwen...

Elke vrouw is anders. Volgens mannen zijn vrouwen vreemde wezens. Dit is een berichtje om ze enigzins in hun gelijk te zetten.

***WARNING, do not read any further if you dislike WOMAN problems***

Vorig jaar oktober begon het hele fiasco. Mijn leven stond even op zijn kop, voor twee dagen. Aangezien ik een regelmatige tante ben wat betreft mijn maandelijkse cyclus, was het even schrikken toen het niet op de 20ste begon, maar twee dagen later. Oké, kan gebeuren, soms heb je dat. Een maand later... zelfde drama! Uiteindelijk was ik 4 dagen te laat. Inmiddels had ik mij erop ingesteld dat er iets niet helemaal goed is, wilde de dokter bellen, uiteraard in de week na Kerst, wanneer de huisarts op vakantie is. Dat feestje ging niet door, mijn maandelijkse feestje zette 8 dagen te laat door. Gezellig... NOT!

Sinds dien was er helaas ook geen spoor meer te bekennen, dat ik überhaupt nog in mijn vruchtbare jaren zit. Het is inmiddels midden februari. Zegt genoeg. Gelukkig begint het er langzaam (sinds een paar uur) een beetje op te lijken dat mijn baarmoeder nog geen afscheid van mij genomen heeft. Ik ben afgelopen vrijdag nog bij de huisarts geweest met de klacht dat ik inmiddels 14 dagen over tijd was en nog steeds niet ongesteld was geworden, daarbij was een zwangerschapstest negatief, die ik uit voorzorg maar gedaan had. En wat zegt de huisarts doodleuk? 'Doe volgende week nog maar een zwangerschapstest en als deze negatief blijkt te zijn, wacht je nog maar 2 weken af of je ongesteld wordt en kom daarna maar weer terug.' SERVICE noemen ze dat. Je opzadelen met een onveilig gevoel. Misschien is er wel iets vreselijk mis. Geen testen, geen verder onderzoek, alleen mijn verhaal aanhoren en zeggen 'het is normaal dat de cyclus in een vrouwenleven veranderd'. Nou, ik vind het alles behalve normaal. Tijd voor een second opinion?

En nou vraag je je af waarom mannen nou gelijk hebben (enigzins) wat vrouwen betreft? Eigenlijk heel simpel. Welke vrouw wil er nou ongesteld worden? Buikkrampen hebben? Zich vreselijk vermoeid voelen? Chagrijnig en overgevoelig zijn? Wie is er nou blij als ze ongesteld wordt? Juist ja, IK! (En altijd al geweest ook...)