Binnenkort onder de knie?

Het is lastig om altijd naar jezelf en naar je lichaam te luisteren. En als iets niet snel weg gaat, wat wel weg zou moeten gaan, dan is het tijd om aan de bel te trekken.

Inmiddels is het alweer 6 maanden geleden dat ik last kreeg van mijn knie, omdat ik in één week 6 uur gesport had in de sportschool, omdat ik verschillende dingen wilde uitproberen. En daarvoor was ik naar fysiotherapie geweest. Echter leek het minder te worden, maar de pijn verdween niet. En ik met mijn eigenwijze kop dacht: gaat wel over. Tja....

Het is nu dus nog steeds niet over en ben begin april maar naar de huisarts gegaan, het kon niet langer zo. Meteen kreeg ik een verwijzing voor een Röntgenfoto. Bij het CWZ de dag erna gelijk de foto laten maken. De week erna de uitslag: er is niets geks op te zien. Mijn huisarts zei letterlijk: 'Je hebt een mooie knie'. Maar dat betekend alleen dat met mijn botten niks mis is, echter zijn er ook nog spieren, pezen en andere dingen die niet goed kunnen zijn.

Een week later, een verwijzing naar de orthopeed. En nu weer een week later mijn afspraak bij de orthopeed gehad. De dokter stelde enkele vragen, of het pijn deed als ik zat en hoe lang ik er al last van heb. Daarna mocht ik gaan liggen op de pijnbank en werd eerst op mijn knie geduwd en daarna mijn been gebogen en op verschillende manieren bewogen.
Resultaat: mega erge pijn bij bepaalde beweging.
Het consult was denk ik binnen 5 à 10 minuten al weer voorbij.
De voorlopige conclusie: waarschijnlijk een scheurtje in de meniscus.

De orthopeed wil dat ik een MRI scan laat maken en de week erna terug kom voor de uitslag. Dus ik heb de afspraken geregeld en het gaat eigenlijk vrij snel bij het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis hier in Nijmegen. Aanstaande week mag ik al de MRI gaan maken en de week erna krijg ik dus al de uitslag. Ik ben benieuwd of en welke vervolgstappen er nodig zijn om van de pijn af te komen.

Daarna heb ik de hele dag mega last van mijn knie gehad en het is vandaag weer iets minder erg, maar helemaal lekker voelt het niet.

Stiekem vind ik het hele ziekenhuis carrousel wel spannend, aangezien ik nog nooit zo veel 'serieuze' onderzoeken heb gehad. Het meest serieuze wat ik ooit tegen ben gekomen was een Röntgenfoto, toen ik van het skatebord was gevallen en verder waren het allemaal normale dingen, zoals bloedonderzoek.

Maar het is nu nog even afwachten en thee drinken.
We zullen zien wat de toekomst brengt.

Vrouwen...

Elke vrouw is anders. Volgens mannen zijn vrouwen vreemde wezens. Dit is een berichtje om ze enigzins in hun gelijk te zetten.

***WARNING, do not read any further if you dislike WOMAN problems***

Vorig jaar oktober begon het hele fiasco. Mijn leven stond even op zijn kop, voor twee dagen. Aangezien ik een regelmatige tante ben wat betreft mijn maandelijkse cyclus, was het even schrikken toen het niet op de 20ste begon, maar twee dagen later. Oké, kan gebeuren, soms heb je dat. Een maand later... zelfde drama! Uiteindelijk was ik 4 dagen te laat. Inmiddels had ik mij erop ingesteld dat er iets niet helemaal goed is, wilde de dokter bellen, uiteraard in de week na Kerst, wanneer de huisarts op vakantie is. Dat feestje ging niet door, mijn maandelijkse feestje zette 8 dagen te laat door. Gezellig... NOT!

Sinds dien was er helaas ook geen spoor meer te bekennen, dat ik überhaupt nog in mijn vruchtbare jaren zit. Het is inmiddels midden februari. Zegt genoeg. Gelukkig begint het er langzaam (sinds een paar uur) een beetje op te lijken dat mijn baarmoeder nog geen afscheid van mij genomen heeft. Ik ben afgelopen vrijdag nog bij de huisarts geweest met de klacht dat ik inmiddels 14 dagen over tijd was en nog steeds niet ongesteld was geworden, daarbij was een zwangerschapstest negatief, die ik uit voorzorg maar gedaan had. En wat zegt de huisarts doodleuk? 'Doe volgende week nog maar een zwangerschapstest en als deze negatief blijkt te zijn, wacht je nog maar 2 weken af of je ongesteld wordt en kom daarna maar weer terug.' SERVICE noemen ze dat. Je opzadelen met een onveilig gevoel. Misschien is er wel iets vreselijk mis. Geen testen, geen verder onderzoek, alleen mijn verhaal aanhoren en zeggen 'het is normaal dat de cyclus in een vrouwenleven veranderd'. Nou, ik vind het alles behalve normaal. Tijd voor een second opinion?

En nou vraag je je af waarom mannen nou gelijk hebben (enigzins) wat vrouwen betreft? Eigenlijk heel simpel. Welke vrouw wil er nou ongesteld worden? Buikkrampen hebben? Zich vreselijk vermoeid voelen? Chagrijnig en overgevoelig zijn? Wie is er nou blij als ze ongesteld wordt? Juist ja, IK! (En altijd al geweest ook...)

Nedelandse zorg en persoonlijk onwelzijn...

Bezuinigingen... we komen er niet onderuit in Nederland. We hebben schuld, een grote schuld, dit stomme land heeft schuld, net als de halve Westerse wereld. En ja, dan moet je bezuinigen. En waarop gaan ze bezuinigen? Op belangrijke en levensreddende dingen. Ze maken het eten duurder en in de zorg wordt steeds minder en minder vergoed. Ga je je laten testen op SOA's, word je nog maar op één getest en tevens alleen als je in de 'risicogroepen' valt. De pil wordt ook al niet meer vergoed vanaf 21 jaar, terwijl de meesten toch echt op die leeftijd nog geen baby's willen verwekken en condooms echt een stuk minder fijn zijn om te gebruiken als je een vaste relatie hebt, omdat het niet alleen gedoe is, maar ook omdat het gewoon stukken minder fijn voelt. Medicatie om te stoppen met roken wordt ook niet meer vergoed sinds 1 januari 2012, net zo min als maagzuurremmers voor mensen die dit echt nodig hebben of wat dacht je van de 'hulphond' die gehandicapten en zieken bijstaat als zij deze nodig hebben? En dit zijn maar enkele voorbeelden van dingen die niet meer vergoed worden... Onbegrijpelijk!

We vloeken nu en gaan alsnog naar de huisarts als we denken dat het nodig is, in de veronderstelling dat je dan ook serieus genomen wordt en naar mate van de klachten ook onderzocht wordt. Je betaalt immers voor die onzin om eerst een mega gesprek te hebben over je klachten... Maar het lijkt wel of de artsen steeds incompetenter worden!

Zo was ik laatst bij de huisarts geweest, vorige week om precies te zijn. Ik had een probleempje wat mij niet lekker zat en liep er al enkele maandjes mee. Mijn cyclus verloopt niet meer normaal, terwijl ik eerst altijd erg regelmatig was. Zwanger kan ik niet zijn, want ten eerste heb ik een spiraal en ten tweede zijn de tests negatief. (Tja, je zou maar net bij die 1% horen, die wel zwanger wordt met een koperspiraal...) Dat kon het niet zijn. En zo was er nog iets. Na veel geblabla kwam de dokter met een antwoord van 'als het over een half jaar nog niet over is, kom dan maar terug' EN BEDANKT! Zeer geruststellend. *NOT* En wat doe je dan? Juist, second opinion van een andere arts. De andere arts snapte niet waarom ik afgewimpeld werd en ging er dieper op in. Er moet het een en ander getest worden en over een week krijgt mevrouw de uitslag. Was gelijk wel duidelijk dat er iets niet helemaal pluis was. Kan verschillende redenen hebben, dus dat wachten we dan maar af.

Bezuinigingen a la, maar zo afgewimpelt worden door je huisarts die je vertrouwd, dat is niet bepaald klasse. Ze zouden minder op de zorg moeten bezuinigen en wat meer moeten bezuinigen op inkomsten van de hoge piefen van dit land. Al die extra bonussen afschaffen en de zorg gewoon goed houden. Maar goed, dit is Nederland... en momenteel wordt het steeds onleefbaarder gemaakt.

'Say ah'

Heerlijk, die tijd van het jaar dat de bladeren weer van de bomen dwarrelen, de vogels riching het Zuiden vertrekken en griepepidemiën weer in volle gang zijn.
Volgens mij hangt er iets in de lucht. Ik weet niet wat het is, maar het bezorgt mij al bijna een week last van mijn keel. Heel frustrerend, zeker omdat het er niet beter op lijkt te worden met die medicijnen die ik gebruik. En ja, laat mijn beroep nou bestaan uit het corrigeren van jonge mensen, als zij hun mond niet houden en het vertellen van verhaaltjes over ons grootste buurland. Niet bepaald een geslaagde combinatie!
Mijn stageschool is inmiddels op de hoogte gebracht en ik heb echt een soort oude-vrouwen-stemmetje. Ik val half weg. Alsof je met iemand aan de telefoon zit en de ander aan de lijn de hele tijd gedeeltelijk wegvalt. Dat zal vast en zeker grappig klinken, maar zo voelt het niet. Over enkele minuten zal ik mijn huisarts maar eens van een telefoontje voorzien. Eens kijken of ik op bezoek mag gaan of dat ik moet afwachten?
Eenieder die dit leest wens ik echter toch een prettige vrijdag en zeker ook alvast een ontzettend goed weekend! Over and out.