Feeling ill

De meesten zullen het wel meegemaakt hebben. Een griepje onder de leden, keelpijn, hoofdpijn, hoesten, verstopte neus. En dat gaat ook wel weer over, binnen 1 à 2 weken.

Ziek zijn, niet bepaald mijn hobby als ik eerlijk ben. Zoals verwacht hoefde ik niet bij de dokter te verschijnen, als het volgende week nog niet over is, moet ik weer bellen en dan moet ik wel op consult. Zo standaard hier in Nederland. Ik moest maar paracetamol of ibuprofen innemen en mijn keeltabletten daarbij. Nou, heel fijn, maar die tabletten werken niet en ik kan niet eens plat gaan liggen of ik krijg een hoest-aanval waardoor ik niet kan slapen. Die 6 liter thee die ik binnen 24 uur heb weggewerkt hebben ook niet bepaald geholpen, behalve dat ik om de 30 minuten naar de wc kan rennen.

Met welgeteld 4 uur slaap op de teller vind ik het langzaam tijd om van dat alles af te zijn. Zeker omdat ik gewoon echt een slaapster ben en als ik niet kan slapen ben ik mijzelf niet. Ik ben helemaal doodmoe, heb overal last van, word sneller geirriteerd en voel me uiteraard ook erg zielig.

Voor al mijn kwaaltjes net maar even naar de apotheek geweest bij de spoedpost, want dat is degene die zeker open is vandaag. En ja hoor, zoals gewoonlijk wordt je vet afgezet. Zo moet is per artikel gewoon 2 euro extra betalen en gezien ik drie dingen haalde, kun je uittellen, die winst. Asociaal! Zieke mensen hebben niet eens meer het recht om medicijnen te halen, zonder dat ze uitgebuid worden. Fijn!

Wat ik nu zou kunnen gebruiken? Wat gezelschap of iemand om mee te knuffelen. Met wat liefde word je altijd sneller beter als zonder.

'Say ah'

Heerlijk, die tijd van het jaar dat de bladeren weer van de bomen dwarrelen, de vogels riching het Zuiden vertrekken en griepepidemiën weer in volle gang zijn.
Volgens mij hangt er iets in de lucht. Ik weet niet wat het is, maar het bezorgt mij al bijna een week last van mijn keel. Heel frustrerend, zeker omdat het er niet beter op lijkt te worden met die medicijnen die ik gebruik. En ja, laat mijn beroep nou bestaan uit het corrigeren van jonge mensen, als zij hun mond niet houden en het vertellen van verhaaltjes over ons grootste buurland. Niet bepaald een geslaagde combinatie!
Mijn stageschool is inmiddels op de hoogte gebracht en ik heb echt een soort oude-vrouwen-stemmetje. Ik val half weg. Alsof je met iemand aan de telefoon zit en de ander aan de lijn de hele tijd gedeeltelijk wegvalt. Dat zal vast en zeker grappig klinken, maar zo voelt het niet. Over enkele minuten zal ik mijn huisarts maar eens van een telefoontje voorzien. Eens kijken of ik op bezoek mag gaan of dat ik moet afwachten?
Eenieder die dit leest wens ik echter toch een prettige vrijdag en zeker ook alvast een ontzettend goed weekend! Over and out.